ေဘာင္က်ဥ္းလာသည့္ သာသနာ
~~~~~~~~~~~~~~~~~
ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ သံဃာအင္အား
ေလးသိန္းေက်ာ္ငါးသိန္းနီးပါ
ရွိသည္ဟု ခန္႔မွန္းရ၏။ ထုိအထဲတြင္ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္က ရဟန္းေတာ္မ်ားျဖစ္ၿပီး က်န္ႏွစ္သိန္းေက်ာ္က ကုိရင္သာမေဏမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ငါးေသာင္းနီးပါးခန္႕သည္
ေတာထြက္ေတာင္ျပန္ ရဟန္းမ်ားသာျဖစ္ၾက၏။
သံဃာမ်ားလာသည္ႏွင့္အမွ် သာသနာေတာ္တြင္ ဗ႐ုတ္သုကၡႏုိင္လွေသာ ရဟန္းသံဃာမ်ားလည္း ဒုနဲ႕ေဒးပင္ရွိလာေလ၏။ ဝိနည္းသိကၡာႏွင့္အညီေနထုိင္
အရွက္ရမ်က္ႏွာပ်က္ရသည့္အျဖစ
အခ်ဳိ႕ေသာရဟန္းဆုိးရဟန္းညစ္
စာေရးသူသည္ ရန္ကုန္မွ မႏၲေလးသို႔ မီးရထားျဖင့္ ခရီးသြားစဥ္ ေခတ္ပညာတတ္
ေဒါက္တာ ဆုိသူႏွင့္အတူထုိင္ခဲ့ရ၏။ ခရီးသြားရင္း အခ်င္းခ်င္းမိတ္ဆက္၍ စကားလက္ဆုံက်လာ ေသာအခါ ေခတ္ပညာတတ္ ေဒါက္တာဆုိသူဒါယကာက ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား၏ အားနည္းခ်က္မ်ားကို ရင္ဖြင့္ ေလွ်ာက္ထားေလေတာ့၏။ စာေရးသူလည္း မ်က္ႏွာပူပူႏွင့္ပင္ နားေထာင္ေနလုိက္ရ၏။
သူက “သံကိုသံဖ်က္၍ သံေခ်းတက္ရေၾကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရား၏သာသနာေတာ္ ကိုလည္း သာသနာတြင္းသား ရဟန္းမ်ားပင္ ဖ်က္ဆီးမွာျဖစ္ေၾကာင္း” ေလွ်ာက္ထားခဲ့ေလ၏။ မိမိက
ထုိေဒါက္တာဒကာေလးအား သာသနာေတာ္ကုိ ၾကည္ညိဳ၍ ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္သည့္အခါ လူကုိမၾကည့္ဘဲ မူကုိသာၾကည့္သင့္ေၾကာင္း၊ လူ၏အျပဳအမူသည္ ဘာသာတရား၏အႏွစ္သာရႏွင့္
လုံးဝမသက္ဆုိင္ေၾကာင္း၊ မိမိတို႔ၾကည့္ရမည္မွာ ဘာသာတရား၏ အႏွစ္သာရပုိင္းသာျဖစ္ေၾကာင္





























