HAZY LIFE

ေစတီပုထုိးပံုေတာ္မ်ား

ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ ရန္ကုန္

က်ိဳက္ထီးရိုးေစတီေတာ္ မြန္ျပည္နယ္

ဥမင္သံုးဆယ္ေစတီ စစ္ကိုင္း

စႏၵမုနိဘုရား မႏၱေလး

ကုသိုလ္ေတာ္ဘုရား မႏၱေလး

ကိုးေသာင္းပုထိုးေတာ္ၾကီးဂူတြင္း ရခိုင္ျပည္

Showing posts with label သာသနာ. Show all posts
Showing posts with label သာသနာ. Show all posts



“ျမန္မာကို ကမာၻက ေလးစားတာ သာသနာေၾကာင့္၊ ဒီသာသနာကို ၾကည္ညိဳလြန္းလို႔ ျမန္မာ ဦးဇင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရွင္ သရဏ ကို သူေပ်ာ္သေလာက္ေနပါေစ” တဲ့၊ တိပဋိက ေယာဆရာေတာ္က ေျပာလိုက္တဲ့ စကားပါ။
ဒါဆုိ ျမန္မာ ဦးဇင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရွင္ သရဏဆုိတာ ဘယ္သူလဲ။

သူကေတာ့ ဟုိး အေရွ႕ဥေရာပက ကမာၻေက်ာ္ ကတၱီပါ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီး မစၥတာ ဗားကလပ္ဗ္ ဟာဗဲလ္ ရဲ႕ ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ခ်က္ရီပတ္ဗလစ္ (Czech Republic) ႏိုင္ငံက ခ်က္လူမ်ိဳး တဦးပါ။ ဗုဒၶ ဘာသာကို ၾကည္ညိဳလြန္း လုိ႔ ရွင္ သာမေဏ အျဖစ္ခံယူခဲ့တယ္။ ျမန္မာစာ ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈကိုလည္း အလြန္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး လုိ႔ ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကားကို လည္း တန္ဘုိးထား ေျပာၾကားတဲ့ သူပါ။

မၾကာေသးခင္ ရက္သတၱပတ္ကမွ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ သြားေရာက္ခဲ့ၿပီး ဆရာေတာ္ ဦးပညာဝံသကို ဥပဇၥ်ာယ္ ဆရာ အျဖစ္ခံ ယူၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ရွင္ရဟန္းျဖစ္လာတဲ့ အရွင္ သရဏပါ။

သူဟာ ျမန္မာ့ေျမကုိ ေျခမခင္၊ ေထရ၀ါဒ ရဟန္းတပါးအျဖစ္ မရခင္ကတည္းက ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကား ကို ေကာင္းမြန္ ပိုင္ႏုိင္စြာ ေျပာၾကားႏိုင္႐ံုမကပါဘူး။ ခ်က္-ျမန္မာ အဘိဓာန္စာအုပ္ကို လည္း ျပဳစုထားႏုိင္ သူတဦးပါ။

အရွင္ သရဏ ျပဳစု ထားတဲ့ ခ်က္-ျမန္မာ အဘိဓာန္စာအုပ္ဟာ ပထမဆံုးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီအရင္ ခ်က္-ျမန္မာ အဘိဓာန္ဆုိတာ မၾကားဖူးခဲ့ ပါဘူး။

သီရိလကၤာႏုိင္ငံ..ကိုလံဘုိၿမိဳ႕ မွာ ေနထုိင္ၿပီး ဗုဒၶစာေပ၊ ျမန္မာစာေတြ သူက ေလ့လာခဲ့တယ္။ တျခား ျမန္မာ အပါအ၀င္ ဗုဒၶဘာသာ ရွင္ရဟန္းေတြကို
သူက အဂၤလိပ္စာသင္ေပးတယ္။ သီရိလကၤာႏိုင္ငံမွာ ေနၿပီး သီဟုိဠ္ ဘာသာစာေပ၊ စကား လည္း သူက ကြ်မ္းက်င္တယ္။ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ေတြထံက ျမန္မာစာ တတ္လာ ၿပီး ျမန္မာစာ မွာ ေတာ္လြန္းလာေတာ့ ေနာက္ဆံုး သူဟာ ခ်က္-ျမန္မာ အဘိဓာန္ကို ေရးသားျပဳစုႏုိင္ခဲ့ တာပါဘဲ။

အခုလုိ ခ်က္ရဟန္းေတာ္ အရွင္ သရဏဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ေရာက္ၿပီး သူ႔ရင္ထဲက အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ကို အခုလို ဖြင့္ဟ ထားပါ တယ္။

“လူ႔ဘဝကို ရတာဟာ ဒုလဘၻတရားျဖစ္တယ္။ ဦးဇင္း ငယ္ငယ္ကတည္းက သူမ်ားနားလည္ရင္ ကိုယ္ နားမလည္ေသးဘူး။ခုလို ဗုဒၶဘာသာျဖစ္လာဖို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရဟန္းျဖစ္ ဖို႔ အမ်ားႀကီးႀကိဳးစား ခဲ့ရ တယ္။ ျမတ္ဘုရား သာသနာမွာ လူျဖစ္ရတာ ဒီဘဝမွာတင္ နိဗၺာန္ေရာက္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္။ တန္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္” လုိ႔ အရွင္သရဏက ဆုိပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အရွင္သရဏက ၀ိပႆနာ တရား ဘာ၀နာ က်င့္ႀကံပြားမ်ား အားထုတ္ပံုကို အခု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ စနစ္တက် အနီးကပ္ သင္ယူေလ့လာေနပါတယ္။ ၅ ႏွစ္ၾကာရင္ေတာ့ ေတာရပ္မွာသြားၿပီး တရား က်င့္ႀကံ မွာ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။

ေဖ႕ဘုတ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္...။


ဟိုေလ ..... ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ ...ဘာသာျခားးေပါ့ .... သူက သာသနာေတာ္နဲ႕ အမ်ိဳးသမီးေတြကိစၥ အေျပာတျခားအလုပ္တျခားျဖစ္ေနသလိုျဖစ္တာဘ၀င္မက်ဘူးေလ.... ဒါေၾကာင့္လာေမးတာနဲ႕ .... ရွင္းျပထားတာေလး .... တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ ....
အမ်ိဳးသမီးေတြကိစၥဆိုေတာ့ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႕မဆိုင္ဖူးေပါ့ေနာ္ ... ဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားေတြ မဖတ္ပါနဲ႕လို႕ ..... ( မွတ္ခ်က္ ... ေကာင္ေလးမ်ားရန္လာမေတြ႕ရ )

★ ★ ★ သာသနာေတာ္နွင့္ ... အမ်ိဳးသမီးမ်ားး ★ ★ ★ 

★ ခင္ဗ်ားတို႕ ဗုဒၶဘာသာမွာ မိန္းမေတြကို ေယာက်္ားမ်ားနဲ႕ တစ္တန္းထဲထားတယ္ ဆိုတဲ့ သက္ေသအေထာက္ အထားရွိရင္ျပပါ လားဗ် ။ ဘုရားက မိန္းခေလးေမြးတဲ့ မိခင္ကေယာက်္ားေလးေမြးတဲ့ မိခင္ထက္နိမ့္က်တယ္လို႕ေဟာခဲ့တယ္လို႕ၾကားဘူးပါတယ္ ။
★ ★ ဟုတ္ကဲ့ ... သာဓကေလးေတြရွိပါတယ္ .... အခါတပါးမွာ ပေသနဒီေကာသလမင္းၾကီး ဘုရားရွင္ထံေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ... မင္းခ်င္းတစ္ေယာက္ေရာက္ ရွိလာျပီး မလႅိကာမိဖုရားၾကီး သမီးေလးေမြးေၾကာင္း သတင္းလာပို႕ပါတယ္ ...
ဒီသတင္းကိုၾကားတဲ့အခါ ပေသနဒီေကာသလမင္းၾကီးဟာ ...ခ်က္ခ်င္းမ်က္နွာပ်က္သြားျပီး ... ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်သြား ပါတယ္ ....
ဒီအခါ ... ဘုရားရွင္က ... မင္းၾကီးး သမီးကညာ ဖြားျမင္သည့္အတြက္ ဘာေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္ ၀မ္းနဲသြား ရသနည္း အခ်ိဳ႕ေသာေယာက်္ားမ်ားသည္ .... မိန္းမမ်ားထက္ျမင့္ျမတ္ၾကသကဲ့သို႕ ....
တစ္ခ်ိ႕ေသာ မိန္းမမ်ားသည္လည္းးး ... ေယာက်္ားမ်ားထက္ျမင့္ျမတ္ၾကေပသည္ .... ေယာက်္ားေရာ မိန္းမပါ ... နွစ္ဦးစလံုးပင္ လိုအပ္ေပသည္ ...။
အကယ္၍ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္း လူေတြဆႏၵရွိတဲ့အတိုင္း သားကိုခ်ည္း ေမြးေနၾကမည္ဆိုလွ်င္ လူ႕အဆက္ တစ္ဆက္နွစ္ဆက္မွာပင္ လူတစ္ေယာက္မွ်က်န္ေတာ့မည္မဟုတ္ေပ ...။
လူသားအမ်ိဳးဇာတ္ကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရန္ သားေမြးဖို႕ လိုအပ္ျခင္းထက္ သမီးေမြးးဖို႕လိုအပ္ျခင္းက ပိုေသးသည္ ... သမီးေမြးျခင္းမရွိပါလွ်င္ အဘယ္သို႕ေယာက်္ားေကာင္းေယာက်္ားျမတ္ေပၚေလမည္နည္း .... သမီးေမြးျခင္းမရွိပါလွ်င္ ..အဘယ္သို႕ တထာဂတ ေပၚမည္နည္း ... မင္းၾကီး ။
သမီးကိုေမြးျမဴေစာင့္ေရွာက္ျခင္းက သားကိုေမြးျမဴေစာင့္ေရွာက္ျခင္းထက္ ... ပိုျပီး ကမာၻေလာကကို အက်ိဳးျပဳရာေရာက္ေပသည္ ...။
ယင္းသို႕ အက်ိဳးျပဳခြင့္ရသည္ျဖစ္၍ သင္မင္းၾကီးသည္ စိတ္ပ်က္ျခင္း ၀မ္းနည္းျခင္း ရွက္ျခင္းမျဖစ္သင့္ေပ။ လို႕ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္ ....။
................................................................................................
★ ★ အခါတပါး ဗုဒၶရဲ႕လက္ရင္းတပည့္ ႐ွင္အာနႏၵာမေထရ္ျမတ္ႀကီးဟာ ေရခပ္ေနတဲ့ မာတဂၤအမ်ိဳးႏြယ္ (သူေတာင္းစား) ဇာတ္၀င္ အမ်ိဳးသမီးေလး တစ္ဦးရွိရာ ေရတြင္းနားကို ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ႐ွင္အာနႏၵာက “ေသာက္ေရနည္းနည္းေလာက္ ေပးပါလား” လို႔ ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
မိန္းကေလး ႐ုတ္တရက္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိရာ ဇာတ္ျမင့္ရဟန္းေတာ္တစ္ပါး ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့
“အ႐ွင္ျမတ္ဘုရား တပည့္ေတာ္မလို မစင္ၾကယ္တဲ့ ဇာတ္ နိမ့္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ဆီက ေရေတာင္းပါသလား ဘုရား။ တပည့္ေတာ္မ ကိုင္တဲ့ လက္ကေရခြက္ကို အ႐ွင္ျမတ္လက္နဲ႔ထိခဲ့မိရင္ အ႐ွင္ျမတ္ကိုယ္တိုင္ မသန္႔မ႐ွင္းျဖစ္သြားမွာ စိုးရိမ္လို႔ပါဘုရား”လို႔ ေလ််ာက္တာေပါ့
႐ွင္အာနႏၵာက က႐ုဏာအျပံဳးနဲ႔ လက္ကာျပၿပီး “ငါ႔ႏွမ ငါ သင့္ဆီက ဇာတ္ကိုေတာင္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး ေရကိုသာေတာင္းေနတာပါ။ ငါ႔ရဲ႕ဇာတ္ျမင့္မႈက ေရတစ္ခြက္လို ေရဆာေျပေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး လို႕ဆိုပါတယ္။
” အ႐ွင္ျမတ္ရဲ႕စကားေၾကာင့္ရဲတင္းစိတ္နဲ႔အတူ အရွင္ျမတ္ကို ႐ိုေသစြာ ေရကပ္လိုက္ ပါေတာ့တယ္။မာတဂၤႏြယ္ အမ်ိဳးႏြယ္ စ႑ာလအမ်ိဳးသမီးေလးဟာ ဗုဒၶသာသနာအတြင္း ခိုလႈံဘို႔ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဗုဒၶအေနနဲ႔ ႐ွင္အာနႏၵာကို အေၾကာင္းျပဳေရာက္လာခဲ့တဲ့ စ႑ာလအမ်ိဳးသမီး ေလးကို တပည့္မတစ္ဦး အ ျဖစ္လက္ခံၿပီး အမွန္တရားကိုသိႏိုင္တဲ့ ဓမၼစကၡဳ(တရားမ်က္လံုး)ကို ဖြင့္ေပးလိုက္ ပါတယ္။
ဒီလို ဇာတ္နိမ့္အမ်ိဳးသမီးကို လက္ခံရမလားဆိုၿပီး သာ၀တၱိဘုရင္ႀကီးေကာသလ ကိုယ္တိုင္နဲ႔ ျဗဟၼဏ ေတြ ခတၱိယေတြ အႀကီးအက်ယ္ အေက်မနပ္ျဖစ္ၾကလို႔ ဗုဒၶဆီ လာေရာက္ကန္႔ကြက္ေျပာဆိုၾကပါတယ္။ ဗုဒၶက
“ျပာနဲ႔ေ႐ႊ ျခားနားတယ္ဆိုတာ ဂုဏ္လကၡဏာ ကြဲျပားတာျဖစ္လို႔ ျခားနားတာမွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျဗဟၼဏနဲ႔ စ႑ာလၾကားမွာ ဘာအမ်ိဳးအစားမွ ကြဲျပားတာ မ႐ွိပါဘူး။ ျဗဟၼဏဆိုတာ သစ္ကိုင္းေျခာက္ႏွစ္ခုပြတ္ရာက ေပၚလာတဲ့မီးလိုအရာမ်ိဳး မဟုတ္သလို၊ ေကာင္းကင္က ဒါမွမဟုတ္ ေလထဲက ဆင္း သက္က်ေရာက္လာတာမ်ဳိးလဲ မဟုတ္ဘူး။
ၿပီးေတာ့ ေျမထဲက ေဖါက္ထြက္လာတာမ်ိဳးလဲ မဟုတ္ဘူး။ စ႑ာလေတြ မိခင္၀မ္းကထြက္ရပံုမ်ိဳး ျဗဟၼဏေတြလည္း အတူတူဘဲ မိခင္၀မ္းက လာရတာပါ။ လူသားအားလံုး လူ႔ဘ၀ကို ေရာက္လာရတဲ့ အေျခခံက အတူတူခ်ည္းပါဘဲ။”
(လက္႐ွမီ နရသူ၏ ဗုဒၶ၀ါဒအႏွစ္သာရ P.Lakshmi Narasu ''The Essence of Buddhism"စာအုပ္ကို အေျချပဳပါသည္။)
မိန္းမ ေယာက်္ား စ႑ာလေကာ ျဗဟၼဏပါ လူ႔ေလာကထဲ စ၀င္လာတဲ့ လမ္းေၾကာင္းျခင္းက အတူတူပါဘဲ ... ဆိုတဲ့ ဗုဒၶ ရဲ႕ စကားရပ္ေတြက အမ်ိဳးသမီးေတြကိုယ္တိုင္က သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အမ်ိဳးသား ေတြထက္ နိမ့္က်တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ႔ ဥပေဒတစ္ရပ္လို အစဥ္အဆက္မပ်က္ ခံယူခဲ့ၾကရတဲ့ ဇာတ္နိမ့္အယူေတြကို သုတ္သင္လိုက္တာျဖစ္ပါ တယ္။
ဒါ႔အျပင္ ႐ွင္အာနႏၵာရဲ႕စကားက ဇာတ္ဆိုတာ နိမ့္သည္ျဖစ္ေစ ျမင့္သည္ျဖစ္ေစ အေသြးအသား (တစ္နည္း) သံုးဆယ့္ႏွစ္ေကာ႒ာသနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ လူ႔ခႏၶာအတြက္ ေရတစ္ခြက္ေလာက္ တန္ဖိုးမ႐ွိဘူးဆိုတာကို သြယ္၀ိုက္ၿပီး သိေစခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
႐ွင္သာရိပုတၱရာ ႐ွင္ေမာဂၢလာန္ စတဲ့ ဘိကၡဳတို႔ရဲ႕ သူတို႔ ဆိုင္ရာ အျမင့္ဆံုးဂုဏ္ အရည္အေသြးေတြ ကို ဧတဒဂ္ဘြဲ႕နဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳၾကသလို၊
ေခမာ၊ ဓမၼဒိႏၷာ စတဲ့ ေထရီမယ္ ဘိကဳၡနီတို႔ရဲ႕ ဂုဏ္ေတြကို လည္း ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ႏွင္းကာ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ပါဠိလို ဧတဒဂၢ = ပညာ၊ တရားေဟာ စသည္အျမင့္ဆံုး)
ဒါကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြကိုနွိမ့္ခ်မထားတာသိသာပါတယ္ .....
★ ★ ကမာၻမွာ ဗုဒၶဘာသာတစ္ခုထဲ ကသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားလက္ထပ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ .... ႏြားမ်ားတိရစာၦန္မ်ားလို တံဆိပ္ရိုက္ မခံရတာပါ ...က်န္ဘာသာ၀င္အားလံုးကေတာ့ .... ေယာက်္ားနာမည္ေရွ႕ မွာ ( Mrs. ) တပ္ေခၚရျခင္း .... လက္မွာလက္စြပ္၀တ္ရျခင္းဆိုတဲ့ ...မည္သူ႕မယားပါ ...မည္သူပိုင္ပစၥည္းပါဆိုတာ တံဆိပ္ခတ္ခံၾကရတာပါ... ( လူ႕အခြင့္ေရးေအာ္ေန တဲ့ အေမရိကန္ကအစေပါ့ )
...........................................................................................................
★ ျမန္မာနိဳင္ငံမွာလဲ သိမ္ထဲကို မိန္းမ မ၀င္ရ ...ဘုရား ေပၚကန္႕သတ္နယ္ေျမေတြမွာ မိန္းမ မ၀င္ရ ရွိၾကတာဘာေၾကာင့္လဲ ခင္ဗ်ားဘယ္လိုေျပာေျပာ ... ျမန္မာမွာ မိန္းမေယာက်္ားကို ခြဲျခားကန္႕သတ္ တာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားသိပါတယ္..အမွန္အတိုင္းေျပာျပပါ ...။
★ ★ ဗုဒၶမတိုင္မီက ျမန္မာနိဳင္ငံမွာလဲ တစ္ျခားမ်ိဳးႏြယ္စုေတြနည္းတူ .... အမ်ိဳးသမီးထုရဲ႕ တာ၀န္၀တၱရားေတြ ကို မီးဖိုေခ်ာင္မွာဘဲ ကန္႔သတ္ခံထားခဲ့ရပါတယ္။
အမ်ိဳးသမီးေတြမွာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ဘုရားေက်ာင္းအတြင္း ၀င္ခြင့္မရခဲ့သလို ဘာသာေရးဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြကို ထိခြင့္ ဖတ္ခြင့္မရခဲ့ၾကပါဘူး။
ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားလာေတာ့လဲ ဒီလိုနိမ့္က်တဲ့အယူအဆၾကီးကိုပဲ တစ္ခ်ိဳ႕ဆရာေတာ္ေတြက အစ ဆုတ္ကိုင္ထားၾကပါေသးတယ္ .... မိန္းမဆိုတာယုတ္ညံ့တယ္ ...ေယာက်္ားသည္ သာျမင့္ျမတ္တယ္ .... ဘုရားဆုပန္နိဳင္တယ္ ..... စသည္ျဖင့္ေပါ့ ....
★ ★ တစ္ကယ္ေတာ့ ဘုရားဆိုတာေယာက်္ားမွျဖစ္ေပမယ့္ .... ေယာက်္ားေတြအားလံုး ဟာ ဘုရားျဖစ္မယ့္သူေတြမဟုတ္ပါဘူး ရွင္ ....
ေယာက်္ားေတြဟာလဲ သူတို႕ျပဳခဲ့တဲ့ ကံ ကံ၏ အက်ိဳးေၾကာင့္ ေနာင္ လာမယ့္ဘ၀ါ ဘ၀ေတြ မွာ ေယာက်္ားေသာ္ လဲျပန္ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္ ... မိန္းမေသာ္လဲျဖစ္နိဳင္တယ္ .... အပါယ္ေလးဘံု မွာလဲ က်ေရာက္နိဳင္သလို ... နတ္ဘံုမွာလဲ က်ေရာက္နိဳင္တာပါပဲ
မိန္းမေတြကလဲဒီအတိုင္း ပါပဲ လာမယ့္ဘ၀ါ ဘ၀ေတြမွာ .. .ေယာက်္ားလဲျဖစ္နိဳင္သလို .... ဘုရားဆုလဲပန္နိဳင္တာပဲ .... နတ္ဘံုဌါနလဲေရာက္နိဳင္ပါတယ္ ... အပါယ္ေလးဘံုလဲက်နိဳင္သလို .... မိန္းမလဲျပန္ျဖစ္နိဳင္တာပါပဲ ....
တစ္ခ်ိဳ႕ရဟန္းအမ်ားစုေတာင္မွ ဒီသေဘာအတိုင္းပါပဲ ...... ဗုဒၶလက္ထက္တုန္းက လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာဆိုရင္ အမ်ိဳးသမီးထုရဲ႕ အေျခအေနဟာ အလြန္ပဲနိမ့္က်ခဲ့ပါတယ္။
★ ★ ★ ★ တစ္ခုေတာ့ရွိပါတယ္ .... ေယာက်္ားနဲ႕မိန္းမဟာ ..သီလအားျဖင့္ ေယာက်္ားေလး ကပိုပါတယ္ ျမင့္ျမတ္ပါတယ္ ... ဒါေၾကာင့္ ဘုရားဆုပန္ခြင့္ရတဲ့ေယာက်္ားျဖစ္တာေပါ့ .... ဒါေပမယ့္ ယုတ္ညံ့လို႕မိန္းမျဖစ္ရတယ္ဆိုတာေတာ့မွားပါတယ္ ... လြန္ခဲ့တဲ့ဘ၀ေတြက ကုသိုလ္ သီလ နဲလို႕ပါ လို႕ပဲေျပာရမွာပါ ယုတ္ညံ့လို႕မဟုတ္ရပါဘူး ...ဒါၾကာင့္ သီလပိုျမင့္တဲ့ေယာက်္ား ကိုအိမ္ဦးနတ္ လိုသေဘာထားရွိခိုးရတာပါ...။
((( ဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တယ္ေလ .... သံသရာမွာ မိခင္မေတာ္ဖူးတဲ့သူမရွိသလို ဖခင္မေတာ္ဖူးတဲ့ သူလဲမရွိဘူးတဲ့ ဒါဟာ အားလံုးဟာ မိန္းမလဲျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္ ေယာက်္ား လဲျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္ လို႕ေျပာတာေပါ့ ... ဒါကိုေယာက်္ားျဖစ္တုန္းေလး ျမတ္လိုက္အုန္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သက္သက္အနိဳင္က်င့္ တာေပါ့ရွင္ ...။ )))
★ ★ တစ္ျခားကိုမၾကည့္ပါနဲ႕ .... နဴးး ရဲ႕ လက္ရွိမာလုဆိုတဲ့ အေကာင့္ အသစ္ကိုယူျပီးစာေတြ စေရးစဥ္ အခ်ိန္တုန္းကဆို .... နဴးမွာ ..အၾကီးမားဆံုးအခက္အခဲေတြနဲ႕ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္ .... တစ္ခ်ိဳ႕ တရားေတာ္ေတြကို ျပန္လည္ကူးယူ တင္ေပးေနတဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႕ ရဟန္းေတြကိုယ္တိုင္ ... မင္းလို ယုတ္ညံ့စာရင္း၀င္ မိန္းမတစ္ေယာက္က ... ဘုရားရွင္ သမိုင္းေတြ တရားေတာ္ေတြ ကိုယ္တိုင္ ေရးတာ တန္လား ျဖစ္သင့္လားဆိုတဲ့ ... အျမင္ အယူအဆေလးေတြ နဲ႕ေတာ္ေတာ္ တိုက္ခိုက္ ခံရခဲ့ပါတယ္ .... သီလရွင္ေတြေတာင္ ..ေရးေလ့မရွိၾကဘူးကိုး ....
နဴးကိုယ္တိုင္ကလဲ .... ဗုဒၶရဲ႕တရားေတာ္ေတြကို ... နဴးဒီလိုေရးေပးေနတာကိုယ္တိုင္က ... ျမင့္ျမတ္တဲ့တရားေတာ္ေတြ ... နဴးေၾကာင့္နိမ့္က်သြားမလားဆိုတာ ... ခံစားေနရတုန္းပါ .... အရိုးစြဲေနတဲ့ ဓေလ့ျဖစ္ေနလို႕ပါ ....
ဒါေၾကာင့္ တရားေတာ္ေတြကို တိုက္ရိုက္ တင္ျခင္းကေန အတတ္နိဳင္ဆံု ေရွာင္ပါတယ္ ... ဘုရားရွင္နွဳတ္ေတာ္ ကေဟာတဲ့တရားကို နဴးကေရးေပးရင္ ..တရားေတာ္ေတြ ယုတ္ညံ့ သြားမွာေၾကာက္လို႕ပါ...။
★ ★ ဒီေတာ့ သာသနာေတာ္က အမ်ိဳးသမီးအမ်ိဳးသားဆိုတာ တစ္တန္းထဲ ထားေပမယ့္လည္းး နဴးတို႕ မိန္းခေလးေတြကိုယ္တိုင္က .... ေရွးအယူစြဲၾကီးေၾကာင့္ နဲနဲ တြန္႕ေနၾကတာပါ လို႕ပဲေျပာပါရေစ .... ဗုဒၶနဲ႕မဆိုင္ပါဘူး ...
((( ေယာက်္ားေတြရဲ႕ မိန္းမေတြကို နိဳင္ခ်င္တဲ့ အတၱေၾကာင့္လဲ အနိဳင္ယူျပီးေျပာတာ ခံရတာလဲ ပါတာေပါ့ေနာ္ )))
★ ★ အမ်ိဳးသမီးးမ်ားနွင့္သိမ္
★ တခ်ိဳ႕နယ္ေတြမွာ သိမ္ထဲကို အမ်ိဳးသမီးမ်ား မ၀င္ရဟု ဆုိၾကပါတယ္ .... အမရပူရျမိဳ႕ မဟာ ဂႏၶာရုံေက်ာင္းတုိက္ အတြင္းက သိမ္ၾကီးထဲမွာ ဒကာေရာ ဒကာမေရာ ကေလးေရာ ၀င္ခြင့္ျပဳ ပါတယ္ ။
★ သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသိုလ္ ေဇာတိကာမဟာသိမ္ေတာ္ၾကီးအတြင္းမွာလဲ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ၀င္ခြင့္ျပဳပါတယ္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က ထုိသိမ္ေတာ္ၾကီး အတြင္းမွာပဲ ႏိုင္ငံတကာ ေထရ၀ါဒ တကၠသိုလ္မ်ား အစည္းအေ၀းၾကီးကို က်င္းပခဲ့ပါတယ္ ႏုိင္ငံေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္က အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးမ်ားစြာ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။
★ ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္က ရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႕ၾကီးသည္ လူဦး ၁၈ ကုေဋရွိပါတယ္ ထုိမွ်ေလာက္ လူဦးေရ ထူထပ္ေသာ ရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႕ၾကီး တစ္ျမိဳ႕လုံးကို သိမ္သမုတ္ထားျပီး ထိုျမိဳ႕ၾကီးသည္ပင္ သိမ္မည္ပါတယ္ ။ ထုိသိမ္ၾကီးထဲမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ အိပ္ၾကသည္၊ ေနၾကသည္၊ က်င့္ၾကီးက်င္ငယ္ အမႈ ျပဳၾကသည္၊ ဇနီးခင္ပြန္းတုိ႔ျပဳၾကသည့္အမႈေတြ ျပဳၾကသည္။
ထုိဘုရားလက္ထက္ကေတာင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား သိမ္ထဲမွ ေနခြင့္ျပဳေသးတယ္ဆုိရင္ ဒီေခတ္မွာ သိမ္ထဲ အမ်ိဳးသမီးမ်ားမ၀င္ရဟုေသာ တားျမစ္ခ်က္သည္ ပုဂၢဳိလ္ေရးဆန္ေသာ ဆက္ဆံမႈသာျဖစ္
ပါတယ္။
★ ★ ★ ★ တစ္ခုေတာ့ရွိပါတယ္ .... သံဃာမ်ား သိမ္အတြင္း အမႈကိစၥေဆာင္ ႐ြက္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီး မဆိုထားနဲ႔ ဘုရင္တို႔ သမတတို႔ေတာင္ သိမ္နိမိတ္အတြင္း မ၀င္ရပါဘူး ။
★ ★ သို႕ေသာ္ သိမ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘုရားမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ေစ အမ်ိဳးသားျဖစ္ေစ ရဟန္းပဲျဖစ္ေစ အကုသုိလ္စိတ္ႏွင့္ ၀င္ရင္ သြားရင္ေတာ့ အျပစ္ရွိသလုိ ေကာင္းတဲ့စိတ္နဲ႔သြားရင္ေတာ့ ကုသိုလ္ေတြ ရမွာအမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
★ ★ ကဲ……ဒါဆိုရင္ ဗုဒၶ၀ါဒလႊမ္းျခံဳတဲ့ ျမန္မာ့လူမႈေရး၀န္းက်င္က အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ့ ကိုယ္ရေနတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးေတြရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိၾကၿပီဆိုရင္ေတာ့ ကမၻာ့အမ်ိဳး သမီးထုၾကားမွာ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ရတာကို ေက်နပ္ဂုဏ္ယူတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ အတူ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာကို ေစာင့္ထိန္းႏိုင္တဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ရည္႐ြယ္ ေမွ်ာ္လင့္ အပ္ပါတယ္ ညီမေလးတို႕ရယ္ ....။
ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစရွင္...

Facebook မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္...

ဒီဓါတ္ပံုေလးကို ကၽြန္ေတာ္႕ဆီ Forward Mail အျမဲပို႔ေပးေလ႕ရိွတဲ႕ ကိုခုိင္ျမဲ ဆီကရတာပါ... ကၽြန္ေတာ္က ရတဲ႕ပံုေတြ ၄ ပံုထဲကမွ ဒီပံုေလးျမင္ျပီး ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ထဲ ကသိကေအာက္ျဖစ္သြားတယ္... ဘယ္လိုေျပာျပရမွန္းလည္းမသိဘူး... စိတ္ထဲ မေက်နပ္တာလိုလို... စိတ္တုိင္းမက်တာလုိလို... ေဒါသျဖစ္တာလိုလို... ဘယ္လိုၾကီးခံစားေနရမွန္းမသိဘူးဗ်ာ... ပံုကိုဖန္တီးတဲ႕ မူရင္း ဆရာ/ဆရာမ ကို Credit ေပးပါတယ္... ခံစားခ်က္ျခင္း မတိုက္ဆုိင္ရင္ေတာင္ တခုခုေတာ႕ ခံစားမိမွာအေသအခ်ာပါပဲ...





ေဘာင္က်ဥ္းလာသည့္ သာသနာ
~~~~~~~~~~~~~~~~~

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ သံဃာအင္အား
ေလးသိန္းေက်ာ္ငါးသိန္းနီးပါးခန္႕
ရွိသည္ဟု ခန္႔မွန္းရ၏။ ထုိအထဲတြင္ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္က ရဟန္းေတာ္မ်ားျဖစ္ၿပီး က်န္ႏွစ္သိန္းေက်ာ္က ကုိရင္သာမေဏမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ငါးေသာင္းနီးပါးခန္႕သည္
ေတာထြက္ေတာင္ျပန္ ရဟန္းမ်ားသာျဖစ္ၾက၏။
သံဃာမ်ားလာသည္ႏွင့္အမွ် သာသနာေတာ္တြင္ ဗ႐ုတ္သုကၡႏုိင္လွေသာ ရဟန္းသံဃာမ်ားလည္း ဒုနဲ႕ေဒးပင္ရွိလာေလ၏။ ဝိနည္းသိကၡာႏွင့္အညီေနထုိင္၍ စာေပပရိယတ္သင္ၾကားေနၾကသည့္ ရဟန္းသာမေဏမ်ားမွာ ထုိဗ႐ုတ္သုကၡႏုိင္လွေသာ ရဟန္းသာမေဏမ်ားေၾကာင့္
အရွက္ရမ်က္ႏွာပ်က္ရသည့္အျဖစ္အပ်က္မ်ား မၾကာခဏဆုိသလုိ ျဖစ္ေပၚေလ့ရွိ၏။
အခ်ဳိ႕ေသာရဟန္းဆုိးရဟန္းညစ္မ်ားေၾကာင့္ အက်င့္သိကၡာႏွင့္ျပည့္စုံသည့္ ရဟန္းသံဃာမ်ားကုိပါ ဒါယကာ ဒါယိကာမမ်ားက အထင္ျမင္ေသးလာၾကသည္ကို ရင္နာဖြယ္ေတြ႕ျမင္ေနရေလ၏။


စာေရးသူသည္ ရန္ကုန္မွ မႏၲေလးသို႔ မီးရထားျဖင့္ ခရီးသြားစဥ္ ေခတ္ပညာတတ္
ေဒါက္တာ ဆုိသူႏွင့္အတူထုိင္ခဲ့ရ၏။ ခရီးသြားရင္း အခ်င္းခ်င္းမိတ္ဆက္၍ စကားလက္ဆုံက်လာ ေသာအခါ ေခတ္ပညာတတ္ ေဒါက္တာဆုိသူဒါယကာက ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား၏ အားနည္းခ်က္မ်ားကို ရင္ဖြင့္ ေလွ်ာက္ထားေလေတာ့၏။ စာေရးသူလည္း မ်က္ႏွာပူပူႏွင့္ပင္ နားေထာင္ေနလုိက္ရ၏။

သူက “သံကိုသံဖ်က္၍ သံေခ်းတက္ရေၾကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရား၏သာသနာေတာ္ ကိုလည္း သာသနာတြင္းသား ရဟန္းမ်ားပင္ ဖ်က္ဆီးမွာျဖစ္ေၾကာင္း” ေလွ်ာက္ထားခဲ့ေလ၏။ မိမိက
ထုိေဒါက္တာဒကာေလးအား သာသနာေတာ္ကုိ ၾကည္ညိဳ၍ ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္သည့္အခါ လူကုိမၾကည့္ဘဲ မူကုိသာၾကည့္သင့္ေၾကာင္း၊ လူ၏အျပဳအမူသည္ ဘာသာတရား၏အႏွစ္သာရႏွင့္
လုံးဝမသက္ဆုိင္ေၾကာင္း၊ မိမိတို႔ၾကည့္ရမည္မွာ ဘာသာတရား၏ အႏွစ္သာရပုိင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗ႐ုတ္ သုကၡႏုိင္လွေသာ ရဟန္းသာမေဏမ်ားေၾကာင့္ ဘာသာတရားကို



အာဖရိကတိုက္၊ ယူဂန္ဒါ ႏိုင္ငံငယ္ေလးက ခရစ္ယာန္မိသားစုမွာ Steven ကို၁၉၆၆-ခုႏွစ္က ဖြားျမင္ခဲ့တာပါ။ သူဟာ ငယ္ငယ္က ဘာသာတရားဆိုလို႔ ခရစ္ယာန္နဲ႔အစၥလာမ္ ၂-ခုတည္းသာရွိတယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာပါ။ ၁၀ ေက်ာ္သက္အ႐ြယ္ေရာက္မွ
အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ေဂါတမ ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး ေပၚထြန္းခဲ့ဖူးေၾကာင္းကိုနာမည္ေလာက္သာ ၾကားဖူးခဲ့သူပါ။ အ႐ြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာ သူဟာအိႏၵိယႏိုင္ငံကို ႏိုင္ငံျခားပညာသင္ သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ထိုင္းလူမ်ိဳးရဟန္းေတာ္ ၂-ပါးနဲ႔ ခင္မင္ခဲ့ၿပီး ဗုဒၶဝါဒကို အနည္းငယ္
ေလ့လာခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
ထိုင္းဘုန္းေတာ္ႀကီး ၂-ပါး မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း သူဟာ ဗုဒၶဝါဒကိုဆက္လက္ေလ့လာဖို႔ သိပ္ၿပီး စိတ္ဝင္စားခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ သူက
တိဗတ္ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဒလိုင္းလားမားရွိရာကို သြားေရာက္ အ႐ိုအေသေပးခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ေလ့လာဖို႔ဆံုးျဖတ္ၿပီးစားဝတ္ေနေရးအတြက္ ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသြားေတြမ်ားတဲ့ ေဒသတစ္ခုမွာ
ဒိုင္ဗင္ပစ္၊ ေရကူး နည္းျပလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ဘဝဟာအတိုင္းအတာတစ္ခုျပည့္ျပည့္စံုစံု ေနခဲ့ရပါတယ္။ သူဟာ
ေလာကီဥစၥာျပည့္စံုမႈေတြ မွာ ဘယ္လိုမွ မေမြ႔ေလ်ာ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းလက္ရွိအလုပ္ကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး အမိခင္ႏိုင္ငံကို ျပန္သြားခဲ့ပါတယ္။
မိသားစုနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြက သူ႔ကို ခရီးေဆာင္အိပ္ႀကီးသယ္ေဆာင္ၿပီး ျပန္လာမဲ့ေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြားေရး သမားႀကီးအျဖစ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတာပါ။သူ႔ကိုတကယ္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ဗုဒၶဘာသာစာအုပ္ေတြနဲ႔ ဒိုင္ဗင္ပစ္၊ ေရးကူးရာမွာ
သံုးတဲ့ ပစၥည္းေတြသယ္လာတဲ့ ဆံပင္ရိတ္ထားတဲ့ ေယာဂီတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အျခားလူေတြအတြက္ေတာ့ ေရကူးစရာ ပင္လယ္မရွိ တရားေဆြးေႏြးစရာဗုဒၶဘာသာဝင္ မရွိတဲ့ ႏိုင္ငံကို



ဘုရားေလာင္း လွည္းကုန္သည္မွဴးဘ၀တုန္းကျဖစ္သည္။ ဘုရားေလာင္းသည္ ေနာက္လိုက္ ေနာက္ပါလွည္းကုန္သည္ငါးရာတို႕ႏွင့္အတူ ကုန္စည္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ျခင္းအလို႕ငွာ ခရီးထြက္ခဲ့ေလသည္။

ကႏၱာရခရီးသုိ႕ေရာက္ေသာအခါ လမ္းမွားျခင္းေၾကာင့္ ခရီးမတြင္မူ၍ အစာေရ ရိကၡာမ်ားျပတ္လပ္ သြားၾကေလသည္။ ဤသို႕လွည့္လည္သြားလာၾကစဥ္ ပေညာင္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ကို ေတြ႕၍ လွည္းကို ခၽြတ္ကာ ထိုေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္၍ အနားယူၾကေလသည္။

ဘုရားေလာင္းတို႕ နားခိုရာ ပေညာင္ပင္ႀကိး၏အရြက္တို႕သည္ စိမ္းညဳိ႕ေျပျပစ္ေနသည္ကို လည္းေကာင္း၊ အခက္တို႕သည္ ေရျဖင့္ျပည့္ေနသည္ကိုလည္းေကာင္း ေတြ႕ျမင္ၾကရေလသည္။

ဣစာၦသယ လုိတရ ပေညာင္ပင္

ထိုအခါ ကုန္သည္တစ္ေယာက္သည္ ေညာင္ပင္ေပၚတက္၍ အေရွ႕ဘက္ေညာင္ကိုင္းကို ခုတ္ျဖတ္ ၾကည့္မိေခ်သည္။ ထိုကုန္သည္ ခုတ္ျဖတ္ရာ ေညာင္ကိုင္း၀မွ ေရမ်ားထြက္က်လာေသည္။ ေရမ်ားသည္ ေညာင္ကိုင္းမွ တစ္စက္ခ်င္း၊ ႏွစ္စက္ျခင္းစိမ့္က်ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ေရစက္ျဖင့္စုပ္ထုတ္ျခင္းေၾကာင့္ ေရပိုက္မွထြက္လာသကဲ့သို႕ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာျဖင့္ ဒလေဟာထြက္က်လာျခင္းျဖစ္၏။ ေညာင္ကိုင္းမွ ေရမ်ားပန္းထြက္သည္မွာ ထန္းတစ္ရပ္စာမွ် ျမင့္ေလသည္။

ကုန္သည္တို႕သည္ ထိုေရမ်ားကို အငတ္ေျပအျဖစ္ ေသာက္လည္းေသာက္ၾက၏။ အေမာေျပအျဖစ္ ခ်ဳိးလည္းခ်ဳိးၾကေလ၏။

ထို႕ေနာက္ ေတာင္ဘက္ေညာင္ကိုင္းကို ခုတ္ျဖတ္ၾကျပန္ေလ၏။ ထုိအခါ ထိုေညာင္ကိုင္းမွ အနံ႕အရသာႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ နတ္သုဒၶါ နတ္အစားအစာမ်ား ထြက္က်လာေလ၏။ ကုန္သည္မ်ားသည္ ထိုအစားအစာမ်ားကို ငတ္ငတ္ျပတ္ျပတ္ႏွင့္ သူ႕ထက္ငါ အလုအယက္ ခပ္ယူစားသံုးၾကေလသည္။

ထို႕ေနာက္ အေနာက္ဘက္ ေညာင္ကိုင္းကို ခုတ္ျဖတ္ၾကျပန္ေလ၏။ ထိုအခါ ထိုေညာင္ကိုင္းမွ အ၀တ္အစားလွပတင့္တယ္စြာ ၀တ္ဆင္ထားေသာ နတ္မိမယ္ေလးမ်ားထြက္က်လာ၏။ ကုန္သည္မ်ား သည္ ထိုနတ္မိမယ္ေလးမ်ားႏွင့္ ေမြ႕ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပါးၾကကုန္ေလသည္။

ထို႕ေနာက္ ေျမာက္ဘက္ေညာင္ကိုင္းကို ခုတ္ျဖတ္ၾကျပန္ေလ၏။ ထိုအခါ ထိုေညာင္ကိုင္းမွ ရတနာခုနစ္ပါးတို႕ ထြက္ၾကလာၾကကုန္၏။ ကုန္သည္မ်ားသည္ ထိုရတနာမ်ားကို ကိုယ္စီကိုယ္ငွ လွည္းမ်ားျပည့္ေအာင္ က်ံဳးယူတင္ေဆာင္ထားၾကေလသည္။
“အရိပ္ခို အခက္ခ်ဳိး မိစာၦမ်ဳိးကုန္သည္”

ထိုသုိ႕ ေညာင္ကိုင္းခုတ္တိုင္း ထူးျခားဆန္းျပားေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာရတနာမ်ား ထြက္က်လာသည့္ အခါ ကုန္သည္မ်ားသည္ ေလာဘတက္၍ လာေလေတာ့၏။ “သစ္ကိုင္းခုတ္႐ံုမွ်ျဖင့္ ဤကဲ့သို႕ေသာ ရတနာ မ်ား ထြက္ေပၚလာေသး၏။ အျမစ္ကို တူးျဖတ္လွ်င္မူကား သည္ထက္ တန္ဖိုးႀကီးသည့္ ဥစၥာရတနာမ်ား ထြက္ေပၚလာေပလိမ့္ဦးမည္” ဟု ႀကံစည္ကာ ေညာင္ျမစ္တူးဖို႕ အားထုတ္ၾကေလသည္။

ထိုအခါ ဘုရားေလာင္း လွည္းကုန္သည္မွဴးသည္ ထိုကုန္သည္မ်ားထံသို႕ သြား၍ လက္အုပ္ခ်ီကာ ဤသို႕ေတာင္းပန္ေလသည္။

“ဤပေညာင္ပင္ႀကီးသည္ သင္တို႕အား အဘယ္သို႕ ျပစ္မွားေလသနည္း။”

“အေရွ႕ကိုင္းက ေရကိုေပး၏။ ေတာင္ကိုင္းက ထမင္းအေဖ်ာ္ကို ေပး၏။ အေနာက္ကိုင္းက မိန္းမပ်ဳိ ကို ေပး၏။ ေျမာက္ကိုင္းက အလံုးစံုေသာ အလိုရွိအပ္ေသာ ရတနာခုနစ္ပါးကိုေပး၏”

“အႀကင္သစ္ပင္၏ အရပ္၍ေနခဲ့ဖူး၊ အိပ္ခဲ့ဖူးအံ့။ ထိုသစ္ပင္၏ အခက္ကို မခ်ဳိးရာ”

အရိပ္ေနလ်က္ အခက္ခ်ဳိးေသာသူသည္ ယုတ္မာေသာသူ မည္၏။ အေဆြခင္ပြန္းကို ျပစ္မွားတတ္ သူ မည္၏”

လွည္းကုန္သည္မွဴးက မည္သို႕ပင္ ဆံုးမတားျမစ္ေစကာမူ ကုန္သည္အားလံုးက ေလာဘတက္ေန ေသာေၾကာင့္ လွည္းကုန္သည္မွဴး၏ စကားကို မနာယူၾကေတာ့ေပ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ လွည္းကုန္သည္မွဴး လည္း တစ္ေယာက္ႏွင့္အမ်ားျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ အားမတန္၍ မာန္ေလ်ာ့လိုက္ရေလေတာ့၏။

ေလာဘကို အေတာမသတ္ႏိုင္ေသာ ကုန္သည္မ်ားလည္း တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ရတနာမ်ား ရလိုေဇာျဖင့္ ပုဆိန္၊ ဓါးမစေသာ လက္နက္မ်ားယူေဆာင္ကာ ေညာင္ျမစ္ျဖတ္ရန္ အားထုတ္ၾကေလေတာ့ ၏။
“စမတ္ပါ၀ါႏွင့္နတ္နဂါး”

ဤေညာင္ပင္ႀကီးသည္ နတ္နဂါးတို႕ ေစာင့္ေရွာက္ေနထိုင္ရာ ပေညာင္ပင္ႀကီးျဖစ္ေလသည္။ ေက်းဇူး မသိတတ္ေသာ ကုန္သည္မ်ားအေပၚ နတ္နဂါးတို႕သည္ မ်ားစြာ အမ်က္ထြက္ေလေတာ့၏။ ထို႕ ေၾကာင့္ လွညး္မွဴးကို ခ်န္လွပ္၍ ၾကမ္းၾကဳတ္ယုတ္မာေသာ ကုန္သည္မ်ားကို တစ္ေယာက္မက်န္ သတ္ျဖတ္ ရန္ နဂါးမင္းသည္ နတ္စစ္သည္မ်ားကို ေစလႊတ္လိုက္ေလေတာ့၏။

ေက်းဇူးရွင္ကိုျပစ္မွားေစာ္ကားေသာ ကုန္သည္ငါးရာလည္း ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ဖဲြထင္းဘ၀၊ ျပာမႈန္႕ ဘ၀သို႕ေရာက္ရွိသြားေလေတာ့၏။

ထို႕ေနာက္ ရတနာမ်ားအျပည့္တင္ေဆာင္ထားေသာ လွည္းငါးရာကို နတ္နဂါးမ်ားကိုယ္တုိင္ က၍

 

အိႏၵိယျပည္မွာဗုဒၶဘာသာဘာေၾကာင္႔ကြယ္သြားရတာလဲဆုိတာ ဘုန္းၾကီးတုိ႔ ေလ႔လာလုိ႔
ရသေလာက္ ေျပာရရင္ အေျခခံအေၾကာင္း ၃-ခုကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။

၁။ ဇာတ္၀ါဒ အလြန္ျပင္းထန္ျခင္း၊ (လူတန္းစား ခြဲျခားမႈ႕)

၂။ အတၱ၀ါဒ အလြန္ျပင္းထန္ျခင္း၊ (အစြဲၾကီးမႈ႕)

၃။ သဒၶါတရားနည္းပါးျခင္းတုိ႔ေၾကာင္႔ အိႏၵိယျပည္မွာ ဗုဒၶသာသနာ ကြယ္ခဲ႔ရပါတယ္။

အျပည္အစံုအက်ယ္ကုိ သိရွိလုိလွ်င္
အႏွစ္ကိုးပါးတရားေတာ္ (သီတဂူဆရာေတာ္) -စာအုပ္ကုိ ၀ယ္ယူ၍ ဖတ္ရွဴၾကေလကုန္......


ေနာက္တခု သာသနာကြယ္ျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းက ဘာလဲဆုိရင္ လူေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲမွာ
သဒၶါတရား ေခါင္းပါးလာမႈ႔ပါပဲ။
ဘာသာျခားေတြက သဒၶါတရား ေခါင္းပါးေတာ႔ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေတာ႔တာပဲ။ အရာရာမွာ
ကုိယ္႔ဘာသာ ေရွ႕တန္းက ေနရာရဖုိ႔၊ အသာစီးရဖုိ႔၊ ေခါင္းတစ္လုံးသာဖုိ႔ ဆုိတဲ႔ မေကာင္းတဲ႔
စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ သူမ်ားဘာသာက ကုိယ္႔ဘာသာထက္ သာသြားမွာကုိ မလုိလားဘူး။

ဗုဒၶဘာသာ အရွိန္အ၀ါ ေကာင္းမွာကို မလုိလားဘူး။ ဒီေတာ႔ မနာလုိစိတ္ေတြ ျပင္းထန္လာတယ္။
ဒါေၾကာင္႔ ဘာသာျခားမ်ားက ဗုဒၶသာသနိက အေဆာင္အဦ ေတြကုိ ဖ်က္ဆီးတယ္။

သမုိင္းမွတ္တမ္းမ်ား ဖတ္ရွဴ႕လုိလွ်င္



သတိမူရင္ ျမဴကုိ ျမင္တယ္

နာလႏၵာ ဗုဒၶတကၠသုိလ္ ၾကီးဆုိရင္ တခ်ိန္တုံးက သိပ္ေအာင္ျမင္ခဲ႔တာပဲ။ ဒီလုိေအာင္ျမင္တာကုိ

(၁၈၈၅) ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ(၂၈)ရက္တြင္ (သီဟိုဠ္ကၽြန္း) သီရိလကၤာႏိုင္ငံတြင္ ကဆုန္လျပည့္ (ဗုဒၶေန႔)ကို ခမ္းနားႀကီးက်ယ္စြာ က်င္းပရန္ အထူးအစီအစဥ္ရွိ ေနသည့္ ဗုဒၶေန႔ အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတာ္ႀကီးႏွင့္ အျခား ဘာသာေရးပြဲေတာ္မ်ားတြင္ပါ သာသနာ႔အလံေတာ္ကို အမွတ္တရ အျဖစ္လႊင့္ထူရန္ စဥ္းစားခဲ့ၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ၿဖစ္ေသာ ကိုလံဘို ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႕သည္ မိရိုးဖလာ ကိုးကြယ္မႈအထိမ္း
အမွတ္အျဖစ္ ဗုဒၶအလံေတာ္ တစ္ခုကို တီထြင္ျပဳလုပ္ရန္အတြက္ ႀကိဳးပမ္းခဲ႔ၾက၏။

ထိုအလံေတာ္ကို (၁၈၈၅) ခုႏွစ္တြင္ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း ဗုဒၶအလံေတာ္ကို ကမာၻအရပ္ရပ္က အသိအမွတ္ ျပဳလာၾကသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ခန္႕မွ်သာ ရွိေပေသးသည္။ ကမာၻ႕ဗုဒၶသာသနာ့အလံေတာ္အျဖစ္ (၁၉၅၁) ခုႏွစ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါမွသာ ကမာၻတစ္၀န္းလံုးတြင္ရွိေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ႏိုင္ငံမ်ားမွ လက္ခံလာျခင္းျဖစ္သည္။

တီထြင္သူ အစစ္

(သာသနာ့အလံကို ကနဦး တီထြင္ေသာသူသည္ ဟင္နရီ စတီးလ္ အိုေကာ့ ( Henry Steele Olcott ) ဟု ထင္ေနၾကၿပီး အမွန္တကယ္မွာ စီ ပီ ဂုဏ၀ၯန ေခၚ ကာရုိလစ္ ပူဂ်သ ဂုဏ၀ၯန (Carollis Pujitha Gune Wardene) ျဖစ္သည္။)

ဟင္နရီစတီးအိုေကာ့ ( H.S. Olcott )

ဟင္နရီစတီးအိုးေကာ့ သည္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား အၿငိမ္းစားဗိုလ္မွဴးၾကီး တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ေအာလ္ေကာ့ကို ၁၈၃၂ခုႏွစ္၊ ဩဂုတ္လ၂ရက္ေန႔တြင္ နယူးဂ်ာစီျပည္နယ္၊ Orange ျမိဳ.၌ ပရိုတင့္စတင့္ခရစ္ယန္ မိဘႏွစ္ပါးမွ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ အသက္(၂၉) ႏွစ္တြင္ အေမရိကန္ျပည္တြင္းစစ္
အတြင္းတပ္မေတာ္သို႕၀င္ေရာက္အမႈထမ္းခဲ့ၿပီးဗိုလ္မွဴးၾကီးအျဖစ္အျငိမ္းစား ယူခဲ့သည္။ 
အေတြးအေခၚသမိုင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္ မွာထင္ရွားသူ ျဖစ္ၿပီး သီအိုဆိုဖီပညာမ်ားကို ေလ့လာလိုက္စား၍ တစ္စတစ္စ ဗုဒၶ၀ါဒမ်ားကို လိုက္စားရင္းမွ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦး ျဖစ္လာခဲ့သူပင္။

၁၈၆၁ခုႏွစ္ အေမရိကန္ ျပည္တြင္းစစ္တြင္ ေငြ၀ယ္ကၽြန္စနစ္ကို တိုက္ဖ်က္လိုေသာ တပ္မေတာ္မွ ပါ၀င္တိုက္ခိုက္ခဲ့သည္။ ေအာလ္ေကာ့ သီရိလကၤာႏိုင္ငံတြင္ ေရာက္ရိွေနစဥ္အခ်ိန္က ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ခရစ္ယန္ဘာသာတို. စကားရည္လုပြဲႀကီး က်င္းပေနသည့္အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶဘာသာဘက္မွ အရွင္ဂုဏာနႏၵဆရာေတာ္ႏွင့္ ခရစ္ယန္ဘက္မွ ဓမၼဆရာ မ်ား ၁၈၇၃ခုႏွစ္တြင္ ပနာဒူရျမိဳ.၌ ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္းျဖစ္သည္။ အကဲျဖတ္မွတ္တမ္းမ်ားအရ အရွင္ဂုဏနႏၵက အကိုးအကား ခိုင္လံုၿပီး အရည္အေသြးသာေၾကာင္း သိရသည္။ ဤပြဲ ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္ ဗိုလ္မွႈးႀကီးေအာလ္ေကာ့သည္ သီရိလကၤာ၊ ေဂါေလ (Galle) ၌ တရား၀င္ ဗုဒၶဘာသာအျဖစ္ ေၾကျငာခဲ့သည္။ ၁၈၉၁ခုႏွစ္တြင္မႏၱေလးသို.လာေရာက္ၿပီးသံဃာေတာ္မ်ားကို လာေရာက္ဖူးေျမာ္ ေသးသည္။

စီပီဂုဏ၀ၯန(C.P. Gune Wardene)

စီပီဂုဏ၀ၯန သည္ ၁၈၅၄-ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၆)ရက္ေန႔တြင္ ဖြားျမင္သူျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္ကာလက သီဟိုဠ္တြင္ ခရစ္ယာန္သာသနာ လႊမ္းမိုးေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ ျပန္လည္ထြန္းကားေရး ႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔ ဆံုး႐ႈံးေနေသာအခြင့္အေရးမ်ား ျပန္ရေရးအတြက္ “ဗုဒၶသာသနာ ကာကြယ္ေရး ေကာ္မတီ” ကို ၁၈၈၄-ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ(၂၇)ရက္ေန႔ တြင္ ထူေထာင္ခဲ့သည္။ ထိုအသင္းတြင္ ဟင္နရီစတီး
အိုးေကာ့ က စီပီဂုဏ၀ၯန ကို အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ အျဖစ္ ခန္႔အပ္သည္။ စီပီဂုဏ၀ၯန သည္ ဗုဒၶသာသနာ ျပန္လည္ထြန္းကားေရးအတြက္ ႏွစ္ေပါင္း (၄၀)ခန္႔အင္တိုက္အားတိုက္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ေလသည္။

စီပီဂုဏ၀ၯန က “ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္မ်ား အတြက္ ၾကက္ေျခနီ အထိမ္းအမွတ္ ရွိသကဲ့သို႔ ကမာၻ႔ဗုဒၶ သာသနာ၀င္ အားလံုး အသံုးၿပဳႏိုင္ရန္ အလံေတာ္ကို ဗုဒၶႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ ေရာင္ျခည္ေတာ္ ေျခာက္ပါး ပါေသာ အေရာင္တို႔ကို အသံုးျပဳရန္” အၾကံေပး တင္ျပခဲ႔သည္။ ၎ အၾကံေပး တင္ျပေသာ ဗုဒၶသာသနာ့ အလံကို ၁၈၈၅-ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည့္(ဗုဒၶေန႔)၌ တင္ရန္ ေကာ္မတီ၀င္ အားလံုးက လက္ခံခဲ႔ႀကသည္။ ၎အလံပံုစံကို သရသ၀ိ သႏၵေရသ ( Sarasavi Sandaresa ) စာေစာင္တြင္ အခ်ပ္ပိုထည့္၍



နီေပါႏုိင္ငံသည္ အိႏၵိယျပည္၏ ေျမာက္ဘက္၌ နယ္နမိတ္ခ်င္း ဆက္စပ္ တည္ရွိေနေသာ ႏုိင္ငံျဖစ္၏၊ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္၏ ခမည္းေတာ္ မယ္ေတာ္တုိ႔ တည္ရွိေနေသာ ႏုိင္ငံျဖစ္၏။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္၏ ခမည္းေတာ္ မယ္ေတာ္တုိ႔ ေနထုိင္ရာ ကပိလ၀တ္ျပည္ႏွင့္ ဘုရားေလာင္းဖြားျမင္ေတာ္မူရာ လုမၺိနီဥယ်ာဥ္တုိ႔သည္ နီေပါႏုိင္ငံအတြင္း၌ တည္ရွိၾက၏။ ဘုရားရွင္သည္ ဘုရားအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိျပီးေနာက္ တစ္ႏွစ္ေျမာက္အခ်ိန္တြင္ ကပိလ၀တ္ျပည္သုိ႔ၾကြ၍ ခမည္းေတာ္ၾကီးႏွင့္တကြ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္တုိ႔အား တရားေရေအး တုိက္ေကြ်းေတာ္မူခဲ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္လည္း ကပိလ၀တ္ျပည္ နိေျဂာဓာရုံေက်ာင္းေတာ္၌ အခါအားေလ်ာ္စြာ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူခဲ့ေလသည္။

ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူေသာအခါ ကပိလ၀တ္ျပည္မွ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးတုိ႔သည္ ကုသိနာရုံျပည္ မလႅာမင္းတို႔ထံမွ ဘုရားရွင္၏ ဓာတ္ေတာ္ေ၀စုကို ေတာင္းယူ၍ ကပိလ၀တ္ျပည္၌ ေစတီေတာ္တစ္ဆူ တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့ၾကသည္ဟု ဆုိသည္။ သို႔ေသာ္ ကပိလ၀တ္ျပည္၌ ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္ျပဳျပီးေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းမည္မွ်ၾကာေအာင္ ဗုဒၵသာသနာေတာ္ စဥ္ဆက္မျပတ္ တည္ရွိခဲ့ေၾကာင္းကိုမူ မသိရေခ်။

ခရစ္မေပၚမီ ႏွစ္ေပါင္း(၃၀၀)ေလာက္တြင္ ပါဋလိပုတ္ျပည္မွ အေသာက မင္းၾကီးသည္ လုမၺိနီေဒသသို႔ ၾကြသြားျပီး ဘုရားေလာင္းဖြားျမင္ခဲ့ေသာေနရာ၌ အထိမ္းအမွတ္ေက်ာက္တုိင္ စိုက္ထူခဲ့ေၾကာင္း၊ သမီးေတာ္ စာရုမတီကိုလည္း အမတ္ၾကီးတစ္ဦးႏွင့္ ထိမ္းျမားလက္ထပ္ေပးရာ ထုိမင္းသမီးသည္ နီေပါႏုိင္ငံ၌ ေက်ာင္းကန္ဘုရားမ်ားစြာတုိ႔ကို တည္ေဆာက္ခဲ့ေၾကာင္း သိရွိရေပသည္။

နီေပါႏုိင္ငံသည္ ဟိမ၀ႏၱာႏွင့္ နီး၍ အေအးဓာတ္လြန္ကဲေသာ ေဒသျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခရစ္ႏွစ္ ေစာေစာပုိင္းက ထုိႏုိင္ငံ၌ ေနထုိင္ေသာ သဗၺတၳိ၀ါဒ ဂုိဏ္းသားရဟန္းမ်ားသည္ အေအးဒဏ္ကို ကာကြယ္ရန္အတြက္ သကၤန္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ၀ိနည္းဥပေဒမ်ားကို ေလ်ာ့ေပါ့၍ က်င့္သံုးခဲ့ရသည္ဟု ဆုိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအခ်ိန္တြင္ နီေပါႏုိင္ငံ၌ သဗၺတၳိ၀ါဒသာသနာျပန္႔ပြားေနျပီဟု ယူဆရသည္။ အဘိဓမၼေကာသက်မ္းျပဳ သဗၺတၳိ၀ါဒ ဂုိဏ္းဆရာတစ္ဦးျဖစ္ေသာ ၀သုဗႏၶဳသည္လည္း ၄-ရာစုႏွစ္မ်ားအတြင္း နီေပါႏုိင္ငံသို႔ ၾကြေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း သိရွိရေပသည္။

ခရစ္ႏွစ္ ၇-ရာစုအတြင္းက နီေပါ၌ နန္းတက္ေသာ အသု၀ါမန္ဘုရင္သည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္။ ထုိဘုရင္သည္ တိဘက္ဘုရင္ စုန္စင္ဂမ္ပုိထံ သမီးေတာ္ကို ဆက္သ၍ ႏွစ္ႏုိင္ငံ ေရႊလမ္း ေငြလမ္း ေဖာက္ခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ နီေပါ၌

အေမး။ ။ အရွင္ဘုရား..ဗုဒၶသာသနာသည္ ႏွစ္(၅၀၀၀)၊ ယခုကာလသည္ အရိယာမ်ားစြာ ေပၚထြန္းေနရမည့္ ကာလဟူ၍ ဘယ္သူကဆုိခဲ့ပါသလဲ၊ အေျဖေပးေတာ္မူပါဘုရား။

ၿငိမ္းလြင္။ Mosscow




အေျဖ။ ။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားက အရွင္အာနႏၵာအား “အာနႏၵာ…မာတုဂါမမ်ား သာသနာအတြင္း ၀င္လာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သာသနာဟာ အႏွစ္ငါးရာသာ တည္လိမ့္မယ္။ (ဂရုဓံတရားရွစ္ပါး ျပ႒ာန္းေပးထားတဲ့ အတြက္ အႏွစ္တစ္ေထာင္ တည္ၿမဲလိမ့္မယ္)လို႔ စူဠ၀ါပါဠိေတာ္မွာ ေဟာေတာ္မူထားပါတယ္။ ျမတ္စြာ ဘုရားေဟာေတာ္မူတဲ့ အႏွစ္တစ္ေထာင္ဆိုတာနဲ႔စပ္ၿပီး အ႒ကထာဆရာမ်ားက ပဋိသမၻိဒါပတၱ ရဟႏၱာတစ္ေထာင္ကိုသာဆိုတယ္။ ဒါ့အျပင္ သုကၡ၀ိပႆက ရဟႏၱာေခတ္ကတစ္ေထာင္၊ အနာဂါမ္ေခတ္က တစ္ေထာင္၊ သကဒါဂါမ္ေခတ္က တစ္ေထာင္၊ ေသာတာပန္ေခတ္က တစ္ေထာင္ရွိေသးတဲ့အတြက္ စုစုေပါင္း သာသနာငါးေထာင္ဆိုၿပီး အ႒ကထာမ်ားမွာ ေဖၚျပၾကတဲ့အတြက္ သာသနာငါးေထာင္ဆုိတာ ထင္ရွားလာဟန္တူပါတယ္။

တစ္ဖန္ သုတ္ပါေထယ် အ႒ကထာ၊ အဂၤုတၳိဳရ္ အ႒ကထာတို႔မွာလည္း ဘုရားရွင္ဆိုလိုတဲ့ ႏွစ္တစ္ေထာင္ဆိုတာ ပဋိသမၻိဒါပတၱေခတ္ ကိုဆိုလိုေၾကာင္း၊ ဆဠာဘိည၊ ေတ၀ိဇၨ၊ သုကၡ၀ိပႆက၊ ပါတိေမာကၡေခတ္လို႔ဆိုကာ သာသနာအႏွစ္ငါးေထာင္ပင္ ျဖစ္ၾကေၾကာင္း အ႒ကထာဆရာမ်ားက မိန္႔ေတာ္မူၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဟာ၀ဂၢပါဠိ၊ မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္၊ သုဘဒၵပရိဗၺာဇကသုတ္မွာ ဘုရားရွင္က “သုဘဒၵ သာသနာေတာ္မွာ ရဟန္းမ်ားဟာ ေကာင္းမြန္စြာ ေနၾကမယ္(မိမိတရားထူးရၿပီး ထိုတရားအား အျခားသူမ်ားအား ေျပာေဟာကာ အျခားသူမ်ားကလည္း တရားထူးရၾကမယ္)ဆိုပါရင္ ေလာကႀကီးမွာ ရဟႏၱာမ်ား မဆိတ္သုဥ္းနိုင္ဘူး” လို႔ သုဘဒၵပရိဗိုဇ္အား မိန္႔ေတာ္မူထားပါတယ္။ (ဣေမစ သုဘဒၵ ဘိကၡဴ သမၼာ ၀ိဟေရယ်ံဳ အသုေညာ ေလာက အရဟေႏၱဟိ အႆတိ) ထိုစကားေတာ္အရ ရဟန္းေတာ္မ်ား ေကာင္းမြန္စြာေနၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အရိယာမ်ား မဆိတ္သုဥ္းနိုင္ဘူး၊ ရွိေနဦးမွာပါဆိုတာပါပဲ။ တကယ္လို႔ ရဟန္းေတာ္မ်ား ေကာင္းမြန္စြာ မေနၾကဘူးဆိုရင္ေတာ့ မရွိႏုိင္ဘူးလို႔ အဓိပၸါယ္ႏွစ္မ်ဳိး ယူလို႔ရပါတယ္။

ဦးေကာ၀ိဒ(ၿမိတ္) http://venkawwida.com