“ျမန္မာကို ကမာၻက ေလးစားတာ သာသနာေၾကာင့္၊ ဒီသာသနာကို ၾကည္ညိဳလြန္းလို႔ ျမန္မာ ဦးဇင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရွင္ သရဏ ကို သူေပ်ာ္သေလာက္ေနပါေစ” တဲ့၊ တိပဋိက ေယာဆရာေတာ္က ေျပာလိုက္တဲ့ စကားပါ။
ဒါဆုိ ျမန္မာ ဦးဇင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရွင္ သရဏဆုိတာ ဘယ္သူလဲ။

သူကေတာ့ ဟုိး အေရွ႕ဥေရာပက ကမာၻေက်ာ္ ကတၱီပါ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီး မစၥတာ ဗားကလပ္ဗ္ ဟာဗဲလ္ ရဲ႕ ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ခ်က္ရီပတ္ဗလစ္ (Czech Republic) ႏိုင္ငံက ခ်က္လူမ်ိဳး တဦးပါ။ ဗုဒၶ ဘာသာကို ၾကည္ညိဳလြန္း လုိ႔ ရွင္ သာမေဏ အျဖစ္ခံယူခဲ့တယ္။ ျမန္မာစာ ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈကိုလည္း အလြန္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး လုိ႔ ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကားကို လည္း တန္ဘုိးထား ေျပာၾကားတဲ့ သူပါ။

မၾကာေသးခင္ ရက္သတၱပတ္ကမွ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ သြားေရာက္ခဲ့ၿပီး ဆရာေတာ္ ဦးပညာဝံသကို ဥပဇၥ်ာယ္ ဆရာ အျဖစ္ခံ ယူၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ရွင္ရဟန္းျဖစ္လာတဲ့ အရွင္ သရဏပါ။

သူဟာ ျမန္မာ့ေျမကုိ ေျခမခင္၊ ေထရ၀ါဒ ရဟန္းတပါးအျဖစ္ မရခင္ကတည္းက ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကား ကို ေကာင္းမြန္ ပိုင္ႏုိင္စြာ ေျပာၾကားႏိုင္႐ံုမကပါဘူး။ ခ်က္-ျမန္မာ အဘိဓာန္စာအုပ္ကို လည္း ျပဳစုထားႏုိင္ သူတဦးပါ။

အရွင္ သရဏ ျပဳစု ထားတဲ့ ခ်က္-ျမန္မာ အဘိဓာန္စာအုပ္ဟာ ပထမဆံုးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီအရင္ ခ်က္-ျမန္မာ အဘိဓာန္ဆုိတာ မၾကားဖူးခဲ့ ပါဘူး။

သီရိလကၤာႏုိင္ငံ..ကိုလံဘုိၿမိဳ႕ မွာ ေနထုိင္ၿပီး ဗုဒၶစာေပ၊ ျမန္မာစာေတြ သူက ေလ့လာခဲ့တယ္။ တျခား ျမန္မာ အပါအ၀င္ ဗုဒၶဘာသာ ရွင္ရဟန္းေတြကို
သူက အဂၤလိပ္စာသင္ေပးတယ္။ သီရိလကၤာႏိုင္ငံမွာ ေနၿပီး သီဟုိဠ္ ဘာသာစာေပ၊ စကား လည္း သူက ကြ်မ္းက်င္တယ္။ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ေတြထံက ျမန္မာစာ တတ္လာ ၿပီး ျမန္မာစာ မွာ ေတာ္လြန္းလာေတာ့ ေနာက္ဆံုး သူဟာ ခ်က္-ျမန္မာ အဘိဓာန္ကို ေရးသားျပဳစုႏုိင္ခဲ့ တာပါဘဲ။

အခုလုိ ခ်က္ရဟန္းေတာ္ အရွင္ သရဏဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ေရာက္ၿပီး သူ႔ရင္ထဲက အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ကို အခုလို ဖြင့္ဟ ထားပါ တယ္။

“လူ႔ဘဝကို ရတာဟာ ဒုလဘၻတရားျဖစ္တယ္။ ဦးဇင္း ငယ္ငယ္ကတည္းက သူမ်ားနားလည္ရင္ ကိုယ္ နားမလည္ေသးဘူး။ခုလို ဗုဒၶဘာသာျဖစ္လာဖို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရဟန္းျဖစ္ ဖို႔ အမ်ားႀကီးႀကိဳးစား ခဲ့ရ တယ္။ ျမတ္ဘုရား သာသနာမွာ လူျဖစ္ရတာ ဒီဘဝမွာတင္ နိဗၺာန္ေရာက္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္။ တန္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္” လုိ႔ အရွင္သရဏက ဆုိပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အရွင္သရဏက ၀ိပႆနာ တရား ဘာ၀နာ က်င့္ႀကံပြားမ်ား အားထုတ္ပံုကို အခု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ စနစ္တက် အနီးကပ္ သင္ယူေလ့လာေနပါတယ္။ ၅ ႏွစ္ၾကာရင္ေတာ့ ေတာရပ္မွာသြားၿပီး တရား က်င့္ႀကံ မွာ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။

ေဖ႕ဘုတ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္...။

အရွင္အာနႏၵာကား သာသနာ့သမုိင္းတြင္ အထူးတလည္ ေမာ္ကြန္းတင္ရမည့္ “တသာသနာတြင္မွ တေယာက္” ဆိုေလာက္ေသာ မေထရ္ျမတ္ျဖစ္သည္။ ျမတ္စြာဘုရား ၄၅-၀ါကာလပတ္လံုး ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ တရားေဒသနာ အားလံုးကို သူမတူ နာယူမွတ္သားႏုိင္ေသာ ဉာဏ္ ၀ီရိယ သတိ သမာဓိတရား အားေကာင္းသူျဖစ္သည္။ မ်က္ကြယ္တြင္ ေဟာအပ္ေသာ တရားတို႔ကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရားက အက်ဥ္းခ်ဳပ္ျပန္ေဟာျပသျဖင့္ တရားဓမၼေရးရာ သူမသိတာမရွိ အျပည့္အစံု စုေဆာင္းထားေသာ ဓမၼဘ႑ာတုိက္ၾကီးပင္ျဖစ္သည္၊ “ဓမၼဘ႑ာဂါရိက = တရားဘ႑ာစုိးၾကီး”ဟုပင္ ဂုဏ္ျပဳခံရသည္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ထံ အနယ္နယ္မွ ေရာက္လာေသာ ဘုရားဖူးမ်ားကိုလည္း ကာလေဒသ ပုဂၢိဳလ္လုိက္၍ စနစ္တက် ဖူးေတြ႕ခြင့္
ရေအာင္ စီစဥ္တတ္သူလည္းျဖစ္သည္၊ အမ်ိဳးသမီးတို႔အတြက္ နိဗၺာန္လမ္းပြင့္ေစမည့္ ဘိကၡဳနီသာသနာေတာ္တစ္ရပ္ကို ထူေထာင္ခြင့္ရေအာင္ အားေပးကူညီခဲ့သူ လည္းျဖစ္သည္။ နန္းတြင္းသူ နန္းတြင္းသားမ်ားကိုလည္း သာသနာႏွင့္ယဥ္ပါးေအာင္ တရားဓမၼသင္ျပေဟာေျပာေပးရသူလည္း ျဖစ္သည္၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ကိစၥအ၀၀ကို မျငီးမျငဴ တေလးတစား အခါအားေလ်ာ္စြာ စီမံခန္႔ခြဲတတ္သူလည္း ျဖစ္သည္၊ သာသနာေတာ္အရွည္တည္တံ့ေရး အတြက္ ပထမသံဂါယနာပြဲၾကီးတြင္ သုတၱႏၱပိဋကႏွင့္ အဘိဓမၼပိဋက ၀ိႆဇၨက(အေျဖရွင္)အျဖစ္ တာ၀န္ယူေတာ္မူခဲ့သည္။

အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္မွာ တပည့္သာ၀ကတို႔တြင္ "အျမတ္ဆံုး အဂၢသာ၀က မေထရ္ၾကီး" ႏွစ္ပါးအနက္
လက္ယာေတာ္ရံ အဂၢသာ၀ကၾကီးျဖစ္သည္၊ ျမတ္စြာဘုရားမွတပါး ပညာအရာတြင္ ျပိဳင္ဘက္ကင္းေသာ မေထရ္ၾကီးျဖစ္သည္။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ တရားမင္း(ဓမၼရာဇ္) ျဖစ္ေတာ္မူ၍ အရွင္သာရိပုတၱရာကား တရားစစ္သူၾကီး(ဓမၼေသနာပတိ)
ျဖစ္ေတာ္မူသည္၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ အားအထားရဆံုးေသာ တပည့္ၾကီးျဖစ္သည္၊ လူ၀တ္ေၾကာင္ ဘ၀ကပင္
ေလာကီေ၀ဒက်မ္းမ်ားႏွင့္ ၀ါဒေရးရာက်မ္းမ်ား၌ ျပိဳင္ဘက္မရွိ ကြ်မ္းက်င္သူျဖစ္သည္၊ သာသနာေတာ္သို႔ ၀င္ေရာက္လာေသာအခါ လူမ်ိဳးစံုတုိ႔ကို အသိဉာဏ္ အလင္းေရာင္ ေပးေ၀ခဲ့သည့္ သာသနာ့အာဇာနည္ၾကီးတို႔ကို အသိဉာဏ္ အလင္းေရာင္ ေပးေ၀ခဲ့သည့္ သာသနာ့အာဇာနည္ၾကီး ျဖစ္ေပသည္။ ထုိအရွင္ျမတ္၏ ဘ၀ျဖစ္စဥ္မွာ ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္သည္။

လြန္ခဲ့ေသာ တစ္အသေခၤ်ႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း ကာလက"အရွင္သာရိပုတၱရာ" အေလာင္းလ်ာသည္ ပုဏၰားသူေဌးမ်ိဳး၌
ပုဏၰားသူေဌးမ်ိဳး၌ "သရဒ" ဟူေသာ အမည္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ "အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္" အေလာင္းလ်ာသည္ သူၾကြယ္မ်ိဳး၌
"သီရိ၀ၯန" ဟူေသာ အမည္ျဖင့္လည္းေကာင္း ထင္ရွားခဲ့ၾကသည္။

“အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္ မေထရ္”
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္သည္ “လက္၀ဲေတာ္ရံ အဂၢသာ၀ကမေထရ္ျမတ္” ျဖစ္သည္။
မေထရ္ျမတ္မွာ ဘုန္းတန္ခိုးအာႏုေဘာ္ ၾကီးမားလွသျဖင့္ျမတ္စြာဘုရား အားထားရေသာ ေခါင္းေဆာင္မေထရ္ၾကီး
တစ္ပါး ျဖစ္သည္။ နေႏၵာပနႏၵာနဂါးကို မာန္စြယ္က်ိဳးေအာင္ ဆံုးမေတာ္မူျပီး ျမတ္စြာဘုရားထံ ေခၚေဆာင္ခဲ့ကာ သရဏဂံုတည္ေစခဲ့သည္။
နတ္ျပည္သို႔ႂကြ၍လည္း နတ္သားနတ္သမီးတုိ႔၏ ဘ၀အေၾကာင္း လူ႔ရြာ၊လူသား ဒကာ ဒကာမမ်ားအား အျဖစ္မွန္ကို ျပန္လည္ေဟာျပ အားက်ေစခဲ့သည္၊ ငရဲဘံု ၊ ျပိတၱာဘံုသို႔ ႂကြေရာက္၍လည္း ဆင္းရဲဒုကၡ ခံစားေနၾကရေသာ ငရဲ ၊ျပိတၱာတုိ႔၏ ဘ၀ကို လူ႔ေလာကမွ ဒကာ ဒကာမတုိ႔အား အကုသိုလ္မူမျပဳၾကရန္ ျပန္လည္ေဟာျပေတာ္မူသည္။
အဂၢသာ၀ကမေထရ္ႏွစ္ပါးသည္“ေနႏွင့္လ” ပမာ လြန္စြာ ထင္ရွားသည့္ သာသနာက်က္သေရေဆာင္ၾကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္အေလာင္းလ်ာသည္ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္အေသေခၤ်ႏွင္ ့ကမၻာတစ္သိန္းကာလက “သီရိ၀ၯ” ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ဥစၥာၾကြယ္၀သည့္ သူႂကြယ္မ်ိဳး၌ ျဖစ္ခဲ့သည္။
အရွင္သာရိပုတၱရာအေလာင္း သရဒလုလင္ႏွင့္ အတူတကြ ကစားေဖာ္ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္၊
“အေနာမဒႆီ ျမတ္စြာဘုရား” ထံေတာ္တြင္ “သရဒရေသ့” သည္ လက္ယာေတာ္ရံ အဂၢသာ၀ကဆုပန္ဆင္ျပီးေသာ အခါ သရဒရေသ့၏ တုိက္တြန္းခ်က္အရ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ သံဃာေတာ္တစ္သိန္းတုိ႔အား ၇-ရက္လံုးလံုး ဆြမ္းသကၤန္းမ်ားလွဴဒါန္းကာ “လက္၀ဲေတာ္ရံ အဂၢသာ၀ကဆု”ကို ပန္ဆင္ခဲ့ေလသည္။
“အေနာမဒႆီ ျမတ္စြာဘုရား”က “ေနာင္အခါ ပြင့္လတၱံ႕ေသာ ေဂါတမမည္ေသာ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္၌ “ေမာဂၢလႅာန္”ဟူေသာအမည္ျဖင့္ အဂၢသာ၀ကမေထရ္ျမတ္ ျဖစ္လိမ့္မည္”ဟု ဗ်ာဒိတ္ေပးေတာ္မူခဲ့ ေလသည္။

အဂၢသာ၀က ေလာင္းလ်ာ ႏွစ္ဦးတုိ႔သည္ သံသရာ၀ယ္ ပါရမီျဖည့္စဥ္ကလည္း မ်ားေသာအားျဖင့္ အတူတကြ
ျဖည့္ခဲ့ၾကျပီး ေနာက္ဆံုးဘ၀၌လည္း အတူတကြ လက္တြဲခဲ့ၾကသည္။
ေနာက္ဆံုးဘ၀၌ ရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႕ေတာ္အနီး ေကာလိတရြာတြင္ ေမာဂၢလိအမည္ရွိေသာ ပုေဏၰးမ၏၀မ္း၀ယ္ ပဋိသေႏၶယူခဲ့သည္။
ေကာလိတရြာတြင္ အၾကီးအကဲအမ်ိဳး၏ သားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ “ေကာလိတ” ဟု အမည္မွည့္ၾကကုန္၏။ “အရွင္သာရိပုတၱရာအေလာင္း ဥပတိႆႏွင့္ အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္အေလာင္း ေကာလိတ” တုိ႔သည္ ေ၀ဒသံုးပံု အတတ္ပညာမ်ိဳးစံု တုိ႔ကို တတ္ကြ်မ္းခဲ့ၾကသည္။
ေကာလိတလုလင္တြင္ အာဇာနည္ျမင္းကေသာ ရထားငါးရာ အေဆာင္အေယာင္ ရွိသည္။ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္တုိ႔သည္ ေတာင္ထိပ္ပြဲသဘင္ကို ႏွစ္စဥ္ အတူတကြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာၾကည့္ခဲ့ၾကျပီး ေနာက္ဆံုးႏွစ္တြင္ သံေ၀ဂတရားရရွိက သိဥၥည္းပရိဗုိဇ္ ဆရာၾကီးထံ ရဟန္းျပဳခဲ့ၾကသည္။
ေနာင္အခါ အရွင္အႆဇိထံမွ နာယူခဲ့ရေသာ တရားဂါထာကို ဥပတိႆ ျပန္လည္ေဟာျပ၍ ေကာလိတလည္း ေသာတာပန္ျဖစ္လာသည္၊ ထုိ႔ေနာက္ ရာဇျဂိဳဟ္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားထံ ေရာက္ရွိလာၾကကာ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃-ခုႏွစ္၊ တပို႔တြဲလဆန္း ၁-ရက္ေန႔၌ ဧဟိ ဘိကၡဳရဟန္းျဖစ္လာသည္၊
တပို႔တြဲလဆန္း ၈-ရက္ေန႔တြင္ မဂဓတုိင္း ကလႅ၀ါလရြာကို အမွီျပဳ၍ ရဟန္းတရားအားထုတ္ကာ သာ၀က ပါရမီဉာဏ္၏ အထြတ္အထိပ္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူျပီး ရဟႏၱာျဖစ္ေတာ္မူသည္။ တပို႔တြဲလျပည့္၌ က်င္းပေသာ
ပထမသာ၀ကသႏၷိပါတ သံဃာ့အစည္းအေ၀းၾကီးတြင္ “အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္”ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ လက္၀ဲေတာ္ရံ
အဂၢသာ၀ကအရာ ရေတာ္မူသည္။
ေနာင္အခါ သာ၀တၳိျမိဳ႕ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္ သံဃာ့အစည္းအေ၀းပြဲၾကီးတြင္ “တန္ခိုးအရာ ျပိဳင္ဘက္ကင္းေသာ ဣဒၶိမႏၱ ဧတဒဂ္ဘြဲ႕”ခ်ီးျမွင့္ျခင္းခံရသည္။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္အတူ ေ၀ရဥၨာျမိဳ႕၌ ၀ါဆုိေတာ္မူစဥ္ မာရ္နတ္၏ ေႏွာင့္ယွက္မူေၾကာင့္
သံဃာေတာ္တုိ႔အား ဆြမ္းေလာင္းလွဴရန္ ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကသျဖင့္ ဆြမ္းအခက္အခဲၾကံဳခဲ့ဖူးသည္၊ ထုိအခါ အရွင္မဟာ ေမာဂၢလႅာန္မေထရ္က “လက္တစ္ဖက္ကို ကမၻာေျမအသြင္ ဖန္ဆင္းကာ ကမၻာေျမၾကီးေပၚရွိ သတၱ၀ါ ေရ ေျမ ေတာ ၊ေတာင္ ၊ သမုဒၵရာ ျမိဳ႕ရြာ နယ္ပယ္တုိ႔ကို ေျပာင္းေရႊ႕ထားျပီးမွ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ေျမၾကီး၏ အတြင္းပိုင္းကို လွန္ေလ်ာကာ ေျမဆီၾသဇာကိုေဆာင္ယူ၍ သံဃာေတာ္တုိ႔အား ဆက္ကပ္ပါမည္။” ဟု ေလွ်ာက္ထားရာ ျမတ္စြာဘုရား ခြင့္ျပဳေတာ္မမူေခ်။
ဘုန္းတန္းခိုးနည္းေသာ ရဟန္းတုိ႔လက္ထက္တြင္ ဒကာ ၊ ဒကာမတုိ႔ အျပစ္တင္ကာ အကုသိုလ္ျဖစ္ၾကမည္ စိုးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ စာတုမျမိဳ႕ သွ်ိသွ်ားေတာေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနစဥ္ အရွင္သာရိပုတၱရာႏွင့္ အရွင္ေမာဂၢလႅာန္ တုိ႔သည္ စာတုမရြာသုိ႔ ရဟန္းငါးရာႏွင့္ အတူ ဆုိက္ေရာက္လာၾကသည္။ အာဂႏၱဳရဟန္းမ်ားႏွင့္ အာ၀ါသိကရဟန္းတုိ႔ က်ယ္ေလာင္ဆူညံစြာေျပာဆုိေနၾကသည္ကို ျမတ္စြာဘုရားၾကားေတာ္မူလွ်င္ “တံငါသည္တုိ႔ ငါးလုသကဲ့သို႔ ဆူညံစြာ ေျပာဆုိေနၾကဘိသည္” ဟု မိန္႔ေတာ္မူျပီး နွင္ထုတ္ေတာ္မူခဲ့သည္။
စတုမျမိဳ႕သား သာကီ၀င္မင္းသားမ်ားက “ျမတ္စြာဘုရား - ဤရဟန္းေတာ္တုိ႔သည္ သာသနာေတာ္သို႔
၀င္ေရာက္လာသည္မွာ မၾကာေသးပါ၊ ရဟန္းသစ္မ်ားသာျဖစ္ၾကပါသည္။
သာသနာေတာ္၏ အဆံုးအမကို ရရွိရန္ ျမတ္စြာဘုရားထံ လာေရာက္ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေပါက္သစ္စ ေကာက္ပင္ငယ္သည္ေရကို မရလွ်င္ ပ်က္စီးႏုိင္သကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ႏြားသားငယ္သည္ ေပ်ာက္ေနေသာ မိခင္ႏြားမၾကီးကို ရွာမေတြ႕လွ်င္ အားကိုးမဲ့ကာ ပ်က္စီးရာသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း ၊ျမတ္စြာဘုရားကို မဖူးေတြ႕ၾကရသည္ရွိေသာ္ နစ္နာဆံုးရွံဳး သြားႏုိင္ၾကပါသည္၊ သံဃာေတာ္မ်ားကို ျပန္လည္ လက္ခံေတာ္မူပါ ျမတ္စြာဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကသျဖင့္ျပန္လည္ လက္ခံေတာ္မူသည္။
ထုိကိစၥကို “သဟမၸတိျဗဟၼာၾကီး”ပင္ ၀င္ေရာက္ ေတာင္းပန္ခဲ့ရေလသည္။ အရွင္သာရိပုတၱရာႏွင့္ အရွင္ေမာဂၢလႅာန္ တုိ႔သည္ ထုိရဟန္းသစ္သံဃာငါးရာကို ေခၚေဆာင္ျပီး ျမတ္စြာဘုရားထံေတာ္သို႔ အဆံုးအမခံယူရန္ ေရာက္လာၾကရာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က -
“သံဃာမ်ားကို ငါဘုရားႏွင္ထုတ္ေသာအခါ သင္သည္ မည္သို႔ သေဘာထားသနည္း”ဟု အရွင္သာရိပုတၱရာကို
ေမးေတာ္မူေသာအခါ မေထရ္ၾကီးက “ျမတ္စြာဘုရားသည္ သံဃာေတာ္အေပၚ၌ တစံုတရာ ေၾကာင့္ၾက စိုက္ေတာ္ မမူေတာ့ဘဲ ဖလသမာပတ္ျဖင့္ ခ်မ္းသာစြာေနေတာ္မူလုိသည္ ျဖစ္မည္။
ငါလည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကဲ့သို႔ပင္ ဖလသမာပတ္ျဖင့္ ခ်မ္းသာစြာ ေနေတာ့မည္။” ဟု ေအာက္ေမ့ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားသည္။
တဖန္ အရွင္ေမာဂၢလႅာန္ကို မည္သို႔သေဘာထားေၾကာင့္ ေမးေတာ္မူရာ “ျမတ္စြာဘုရားသည္ သမာပတ္ခ်မ္းသာျဖင့္
ျငိမ္းေအးစြာစံေနေတာ္မူလုိဟန္ရွိသည္၊ ယခုအခါ ငါသည္ အရွင္သာရိပုတၱရာႏွင့္အတူ သံဃာေတာ္တုိ႔ကို
ေစာင့္ေရွာက္ဦးေဆာင္ရန္ အခ်ိန္တန္ေနျပီ”ဟု သေဘာထားေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေလသည္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ အရာရာ၌ တာ၀န္ကိုမေရွာင္၊ဦးေဆာင္သည့္စိတ္ဓာတ္မ်ား ျဖစ္ပြားေစေတာ္မူလုိသျဖင့္
ဤကိစၥ၌ အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္ ေလွ်ာက္ထားသည္ကိုသာေကာင္းခ်ီးသာဓု ေပးေတာ္မူေလသည္။
တခါက “ေဒ၀ဒတ္”၏ သင္းခြဲ ဆြဲေဆာင္မူေနာက္သို႔ လမ္းမွားစြာ လုိက္ပါသြားေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို
ျပန္လည္သိမ္းသြင္းရန္ အဂၢသာ၀ကႏွစ္ပါး လုိက္ပါသြားခဲ့သည္။
အရွင္သာရိပုတၱရာက ပညာျဖင့္စည္းရုံသကဲ့သို႔ ၊ အရွင္ေမာဂၢလႅာန္က တန္ခိုးျဖင့္သိမ္းသြင္းကာ ညာလက္ရုံး အားထားရသူမ်ား ပီပီ တာ၀န္သိသိ လြဲမွားသူမ်ားကို ျပန္လည္သိမ္းသြင္းျပီး လမ္းမွန္ေရာက္ေစခဲ့သည္။
ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔အေရာက္ ျပန္လည္ေခၚေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ၾကသည္။
“အရွင္ေမာဂၢလႅာန္မေထရ္ျမတ္”၏ နတ္ျပည္ကိုယ္ေတြ႕ ၊ငရဲျပည္ကိုယ္ေတြ႕ တရားေတာ္မ်ားေၾကာင့္ လူတုိ႔သည္
အလွဴဒါန ဥပုသ္သီလ သမထ၀ိပႆနာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳလုပ္ရန္ ထက္သန္လာၾကသည္။ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ကို
ပို၍ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္လာၾကသည္။
သာသနာေတာ္ စည္ပင္ျပန္႔ပြား ထြန္းကားတုိးတက္လာသည္ႏွင့္အမွ် ဘုရားအမည္ခံထားၾကေသာ တိတၳိဆရာၾကီး မ်ား အဖုိ႔ ကိုးကြယ္သူနည္းပါး လာဘ္သပၸကာ ရွားလာျပီး ေနမင္း၏ ေရာင္၀ါေအာက္၀ယ္ ပုိးစုန္းၾကဴးပမာ
ေမွးမွီန္ေပ်ာက္ကြယ္စ ျပဳလာၾကသည္။
ထုိ႔ထက္ အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္မေထရ္သည္ ဒကာ ၊ဒကာမတုိ ့အား ငရဲျပည္အေၾကာင္း ေဟာျပေတာ္မူရာ၌
မိစၦာဒိ႒ိအယူရွိသူမ်ားသည္ မည္သို႔မည္ပံု ငရဲ၌ ဆင္းရဲၾကီးစြာခံေနၾကရေၾကာင္း ေဟာၾကားေတာ္မူ၍
အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္ အေပၚ “တတၳိ” တုိ႔သည္ အညိႇဳးထားလာၾကသည္။
သာသနာျပင္ပ ဂုိဏ္းအသီးသီးမွ တတၳိတုိ႔သည္ “သုႏၵရီ ပရိဗုိဇ္မ၊ စိဥၥမာန၀ိကာ” စေသာ အသိဉာဏ္နည္းသည့္
မိန္းမသားမ်ားကိုပင္ အသံုးျပဳ၍ ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္သေရကို ဖ်က္ဆီးရုံမွ်မက တန္ခိုးၾကီးသည့္အရာတြင္ နာမည္ေက်ာ္လွသည့္ အရွင္ေမာဂၢလႅာန္ကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ၾကီးကိုပင္လွ်င္ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ရန္ ၾကံစည္လာၾကသည္။
ထုိအၾကံအစည္ထေျမာက္ရန္ မေထရ္ျမတ္၏ အတိတ္ကံကလည္း ဖန္လာခဲ့သည္။
အရွင္ေမာဂၢလႅာန္သည္ သံသရာက်င္လည္စဥ္ ဘ၀တစ္ခုကမယားမုိက္၏ စကားကို နားေထာင္ကာ ေက်းဇူးၾကီးလွ
မိႏွင္ဘတုိ႔ကို သူခိုးဓားျပေယာင္ေဆာင္၍ ရုိက္ႏွက္ခဲ့ဖူးသည္။ ထုိအကုသိုလ္ကံက အက်ိဳးေပးရန္ အခြင့္ေရာက္လာ၍
တန္ခိုးအရာ ျပိဳင္ဘက္ကင္းသူျဖစ္ေသာ္လည္း ေရွးၾကမၼာ၀ဋ္ကား မလြတ္သာခဲ့ေခ်၊ “၀ဋ္မွာအျမဲ ငရဲမွာအပ” ဟူေသာ
ဆုိရုိးစကားအရ ငရဲကို အရိယာမဂ္ျဖင့္ ပယ္ေဖ်ာက္ႏုိင္ေသာ္လည္း အတိတ္ဘ၀ ၀ဋ္ေၾကြးကိုမူ ေရွာင္လြဲ၍မရ၊ ျပန္လည္ေပးဆပ္ရသည္။
တိတၳိတုိ႔၏ ေငြေၾကးေပး ခုိင္းေစမူေၾကာင့္ ခိုးသားငါးရာတုိ႔သည္ အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကို
ရုိက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ရန္ ေခ်ာင္းေျမာင္းေနၾကသည္၊ ပထမအၾကိမ္ ၊ ဒုတိယအၾကိမ္ ႏွစ္ၾကိမ္တုိင္တုိင္ စ်ာန္တန္ခိုးျဖင့္
ေကာင္းကင္ပ်ံကာ ေရွာင္တိမ္းႏုိင္ေသာ္လည္း ၊ တတိယအၾကိမ္မွာမူ ၀ဋ္ေၾကြးၾကံဳလာျပီျဖစ္သျဖင့္ အေတာင္က်ိဳးေသာ ငွက္ငယ္ပမာ စ်ာန္အစြမ္း မျပႏုိင္ေတာ့ဘဲ ကံတရား၏ စီမံမႈကို ခံရေလေတာ့သည္။
အရွင္ေမာဂၢလႅာန္မေထရ္ျမတ္ၾကီး၏ ဘ၀ျဖစ္စဥ္ေတာ္က ကံတန္ခိုး ၊ စ်ာန္တန္ခိုးႏွင့္ ဉာဏ္တန္ခိုးတုိ႔ကို
ခ်ိန္ထုိးညႊန္ျပေတာ္မူခဲ့ေလျပီ။
ခုိးသားငါးရာတုိ႔ စိတ္တုိင္းက် ေထာင္းထုသျဖင့္ ဖြဲအိပ္ပမာ ညက္ညက္ေၾကေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို မေထရ္ျမတ္သည္
သမာပတ္တန္ခိုးျဖင့္ ျပန္လည္ထိန္းျပီး ျမတ္စြာဘုရားထံအေရာက္ ႂကြေတာ္မူခဲ့သည္။ ျမတ္စြာဘုရားအား ရွိခိုးျပီး ၊ပရိနိဗၺာန္ျပဳခြင့္ေတာင္းေလရာပရိနိဗၺာန္မျပဳမီ ဘုရားရွင္၏ တိုက္တြန္းေတာ္မူခ်က္အရ ရဟန္းသံဃာမ်ားကို တန္ခိုးအမ်ိဳးမ်ိဳးျပကာ တရားေဟာေတာ္မူရသည္။
ျမတ္စြာဘုရားကို ေနာက္ဆံုး ရွိခိုးျခင္းျဖင့္ ရွိခိုးျပီး ေဇတ၀န္ေက်ာငး္ေတာ္မွထြက္ကာ၊ရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႕ေတာ္
ဣသိဂိလိေတာင္ယံ ကာဠသိလာေက်ာက္ဖ်ာထက္၌ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈-ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္းလကြယ္ေန႔၌
ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူသြားေလသည္။
ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ သံဃာေတာ္တုိ႔သည္ ရာဇျဂိဳဟ္သို႔ၾကြေလေတာ္မူၾကျပီး အရွင္ျမတ္၏ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို မီးသျဂၤိဳဟ္ေတာ္မူကာ ဓာတ္ေတာ္မ်ားကို “ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္ တံခါးမုခ္အနီး” ၌ ဓာတုေစတီ တည္ထားေစေတာ္မူေလသည္။
အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္မေထရ္ျမတ္ၾကီး က်ဴးရင့္ ေဟာၾကားေတာ္မူေလ့ရွိေသာ ၾသ၀ါဒတရားေတာ္ -
ေယ စ ပႆႏၱိ သခၤါေရ၊ ပရေတာ ေနာ စ အတၱေတာ။ပစၥဗ်ာဓိ ံသု နိပုဏံ၊ ၀ါလဂၢံ ဥသုနာ ယထာ။
ရုပ္ ေ၀ဒနာ သညာ သခၤါရ ၀ိညာဏ္ဟူေသာ ခႏၶာငါးပါးတုိ႔ကို “အႏွစ္သာရရွိ၏၊ အလုိသို႔လုိက္ပါ၏၊ အစိုးရ၏(အတၱ)”ဟု မ႐ႈျမင္ဘဲ ထုိခႏၶာငါးပါးတုိ႔သည္ အႏွစ္သာရမရွိ၊ အလုိသို႔မလုိက္၊ အစိုးမရ(အနတၱ)ဟု ရူျမင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ အစိတ္တစ္ရာစိတ္၍ ထားအပ္ေသာ သာျမီးဖ်ား၏ တစ္စိတ္မွ်ကိုပင္ ျမားျဖင့္ မွန္ေအာင္ ပစ္ႏုိင္စြမ္းရွိသူကဲ့သို႔ အလြန္သိမ္ေမြ႕ေသာ အနက္ အဓိပၸာယ္ သေဘာတရားကို ထုိးထြင္း၍ သိႏုိင္ေပ၏။
နယိဒံ သိထိလမာရဗၻ၊ နယိဒံ အေပၸန ထာမသာ။နိဗၺာန မဓိဂႏၱဗၺံ၊ သဗၺဂႏၳပေမာစနံ။
အလံုးစံုေသာ ဂႏၳတရားတုိ႔မွ လြတ္ေျမာက္ရာ နိဗၺာန္ကို ေပါ့ေပါ့ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ အားထုတ္ရုံမွ်ျဖင့္
မရရွိႏုိင္၊ နိဗၺာန္ကို အနည္းငယ္မွ်ေသာ ၀ီရိယအစြမ္းျဖင့္ မရရွိႏုိင္။
န ေ၀ အဂၢိ ေစတယတိ၊ အဟံ ဗာလံ ဍဟာမီတိ။
ဗာေလာ၀ ဇလိတံ အဂၢိ ံ၊ အာသဇၨ နံ ပဍယွတိ။
မီးသည္ “လူမုိက္ကို ပူေလာင္ေစအံ့”ဟု လံု႔လမျပဳေပ။
အလွ်ံတေျပာင္ေျပာင္ ေတာက္ေလာင္ေသာ မီးကို
လူမုိက္ကိုယ္တုိင္က ကိုင္တြယ္ထိေတြ႕ျခင္းေၾကာင့္သာ ပူေလာင္ေစ၏။

[ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရ သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာန
ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္ (အဆင့္ျမင့္) စာအုပ္မွ - ]


မွ ျပန္လည္မွ်ေ၀ပါသည္။

(စိမ္႕စမ္းေရ ဆိုဒ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္...) 

"မဟာဗုဒၶ၀င္၊စတုတၳတြဲ"-စာမ်က္ႏွာ(၅၅) ၌ ပါရွိေသာ "ဗုဒၶ"ျမတ္စြာဘုရား "ကသိဘာရဒၶါဇ ပုဏၰားႀကီး"ထံၾကြေရာက္၍ တရားေဟာေခ် ခၽြတ္ရသည့္ အေၾကာင္းကို ဖတ္ရပါသည္။

http://www.dhammavideo.com/media/4907/1/ <<< ဓါတ္ပံုကို ဒီေနရာမွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္...။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...

ဇင္မ်ဳိး...

“သံဃာဟူသည္”
************
သံဃာဆုိတဲ့အဓိပၸါယ္က ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုလုိ႔ အဓိပၸါယ္ ထြက္ပါတယ္။ ဒါကုိ ထပ္ခြဲရင္ ပရမတၳသံဃာ၊ သမုတိသံဃာဆုိၿပီး ႏွစ္မ်ိဳးထြက္လာတာ ေတြ႕ရမယ္။ ပရမတၳသံဃာဆုိတာ သစၥာေလးပါးကုိ ထုိးထြင္းသိၿပီး ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္မ်ားကုိ ဆုိလုိပါတယ္။ သမုတိသံဃာဆုိတာကေတာ့ သိမ္ထဲမွာ ဥတၱိစတုတၳကမၼ၀ါစာနဲ႔ ရဟန္းျဖစ္ခဲ့ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားစကားေတာ္ေတြကုိ လုိက္နာက်င့္ၾကံေနတဲ့ ရဟန္းသံဃာကုိ ဆုိလုိပါတယ္။ သမုတိသံဃာဆုိေပမဲ့ ျမတ္ဗုဒၶကုိယ္တုိင္ ဒီလုိရဟန္းေဘာင္တက္ရမယ္လုိ႔ ညြန္ၾကားေတာ္မူခဲ့လုိ႔ ရဟန္းေဘာင္ေရာက္လာသူပါ။ ဒါဆုိရင္ သမုတိသံဃာဆုိတာ နားလည္ေလာက္ၿပီ။

ရဟန္းေလာင္းအား ရဟန္းေဘာင္စတတ္ခ်ိန္မွာ ေရွာင္ရမည့္တရား၊ ေဆာင္ရမည့္တရားေတြ ေျပာျပရပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာမွ ပါရာဇိကေလးပါးဆုိတာ ရဟန္းတစ္ပါးရဲ႕ အသက္ပါပဲ။ ဒီတရားေလးပါး ရဟန္းေတာ္ေတြ မက်ဴးလြန္မခ်င္း ရဟန္းပါပဲ။ ေနာက္ဆုံး အဲဒီရဟန္းဟာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ပညတ္ထားတဲ့ ဒီပါရာဇိကတရာေလးပါးကုိ မက်ဴးလြန္ပါပဲ အကၤ်ီအ၀တ္စား၀တ္လုိ႔ သုံးႏွစ္ သုံးမိုး လယ္ထြန္ကုန္ေရာင္းအလုပ္ေတြ လုပ္ေနေစဦးေတာ့။ သူဟာ သိကၡာမခ်၊ ထုိေလးပါးကုိ မက်ဴးလြန္မိေသးခဲ့လွ်င္ ရဟန္းပါပဲ။ ရဟန္းျဖစ္ေနေပမဲ့ သီလေတြညိဳးေနတာေတာ့ မေျပာလုိေတာ့ပါဘူး။ အဓိကေျပာခ်င္တာက လူမျဖစ္ေသးဘူးဆုိတာကုိ ေျပာခ်င္တာပါ။

ထုိေလးပါးကုိ မက်ဴးလြန္မိပါပဲ သုံးႏွစ္ သုံးမုိးအျပင္မွာ လယ္ထြန္ကုန္ေရာင္းလုပ္ေနတာေတာင္ ရဟန္းတစ္ပါးဟု ေခၚဆုိ၍ ရႏုိင္ေသးလွ်င္(အဆုံးစြန္ထိ ေျပာျပရျခင္းပါ။) ယခုေခတ္မွာ ထုိကဲ့သုိ႔မဟုတ္ပါပဲ သာမန္အာပတ္အျပစ္ေလာက္ရွိေသာ ရဟန္းသံဃာမ်ားကုိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ရွဳတ္ခ်၊ ကဲ့ရဲ႕ အျပစ္တင္ေနၾကေသာ သာမန္လူပုဂၢဳိလ္မ်ား အျပစ္မည္သုိ႔ ရွိၾကမည္နည္း။

၀ိသာခါ၊ အနာထပိဏ္တုိ႔ကဲ့သုိ႔ေသာ စိတ္ထားျဖင့္ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပပါက သာသနာအတြက္အက်ိဳးရွိ၍ ထုိကဲ့သုိ႔ မဟုတ္ပါဘဲ ကဲ့ရဲ႕အျပစ္တင္လုိစိတ္ထားနဲ႔ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ ဆဲဆုိၾကမည္လွ်င္ ထုိသူတုိ႔ဘ၀ မသာမယာရွိမည္ဆုိတာ ေျမၾကီးလက္ခတ္မလြဲပါ။

ရဟန္းသံဃာကုိေစာ္ကားျခင္းေၾကာင့္ စီးပြါးပ်က္ျခင္း၊ အနာေရာဂါစြဲကပ္ျခင္း၊ အိမ္မီးေလာင္ျခင္း စတဲ့ သာဓကမ်ား အခ်ိန္ရပါက တင္ျပေပးပါအုံးမည္။ ထုိအတြက္ေၾကာင့္ အျမင္မေတာ္တဲ့ ရဟန္း၊ သံဃာမ်ားအားဆဲဆုိအျပစ္တင္ေနၾကမည့္အစား သက္ဆုိင္ရာေက်ာင္းတုိက္၊ သာသနာေရး၊ အာဏာပုိင္မ်ားကုိ ဆက္သြယ္အေၾကာင္းၾကားကာ အေရးယူၾကမည္ဆုိလွ်င္ ကုိယ္လည္း အျပစ္ကင္း၊ သာသနာလည္း သန္႔ရွင္းမည္ျဖစ္ပါသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ “ ေျပာမိၾကံလွ်င္ သတိယွဥ္၊ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ေရွ႕သြား“ဆုိတဲ့ စကားလက္ကုိင္ထားလု႔ိ စစ္မွန္ေသာ စိတ္ထားျဖင့္ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပသူမ်ားသာျဖစ္ႏုိင္ၾကပါေစ။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီလုိေရးရင္ ရဟန္းသံဃာဘက္က လုိက္ေရးသည္ျဖစ္မွာစုိးသည့္အတြက္ မေရးပဲ ေနခဲ့တာၾကာပါၿပီ။ ယခုေတာ့ ေျပာမွ သိမည္၊ သိမွ ေရွာင္ႏုိင္မည္ဟု သတိ၀င္မိေသာေၾကာင့္ ေရးသားလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

“ေဌး”သာမေဏေက်ာ္ဆရာေတာ္

ေမး။……….။တပည့္ေတာ္ရိုေသစြာေမးေလွ်ာက္အပ္ပါသည္ဘုရား၊ရဟန္းေတာ္မ်ားလမ္းေပၚထြက္၍ဆႏၵျပျခင္းသည္

မည္သည့္သိကၡာပုဒ္မ်ားႏွင့္ ျငိစြန္း ေနပါသနည္း။

( ကိုျမင့္သိန္း (စကၤာပူ))

ေျဖ။…………။ ဒီမိုကေရစီ ေမးခြန္းျဖစ္တယ္။ (ရယ္သံမ်ား)

ပကၠာသနိယကံလုပ္တာ အခုရွင္းျပမယ္။ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ဆႏၵျပတယ္ဆိုတဲ့အခါမွာ သကၤန္းရံုၿပီး ဝိနည္း သိကၡာပုဒ္

မေဖာက္ဖ်က္ရင္ေတာ့ဆႏၵျပတယ္ဆိုတာနဲ႔ သိ ကၡာပုဒ္ျငိစြန္းစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ဆႏၵ ကို ထုတ္ေဖာ္တာ

အမ်ားကိုသိေအာင္ လုပ္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာတစ္ခုေတာ့မွတ္ရမယ္… Strike နဲ႔ Riot ကိုကြဲေအာင္ ၾကည့္ရမယ္။

Strike လုပ္တာလား Riot လား Riot ဆိုတာအၾကမ္းဖက္တဲ့အဓိကရုဏ္းလုပ္တာ ဖ်က္စီးတာ ဟိုဟာ

ရဟန္းပ်ိဳနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ေပါင္းသင္းဆက္ဆံနည္း

တခါတုန္းက ဥေဒနဘုရင္မင္းဟာ အရွင္ပေဏၭာလဆိုတဲ့ ရဟႏၱာမေထရ္ကို “အရွင္ဘုရား အသက္အရြယ္ ငယ္ျပီး ပ်ိဳျမစ္နဳနယ္ေသာ ရဟန္းငယ္ေတြဟာ ကာမဂုဏ္အားရုံကို မခံစားပဲ အသက္ထက္ဆုံး ဘုရားသာသနာကို ဘယ္လိုအက်င့္ျမတ္ မ်ားနဲ႔ ေနထိုင္ ကုန္ဆုံးၾကတာလဲ ဘုရား” လို႔ ေမးပါတယ္။

ရဟန္းေတာ္က ဘုရင္မင္းၾကီး ဘုရားေဟာသည့္အတိုင္း “အေမအရြယ္ရွိသူကို အေမ. ႏွမအရြယ္ရွိသူကို ႏွမ. သမီးအရြယ္ရွိသူကို ...သမီး” လို႔ စိတ္ထားၾကျပီး ေနထိုင္လို႔ သာသနာမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ၾကတယ္ဆိုတာကို ေျပာျပပါတယ္။ ဘုရင္မင္းက ဒါေလာက္နဲ႔ မေက်နပ္တာမို႔ အရွင္ဘုရား စိတ္ဆိုတာ မလြယ္ဘူးဘုရား အေမအရြယ္ ႏွမအရြယ္ သမီးအရြယ္လဲ တဏွာ ရာဂဆိုတာျဖစ္တယ္မုိ႔လားဘုရား တျခားအေၾကာင္းမ်ား ဘုရားေဟာ မရွိေတာ့ဘူးလား ဘုရားလို႔ ေမးပါတယ္။

အရွင္ျမတ္က ဘုရင္းမင္းၾကီး ဘုရားေဟာသည့္အတိုင္း “ ခ်စ္သား ရဟန္းတို႔ သင္တို႔ လာၾကကုန္ေလာ့အပုတ္ေကာင္ ရုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ ဒီခႏၶာကိုယ္မွာ ဆံပင္ အေမႊး ေျခသည္း လက္သည္း သြား အေရ အသား အေၾကာ အရိုး ရိုးတြင္းခ်င္ဆီ အညိွ ႏွလုံး အသည္း အေျမွး အဖ်ဥ္း အဆုတ္ အူမ အူသိမ္ အစာသစ္ အစာေဟာင္း သည္းေျခ သလိပ္ ျပည္ ေသြး ေခြ်း အဆီခဲ မ်က္ရည္ ဆီၾကည္ တံေတြး ႏွပ္ အေစး က်င္ငယ္ (၃၂)ေကာဌာသ တရားေတြကို ရွဳျပီးေနၾကလို႔ မိန္႔မွာေတာ္မူတယ္” ဒီအတိုင္း က်င့္ျပီး သာသနာမွာ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္ဆိုတာကို ေဟာျပပါတယ္။ အရွင္ဘုရား ဒါကလည္း အေတာ္ခက္ပါတယ္ ဘုရား တခါတရံ အသုဘေတာင္ သုဘလို႔ ထင္တက္ၾကတယ္မဟုက္လား ဘုရား

၁။အ႐ွင္အညာသိေကာ႑ည	၂။အ႐ွင္၀ပၸ	၃။အ႐ွင္ဘဒၵိယ
၄။အ႐ွင္မဟာနာမ္	၅။အ႐ွင္အႆဇိ	၆။အ႐ွင္နာဠက
၇။အ႐ွင္ယသ	၈။အ႐ွင္၀ိမလ	၉။အ႐ွင္သုဗာဟု
၁၀။အ႐ွင္ပုဏၰဇိ	၁၁။အ႐ွင္ဂ၀မၸတိ	၁၂။အ႐ွင္ဥ႐ုေ၀လကႆပ
၁၃။အ႐ွင္နဒီကႆပ	၁၄။အ႐ွင္ဂယာကႆပ	၁၅။အ႐ွင္သာရိပုၾတာ
၁၆။အ႐ွင္မဟာေမာဂၢလာန္	၁၇။အ႐ွင္မဟာကႆပ	၁၈။အ႐ွင္မဟာကစၥည္း
၁၉။အ႐ွင္မဟာေကာ႒ိက	၂၀။အ႐ွင္မဟာကပၸိန	၂၁။အ႐ွင္မဟာစုႏၵ
၂၂။အ႐ွင္အႏု႐ုဒၶါ	၂၃။အ႐ွင္ကခၤ ါေရ၀တ	၂၄။အ႐ွင္အာနႏၵာ
၂၅။အ႐ွင္နႏၵက	၂၆။အ႐ွင္ဘဂု	၂၇။အ႐ွင္နႏၵိယ
၂၈။အ႐ွင္ကိမိလ	၂၉။အ႐ွင္ဘဒၵိယ	၃၀။အ႐ွင္ရာဟုလာ
၃၁။အ႐ွင္သီ၀လိ	၃၂။အ႐ွင္ဥပါလိ	၃၃။အ႐ွင္ဒဗၺ
၃၄။အ႐ွင္ဥပေသန	၃၅။အ႐ွင္ခဒိရ၀နိယေရ၀တ	၃၆။အ႐ွင္မႏ ၱာနိပုတၱပုဏၰ
၃၇။အ႐ွင္သုနာပရႏ ၱကပုဏၰ	၃၈။အ႐ွင္ေသာဏကုဋိကဏၰ	၃၉။အ႐ွင္ေသာဏေကာဠိ၀ိသ
၄၀။အ႐ွင္ရာဓ	၄၁။အ႐ွင္သုဘူတိ	၄၂။အ႐ွင္အဂၤုလိမာလ
၄၃။အ႐ွင္၀ကၠလိ	၄၄။အ႐ွင္ကာဠဳဒါယီ	၄၅။အ႐ွင္မဟာဥဒါယီ
၄၆။အ႐ွင္ပိလိႏၵ၀စ ၦ	၄၇။အ႐ွင္ေသာဘိတ	၄၈။အ႐ွင္ကုမာရကႆပ
၄၉။အ႐ွင္ရ႒ပါလ	၅၀။အ႐ွင္၀ဂၤ ီသ	၅၁။အ႐ွင္သဘိယ
၅၂။အ႐ွင္ေသလ	၅၃။အ႐ွင္ဥပ၀ါဏ	၅၄။အ႐ွင္ေမဃိယ
၅၅။အ႐ွင္သာဂတ	၆၁။အ႐ွင္ဗာကုလ	၆၂။အ႐ွင္ကု႑ဓာန
၆၃။အ႐ွင္ဗာဟိယဒါ႐ုစီရိယ	၆၄။အ႐ွင္ယေသာဇ	၆၅။အ႐ွင္အဇိတ
၆၆။အ႐ွင္တိႆေမေတၱယ်	၆၇။အ႐ွင္ပုဏၰက	၆၈။အ႐ွင္ေမတၱဂု
၆၉။အ႐ွင္ေဓာတက	၇၀။အ႐ွင္ဥပသီ၀	၇၁။အ႐ွင္နႏၵ
၇၂။အ႐ွင္ေဟမက	၇၃။အ႐ွင္ေတာေဒယ်	၇၄။အ႐ွင္ကပၸ
၇၅။အ႐ွင္ဇတုကဏၰီ	၇၆။အ႐ွင္ဘျဒာ၀ုဓ	၇၇။အ႐ွင္ဥဒယ
၇၈။အ႐ွင္ေပါသလ	၇၉။အ႐ွင္ေမာဃရာဇ	၈၀။အ႐ွင္ပိဂၤ ိယ