“ျမန္မာကို ကမာၻက ေလးစားတာ သာသနာေၾကာင့္၊ ဒီသာသနာကို ၾကည္ညိဳလြန္းလို႔ ျမန္မာ ဦးဇင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရွင္ သရဏ ကို သူေပ်ာ္သေလာက္ေနပါေစ” တဲ့၊ တိပဋိက ေယာဆရာေတာ္က ေျပာလိုက္တဲ့ စကားပါ။
ဒါဆုိ ျမန္မာ ဦးဇင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရွင္ သရဏဆုိတာ ဘယ္သူလဲ။

သူကေတာ့ ဟုိး အေရွ႕ဥေရာပက ကမာၻေက်ာ္ ကတၱီပါ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီး မစၥတာ ဗားကလပ္ဗ္ ဟာဗဲလ္ ရဲ႕ ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ခ်က္ရီပတ္ဗလစ္ (Czech Republic) ႏိုင္ငံက ခ်က္လူမ်ိဳး တဦးပါ။ ဗုဒၶ ဘာသာကို ၾကည္ညိဳလြန္း လုိ႔ ရွင္ သာမေဏ အျဖစ္ခံယူခဲ့တယ္။ ျမန္မာစာ ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈကိုလည္း အလြန္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး လုိ႔ ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကားကို လည္း တန္ဘုိးထား ေျပာၾကားတဲ့ သူပါ။

မၾကာေသးခင္ ရက္သတၱပတ္ကမွ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ သြားေရာက္ခဲ့ၿပီး ဆရာေတာ္ ဦးပညာဝံသကို ဥပဇၥ်ာယ္ ဆရာ အျဖစ္ခံ ယူၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ရွင္ရဟန္းျဖစ္လာတဲ့ အရွင္ သရဏပါ။

သူဟာ ျမန္မာ့ေျမကုိ ေျခမခင္၊ ေထရ၀ါဒ ရဟန္းတပါးအျဖစ္ မရခင္ကတည္းက ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကား ကို ေကာင္းမြန္ ပိုင္ႏုိင္စြာ ေျပာၾကားႏိုင္႐ံုမကပါဘူး။ ခ်က္-ျမန္မာ အဘိဓာန္စာအုပ္ကို လည္း ျပဳစုထားႏုိင္ သူတဦးပါ။

အရွင္ သရဏ ျပဳစု ထားတဲ့ ခ်က္-ျမန္မာ အဘိဓာန္စာအုပ္ဟာ ပထမဆံုးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီအရင္ ခ်က္-ျမန္မာ အဘိဓာန္ဆုိတာ မၾကားဖူးခဲ့ ပါဘူး။

သီရိလကၤာႏုိင္ငံ..ကိုလံဘုိၿမိဳ႕ မွာ ေနထုိင္ၿပီး ဗုဒၶစာေပ၊ ျမန္မာစာေတြ သူက ေလ့လာခဲ့တယ္။ တျခား ျမန္မာ အပါအ၀င္ ဗုဒၶဘာသာ ရွင္ရဟန္းေတြကို
သူက အဂၤလိပ္စာသင္ေပးတယ္။ သီရိလကၤာႏိုင္ငံမွာ ေနၿပီး သီဟုိဠ္ ဘာသာစာေပ၊ စကား လည္း သူက ကြ်မ္းက်င္တယ္။ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ေတြထံက ျမန္မာစာ တတ္လာ ၿပီး ျမန္မာစာ မွာ ေတာ္လြန္းလာေတာ့ ေနာက္ဆံုး သူဟာ ခ်က္-ျမန္မာ အဘိဓာန္ကို ေရးသားျပဳစုႏုိင္ခဲ့ တာပါဘဲ။

အခုလုိ ခ်က္ရဟန္းေတာ္ အရွင္ သရဏဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ေရာက္ၿပီး သူ႔ရင္ထဲက အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ကို အခုလို ဖြင့္ဟ ထားပါ တယ္။

“လူ႔ဘဝကို ရတာဟာ ဒုလဘၻတရားျဖစ္တယ္။ ဦးဇင္း ငယ္ငယ္ကတည္းက သူမ်ားနားလည္ရင္ ကိုယ္ နားမလည္ေသးဘူး။ခုလို ဗုဒၶဘာသာျဖစ္လာဖို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရဟန္းျဖစ္ ဖို႔ အမ်ားႀကီးႀကိဳးစား ခဲ့ရ တယ္။ ျမတ္ဘုရား သာသနာမွာ လူျဖစ္ရတာ ဒီဘဝမွာတင္ နိဗၺာန္ေရာက္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္။ တန္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္” လုိ႔ အရွင္သရဏက ဆုိပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အရွင္သရဏက ၀ိပႆနာ တရား ဘာ၀နာ က်င့္ႀကံပြားမ်ား အားထုတ္ပံုကို အခု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ စနစ္တက် အနီးကပ္ သင္ယူေလ့လာေနပါတယ္။ ၅ ႏွစ္ၾကာရင္ေတာ့ ေတာရပ္မွာသြားၿပီး တရား က်င့္ႀကံ မွာ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။

ေဖ႕ဘုတ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္...။

ေမး။ ။ လူ႕ျပည္နဲ႔ ငရဲျပည္ဆို အခ်ိန္ဘယ္လို တြက္ရပါသလဲဘုရား။ ဥပမာ လူ႕ျပည္ ႏွစ္ ၁၀၀ ဆို ငရဲျပည္မွာ ဘယ္ေလာက္လဲဆိုတာ ေျဖေပးပါဦးဘုရား။

ေျဖ။ ။
၁။ သိဥၨိဳဝ္ငရဲ- ငရဲခႏၶာကိုယ္ႀကီး ပ်က္စီးသြားလိုက္ အသစ္ျပန္ျဖစ္လိုက္နဲ႔ အဖန္ဖန္အသက္ရွင္ခံရေသာ ငရဲ။ ငရဲသက္ ႏွစ္ ၅၀၀။ လူ႕သက္ အႏွစ္ကိုးသန္း။

၂။ ကာဠသုတ္ငရဲ- ခႏၶာကိုယ္ကို ပဲခြပ္ဓါးမတို႔ျဖင့္ အစိတ္စိတ္အေျမွာင္ေျမွာင္ ေရြျဖတ္ခံရေသာ ငရဲ။ ငရဲသက္ ၁၀၀၀။ လူ႕သက္ သံုးကုေဋေျခာက္သန္း။

၃။ သဃၤာတငရဲ- အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာမွ လာကုန္ေသာ ေတာင္ႀကီးတို႔သည္ ႀကိတ္ေခ်သတ္ခံရေသာ ငရဲ။ ငရဲသက္ ၂၀၀၀။ လူ႕သက္ ဆယ္ေလးကုေဋေလးသန္း။

၄။ ေရာရုဝငရဲ- နာက်င္ဆင္းရဲေသာအသံျဖင့္ အလြန္အကဲ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးခံရေသာငရဲ။ ငရဲသက္ ၄၀၀၀။ လူ႕သက္ ငါးဆယ္ခုနစ္ကုေဋ ေျခာက္သန္း။

၅။ မဟာေရာရုဝငရဲ- ေရာရုဝငရဲထက္ လြန္ကဲႀကီးမားစြာ ခံရေသာငရဲ။ ငရဲသက္ ၈၀၀၀။ လူ႕သက္ ႏွစ္ရာသံုးဆယ္ကုေဋ ေလးသန္း။

၆။ တာပနငရဲ- အလြန္ပူျပင္းစြာ ေလာင္ခံရေသာငရဲ။ ငရဲသက္ ၁၆၀၀၀။ လူ႕သက္ ကိုးရာႏွစ္ဆယ္တစ္ကုေဋ ေျခာက္သန္း။

၇။ မဟာတာပနငရဲ- တာပနငရဲထက္ လြန္စြာပူေလာင္ျခင္းခံရေသာငရဲ။ ငရဲသက္ အႏၲရကပ္ထက္ဝက္။ လူ႕သက္အားျဖင့္ အသေခ်ၤယ်တန္းမွ ၁၀ ႏွစ္တန္းထိ။

၈။ အဝီစီငရဲ- ငရဲသားတို႔ အၾကားအလပ္မရွိ ျပည့္က်ပ္ေနၿပီး ဆင္းရဲဒုကၡ အၿမဲမျပတ္ တရစပ္ခံရေသာငရဲ။ ငရဲသက္ အႏၲရကပ္တစ္ကပ္။

အႏၲရကပ္တစ္ကပ္ဆိုတာ လူတို႔သက္တမ္း ၁၀ ႏွစ္တမ္းမွ အသေခ်ၤယ်တန္းထိ။ အသေခ်ၤယ်တမ္းမွ ၁၀ ႏွစ္တန္းထိ တက္ကပ္ဆုတ္ကပ္တစ္စံုကို ေခၚဆိုျခင္း ျဖစ္သည္။

အဝီစိငရဲမီးကို လူတစ္ေယာက္သည္ မိုင္ (၈၀၀) မွ ၾကည့္ရႈ႕ပါက မ်က္လံုးေပါက္ထြက္သြားႏိုင္သည္။

က်မ္းညႊန္း။ သုတၱ။ ႒။ ဒု။ ၂၀၀။ မဟာသုတဒီပနီက်မ္း။ ပ။ ႏွာ။ ၇၈။
ဤမွ်ေလာက္ဆို ျပည့္စံုလံုေလာက္ၿပီမို႔ စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ငရဲက်မည့္ အလုပ္မ်ားမွ ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလ်က္

(အရွင္ေကာမလ ဆန္နီေနမင္း) ထံမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္...။

ၾသကာသ၊ ၾသကာသ၊ ၾသကာသ။


ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ သဗၺေဒါသ ခပ္သိမ္းေသာ အျပစ္တို႕ကို ေပ်ာက္ပါေစျခင္း အက်ိဳးငွာ ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ တစ္ၾကိမ္၊ ႏွစ္ၾကိမ္၊ သံုးၾကိမ္ေျမာက္ေအာင္ ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ၊ ရတနာျမတ္သံုးပါးတို႕ကို အရိုအေသ အေလးအျမတ္ လက္အုပ္မိုး၍ ရွိခိုးပူေဇာ္ ဖူးေျမာ္မာန္ေလွ်ာ့ ကန္ေတာ့ပါ၏ အရွင္ဘုရား။ ကန္ေတာ့ရေသာ အက်ိဳးအားေၾကာင့္ အပါယ္ေလးပါး၊ ကပ္သံုးပါး၊ ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး၊ ရန္သူမ်ိဳးငါးပါး၊ ၀ိပတၱိတရားေလးပါး၊ ဗ်သနတရား ငါးပါး တို႕မွ အခါခပ္သိမ္း ကင္းလြတ္ၿငိမ္းသည္ျဖစ္၍ မဂ္တရား၊ ဖိုလ္တရား နိဗၺာန္ခ်မ္းသာ တရားေတာ္ျမတ္ကို ရပါလို၏အရွင္ဘုရား။

အဟံ ဘေႏၱ တိသရေဏနသဟ အ႒ဂၤသမႏၷာဂတံ ဥေပါသထသီလံ ဓမၼံယာစာမိ အႏုဂၢဟံ ကတြာ သီလံေဒထ ေမဘေႏၱ။
( ဒုတိယမၸိ ) အဟံ ဘေႏၱ တိသရေဏနသဟ အ႒ဂၤသမႏၷာဂတံ ဥေပါသထသီလံ ဓမၼံယာစာမိ အႏုဂၢဟံ ကတြာ သီလံေဒထ ေမဘေႏၱ။
(တတိယမၸိ) အဟံ ဘေႏၱ တိသရေဏနသဟ အ႒ဂၤသမႏၷာဂတံ ဥေပါသထသီလံ ဓမၼံယာစာမိ အႏုဂၢဟံ ကတြာ သီလံေဒထ ေမဘေႏၱ။
(အာမဘေႏၱပါ အရွင္ဘုရား။)

နေမာ တႆ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ။ ( သံုးေခါက္ဆို)


ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ ။
ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ ။
သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိ ။

ဒုတိယမၸိ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ ။
ဒုတိယမၸိ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ ။
ဒုတိယမၸိ သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိ ။

တတိယမၸိ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ ။
တတိယမၸိ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ ။
တတိယမၸိ သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိ ။
(အာမဘေႏၱပါ အရွင္ဘုရား။)


(၁) ပါဏာတိပါတာ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ။
( ၂) အဒိႏၷာဒါနာ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ။
( ၃) အျဗဟၼစရိယာ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ။
(၄) မုသာ၀ါဒါ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ။
( ၅) သုရာေမရယ မဇၨပမာဒ႒ာနာ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ။
( ၆) ၀ိကာလေဘာဇနာ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ။
(၇) နစၥ ဂီတ ၀ါဒိတ ၀ိသူက ဒႆန မာလာဂႏၶ ၀ိေလပန ဓာရဏ မ႑န ၀ိဘူသန႒ာနာ ေ၀ရမဏိ သိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ။
( ၈) ဥစၥာသယန မဟာသယနာ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ သမာဒိယာမိ။
(အာမဘေႏၱပါ အရွင္ဘုရား။)


အနက္။ ။

(၁) ပါဏာတိပါတာ- သူတစ္ပါးအသက္ကို သတ္ျခင္းမွ၊ ေ၀ရမဏိသိကၡာ ပဒံ- ေရွာင္ၾကဥ္ရေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ သိကၡာပုဒ္ကို၊ သမာဒိယာမိ- စိတ္၌ျမဲစြာ ေဆာက္ တည္ပါ၏။

(၂) အဒိႏၷာဒါနာ- မေပးအပ္ေသာ သူ႔ဥစၥာကို ခိုးယူျခင္းမွ၊ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ- ေရွာင္ ၾကဥ္ရေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ သိကၡာပုဒ္ကို၊ သမာဒိယာမိ- စိတ္၌ ျမဲစြာေဆာက္တည္ပါ၏။

(၃) အျဗဟၼစရိယာ- ကာမဂုဏ္တို႔၌ ကဲ့ရဲ႕ထိုက္စြာ ယုတ္မာေသာအက်င့္မွ၊ ေ၀ရ မဏိသိကၡာပဒံ- ေရွာင္ၾကဥ္ရေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ သိကၡာပုဒ္ကို၊ သမာဒိယာမိ- စိတ္၌ ျမဲစြာ ေဆာက္တည္ပါ၏။

(၄) မုသာ၀ါဒါ- မဟုတ္မမွန္ေသာစကားကို ေျပာဆိုျခင္းမွွ၊ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ- ေရွာင္ ၾကဥ္ရေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ သိကၡာပုဒ္ကို၊ သမာဒိယာမိ- စိတ္၌ၿမဲစြာ ေဆာက္တည္ပါ၏။

(၅) သုရာေမရယ မဇၨပမာဒ႒ာနာ- ေမ့ေလ်ာ႔ ေပါ့ဆျခင္း၏ အေၾကာင္းစင္စစ္ မူးရစ္ေစ တတ္သည့္ ေသရည္အရက္ကို ေသာက္စားျခင္းမွ၊ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ- ေရွာင္ၾကဥ္ရေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ သိကၡာပုဒ္ကို၊ သမာဒိယာမိ- စိတ္၌ၿမဲစြာ ေဆာက္တည္ပါ၏။

(၆) ၀ိကာလေဘာဇနာ- ေန႔လြဲညစာ စားျခင္းမွ၊ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ- ေရွာင္ၾကဥ္ရေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ သိကၡာပုဒ္ကို၊ သမာဒိယာမိ- စိတ္၌ၿမဲစြာ ေဆာက္တည္ပါ၏။

(၇)ကျခင္း ၊ သီဆုိျခင္း ၊ တီးမႈတ္ျခင္း ၊ ပန္းပန္ျခင္း ၊ အေမႊးနံသာလိိမ္းက်ံ ရွဴရွိဳက္ျခင္း ၊ ျပင္ဆင္ခ်ယ္သျခင္း တုို႕မွ၊ ေ၀ရမဏိသိကၡာပဒံ- ေရွာင္ၾကဥ္ရေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ ေသာသိကၡာပုဒ္ကို၊ သမာဒိယာမိ- စိတ္၌ျမဲစြာ ေဆာက္တည္ပါ၏။

(၈) -ျမင့္ျမတ္ေသာ ၊ အလြန္ေကာငး္မြန္ခမ္းနားေသာ အိပ္ယာေနရာတုိ႕တြင္ ေနထိုင္အိပ္စက္ျခင္းမွ၊ ေ၀ရမဏိ သိကၡာပဒံ- ေရွာင္ၾကဥ္ရေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ သိကၡာပုဒ္ကို၊ သမာဒိယာမိ- စိတ္၌ၿမဲစြာ ေဆာက္တည္ပါ၏။

(မွတ္သားဖြယ္ရာ။ အျဗဟၼစရိယာ ႏွင့္ ကာေမသုမိစာၦစာရ သိကၡာပုဒ္ တို႔၏ ျခားနားခ်က္။

အျဗဟၼစရိယာသိကၡာပုဒ္ ကိုေစာင့္ထိန္းလွ်င္ မိမိပိုင္ဆိုင္ေသာ ကာမကိစၥႏွင့္ မိမိမပိုင္ ဆို္င္ေသာ ကာမကိစၥႏွစ္မ်ိဳးလံုးမွ ေရွာင္ၾကဥ္ရ၏။

ကာေမသုမိစာၦစာရသိကၡာပုဒ္ ကိုေစာင့္ထိန္းလွ်င္ မိမိမပိုင္ဆို္င္ေသာ ကာမကိစၥ တို႔ကို က်ဴးလြန္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ရ၏။)

 ေမး။ ။ ဘုရားအလိုက် အမွ်ေပးေ၀နည္းကိုလည္း တင္ျပေပးပါဘုရား။

ေျဖ။ ။ ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔ ေရစက္ခ်ျခင္းအေၾကာင္းကုိ က်မ္းဂန္မ်ားတြင္ လာရွိတာကုိ ေဖာ္ျပေပးပါမယ္။ က်မ္းဂန္မ်ားတြင္ အလွဴရွင္မွ အလွဴခံလက္ထဲသုိ႔ ေရစက္သြန္းခ်လွဴလုိက္ၿပီး အလွဴခံပုဂၢိဳလ္သည္ အလွဴေရစက္ကုိ လက္ျဖင့္ခံယူကာမွ်ျဖင့္ အလွဴဝတၳဳ သက္ရွိသက္မဲ့အရာအားလံုး အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ပုိင္ဆုိင္သြားပါတယ္။ (ဝိ၊႒၊၃၊၄၁၆)

ဗိမၺိသာရမင္း ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲျပဳလုပ္စဥ္က
၁။ အလွဴေရစက္ကုိ ေရႊကရားတြင္ထည့္ထားသည္။
၂။ ေမႊးႀကိဳင္ေသာပန္းနံ႔သာ ထံုမႊမ္းထားသည္။
၃။ အလွဴေရစက္သည္ ျမအဆင္းကဲ့သုိ႔ ၾကည္လင္သန္႔ရွင္းေနသည္။
၄။ အလွဴေရစက္ကုိ ဗုဒၶရဲ႕လက္ထဲသုိ႔ ေလာင္းခ်လွဴဒါန္းသည္။ (ဗုဒၶဝင္အ႒ကထာ၊ ၂၅)

အထက္ပါေရစက္ခ်ပံုကုိေထာက္ဆ၍ သာမန္ပုဂၢိဳလ္မ်ားအား လွဴဒါန္းမည္ဆုိပါက ေရစက္ ကုိ ေရေကာင္း ေရသန္႔ျဖင့္ စီမံပါ။ ဘုရားအစရွိေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအား လွဴဒါန္းေရစက္ခ်မည္ဆုိပါက သကၠစၥဒါန အေထာက္ အပံ့ျဖစ္ေအာင္ ေရထဲ တြင္ ေမႊးႀကိဳင္ေသာ နံ႔သာထည့္ထားပါ။ တစ္ခါ ေရစက္ခြက္စီမံပံုနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး က်မ္းဂန္မ်ားတြင္ ေဖာ္ျပရာမွာ အနာထပိဏ္သူေဌး ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းလွဴေသာ အခါ၊ ေဒဝါနံပိယတိႆမင္း မဟာေမဃဝန္ဥယ်ာဥ္ လွဴေသာအခါတုိ႔တြင္  အလွဴေရစက္ကုိ ေရႊကရား၌ ထည့္ထားၿပီး ေရစက္သြန္းခ်ၾကပါတယ္။ (ဇာ၊႒၊၁၊ ၁ဝ၉။ ဝိ၊႒၊၁၊၆ဝ)

ေက်ာင္းစေသာ ထာဝရ၀တၳဳေရစက္ခ်ရာတြင္ ေရစက္ခြက္မထားဘဲ ဘုရားရဟႏၱာ လက္ထဲ၌သာ ေရစက္ သြန္းခ်ေၾကာင္း မွတ္သားရပါတယ္။ ဆြမ္းကပ္လွဴဒါန္းရာတြင္ ေရစက္ခ်ရာ၌ ဗုဒၶရဲ႕သပိတ္၊ ဗုဒၶမပါက မေထရ္ႀကီး မ်ားရဲ႕သပိတ္ထဲသုိ႔ အလွဴေရစက္သြန္းခ်လွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ (ဓမၼ၊႒၊ စူဠပန္၀တၳဳ)

ဗုဒၶ၏ရုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္မ်ားေပၚလာခ်ိန္တြင္ ရုပ္ပြားေတာ္နဲ႔တကြ သံဃာေတာ္မ်ားဆြမ္းလွဴဒါန္းေသာအခါ ရုပ္ပြားေတာ္ေစတီေတာ္ကုိ ရည္စူး၍ ေရစက္ခံသပိတ္တုိ႔ကုိ ေရွ႕၌ထားၾကပါတယ္။ (ဝိ၊႒၊၃၊၄၂၄။ ဝိ၊သဂၤဟ၊၂၅၅။ ကခၤါဋီကာသစ္၊၂၉၈)

တဖန္ ေရစက္ခ်ပံုအေနအထားနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ဗိမၺိသာရမင္း၊ အနာထပိဏ္သူေဌးတုိ႔သည္ ေရႊကရားျဖင့္ ေရစက္ခ်ေသာအခါ တံစက္ၿမိတ္မွေရက်သလုိ ေရကုိတျဖည္းျဖည္းခ်င္း ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဗုဒၶလက္ေတာ္သုိ႔ သြန္းေလာင္းၾကပါတယ္။

အလွဴဒါနျပဳလုပ္ရာတြင္ ေရစက္ခ်ရျခင္းအေၾကာင္းမွာ

၁။ အလွဴဝတၳဳကိုယ္စားျပဳ၍ အလွဴခံလက္ထဲသုိ႔ အပ္ႏွင္းရန္အက်ိဳးငွာ အလွဴဒါနေျမာက္ေၾကာင္းျပရန္ ေရစက္ခ်တာပါ။
၂။ ေရစက္ခ်ေသာအခါ အလွဴခံကလက္ျဖင့္ ခံယူလုိက္သျဖင့္ အလွဴ၀တၳဳအားလံုး အလွဴခံပုိင္ဆုိင္သြားသျဖင့္ မည္သူမွ်ျပန္ယူသိမ္းပုိင္ခြင့္ မရွိေအာင္ ေရစက္ခ်လွဴဒါန္းရျခင္း ျဖစ္ေပတယ္။

သာဓကအားျဖင့္ ေဝႆႏၱရာမင္းသည္ သားေတာ္သမီးေတာ္တုိ႔ကုိ ေရစက္ခ်လွဴဒါန္းလုိက္ေသာေၾကာင့္ ဘုိးေတာ္မင္းသည္ သူ႔ေျမးမ်ားကုိ ပုဏၰားထံမွ အာဏာျဖင့္ သိမ္းယူမရသလုိ ေျမးျဖစ္သူမ်ားကလည္း ဘုိးေတာ္မင္း ေခၚတုိင္း သြားလုိ႔မရေတာ့ေခ်။ ဒါေၾကာင့္ အဘုိးျဖစ္သူမင္းက ေျမးေတာ္မ်ားကုိ ပုဏၰားထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ေရႊပိႆာ (၁ဝဝဝ)နဲ႔ ဝယ္ယူလုိက္ရပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အလွဴဒါနျပဳလုပ္တုိင္း အနည္းဆံုး စိတ္ထဲကေန ဆုေတာင္းျခင္း၊ ေရစက္ခ်အမွ်ေဝျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။
ဆက္လက္၍ ေရစက္ခ်အမွ်ေဝျခင္းနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ဦးဇင္းတုိ႔ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ ေသခ်ာက်နစြာ မသိၾကတာေၾကာင့္ ဦးဇင္းဖတ္မွတ္ေလ့လာဖူးသမွ် ေရးေပးပါဦးမယ္။

အမွ်ေဝျခင္းကုိ ပတၱိဒါနလုိ႔ေခၚၿပီး သာဓုေခၚျခင္းကုိ ပတၱာႏုေမာဒနလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ပတၱိဆုိတာ ကုသိုလ္ရွင္က မိမိပုိင္ေသာကုသိုလ္ကုိ သူတစ္ပါးအား ေပးေဝရာတြင္ ခံယူရရွိမည့္ သာဓုေခၚဆုိသူထံ ေပးေဝေသာကုသုိလ္ကုိ ေျပာတာပါ။ ထုိသုိ႔ကုသုိလ္ေပးေဝရာတြင္ တစ္စိတ္တစ္ပုိင္းကုိ ေပးတာမဟုတ္ အညီအမွ်ရရွိေအာင္ ေပးပါတယ္။ ဥပမာ-ကုသုိလ္ရွင္က တစ္ပိႆာကုသုိလ္ရရင္ သူရသေလာက္ တစ္ပိႆာလံုးကုိ ေပးေဝလုိက္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပတၱိ-ကုသုိလ္အမွ်ကုိ ဒါန-ေပးျခင္း၊ ေဝျခင္း။ ပတၱိဒါန-အမွ်ေဝျခင္းလုိ႔ ေခၚဆုိၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ပတၱာႏုေမာဒန-ပတၱိ-အႏုေမာဒန၊ ပတၱိ-ကုသုိလ္အမွ်ကုိ၊ အႏုေမာဒန-ဝမ္းေျမာက္စြာသာဓုေခၚဆုိျခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။

ပတၱိဒါန အမွ်ေဝရာတြင္ မိဘဆရာသမား ေဆြမ်ိဳးတုိ႔အား အမွ်ေဝျခင္းကုိ ၾသဓိသအမွ်ေဝျခင္း၊ အလံုးစုံေသာ သတၱဝါတုိ႔အား အမွ်ေဝျခင္းကုိ အေနာဓိသအမွ်ေဝျခင္းဟု ေခၚဆုိေၾကာင္း က်မ္းဂန္မွာ လာရွိပါတယ္။ (အဘိ၊႒၊၁၊ ၂၀၂)
ထုိသုိ႔ကုသုိလ္အမွ်ေဝရာတြင္ ကုသုိလ္ရဲ႕အက်ိဳးကုိပါ ေဝရာေရာက္သြားေသာေၾကာင့္ ဆြမ္းအလွဴဒါန အမွ်ေဝေသာအခါ သာဓုေခၚဆုိသူဟာ ဆြမ္းဒါနကုသုိလ္ရသလုိ အလွဴရွင္ရဲ႕ ဆြမ္းအက်ိဳးငါးပါးကုိလည္း ရရွိသြားပါတယ္။ သူတစ္ပါးက အမွ်ေဝလုိက္ေသာ ဒါနကုသုိလ္၊ သီလ၊ ေဝယ်ာဝစၥ၊ ဓမၼႆဝန၊ ဓမၼေဒသနာကုသုိလ္စသည္တုိ႔ကုိလည္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းစြာ သာဓုေခၚဆုိပါက ပတၱာႏုေမာဒနကုသုိလ္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတစ္ပါးက အမွ်မေဝတဲ့ေကာင္းမႈကုိလည္း မိမိက သာဓုေခၚဆုိပါက ပတၱာႏုေမာဒနကုသုိလ္မရေပမဲ့ အႏုေမာဒနကုသုိလ္ရျခင္းေၾကာင့္ သူတစ္ပါးေကာင္းမႈကုိေတြ႕ျမင္ပါက ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္ေပးမယ္ဆုိရင္ မုဒိတာဘာဝနာကုသုိလ္နဲ႔နည္းတူ အႏုေမာဒနာအက်ိဳး ရရွိပါတယ္။ ထုိကုသုိလ္ေၾကာင့္ မ်က္ေမွာက္ဘဝတြင္ လူခ်စ္လူခင္ေပါျခင္းအက်ိဳးရသလုိ တမလြန္တုိ႔မွာလည္း ခံတြင္းမွ ၾကာညိဳနံ႔သင္းျခင္း အက်ိဳးမ်ား ရရွိပါေပတယ္။

ပတၱိဒါန၊ ပတၱာႏုေမာဒနကုသိုလ္သည္ ဒါနကုသိုလ္တစ္ခုသာ အက်ံဳးဝင္သည္မဟုတ္ သီလ၊ ေဝယ်ာဝစၥ၊ ဓမၼႆဝန၊ ဓမၼေဒသနာ၊ စာခ်၊ စာသင္၊ က်မ္းျပဳကုသုိလ္မ်ားတြင္လည္း အက်ံဳးဝင္တာမုိ႔ ထုိကုသုိလ္မ်ားကုိလည္း အမွ်ေဝ၊ သာဓုေခၚ၊ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း အႏုေမာဒနာမ်ား ျပဳလုပ္ေပးပါက အက်ိဳးမ်ားစြာ ရရွိပါတယ္။

သာဓကအေနနဲ႔ေဖာ္ျပေပးရမယ္ဆုိရင္ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္ အလံုဂုိဏ္အုပ္ ေက်ာကၠာ ေတာင္ဖီလာဆရာေတာ္သည္ ေရႊတိဂံုဘုရားသြားဖူးတဲ့အခါ လမ္းတြင္ နတ္လူသာဓုေခၚေစေသာ္ ဆုိင္းဘုတ္ေတြ႕တုိင္း သာဓုေခၚဆုိသလုိ ဆုိင္းဘုတ္မရွိတဲ့ ေကာင္းမႈလုပ္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦးမ်ားေတြ႕ရင္လည္း သာဓုေခၚဝမ္းေျမာက္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ပတၱာႏုေမာဒန၊ အႏုေမာဒနာကုသုိလ္ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ဘုရားဖူးသြားရင္း ယူေတာ္မူေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိမိဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား ဘုရားဖူးသြားရင္းျဖစ္ေစ၊ လမ္းသြားရင္းျဖစ္ေစ ႀကံဳေတြ႕ရတဲ့ ေကာင္းမႈမ်ားကုိ ယူတတ္မယ္ဆုိရင္ ကုသုိလ္ခ်ည္းပဲမုိ႔ သတိထားယူတတ္ဖုိ႔ရန္ ေလ့က်င့္ေပးၾကပါေလ။

ဒါျပင္ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး က်မ္းစာေရးရင္ ခဲတံခၽြန္ေပးရေသာ ဦးနႏၵိယသည္ ဆရာေတာ္ႀကီးက သကၤန္းစတဲ့ ပစၥည္းဝတၳဳမ်ားစြန္႔ႀကဲပါက မယူဘဲ ေန႔စဥ္ ဆရာေတာ္ေရးသားေသာ က်မ္းျပဳရျခင္း ပတၱိဒါနကုိပဲ ခံယူလုိပါတယ္လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ ထုိအခါ ဆရာေတာ္မွ ေန႔စဥ္က်မ္းျပဳရေသာ ေကာင္းမႈမ်ားကုိ ဦးနႏၵိယအား အမွ်ေဝေပးပါသည္လုိ႔ မိန္႔ၾကားလွ်င္ ဦးနႏၵိယမွ သာဓုေခၚဆုိေတာ္မူပါေတာ့တယ္။ ဒါဟာလည္း မ်က္ေမွာက္တခဏတာ အသံုးျပဳရမဲ့ ပစၥည္းဝတၳဳမ်ားထက္ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လံုးအတြက္ အေရးႀကီးေသာကုသုိလ္ကုိသာ အဓိကထားယူဖုိ႔ သင္ခန္းစာရရွိေစတာမုိ႔ က်င့္သံုးလုိက္နာၾကရပါမယ္။

ပတၱာႏုေမာဒန-သာဓုေခၚဆုိရက်ိဳးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး မ်က္ေမွာက္အက်ိဳး၊ တမလြန္အက်ိဳးေပးမ်ားကုိ က်မ္းဂန္မ်ားမွ အနည္းငယ္ ေဖာ္ျပေပးပါဦးမယ္။ သာဓုေခၚဆုိလုိက္သည္နဲ႔ အက်ိဳးေပးမ်ားရရွိသြားရာ အက်ိဳးေပးေစတနာေဇာ(၇)ခ်က္ ေဇာသြားရာတြင္ ထုိေဇာမ်ားထဲမွ ပထမေဇာသည္ မ်က္ေမွာက္ဘ၀တြင္ အက်ိဳးေပးသည္။ သတၱမေဇာသည္ ဒုတိယဘဝတြင္ အက်ိဳးေပးသည္။ အလယ္ေဇာငါးခ်က္သည္ တတိယဘဝမွစ၍ နိဗၺာန္ေရာက္တဲ့ထိ အက်ိဳးေပးသည္။

ပထမေဇာက မ်က္ေမွာက္ဘဝ အက်ိဳးေပးအရာတြင္ ခဏခ်က္ျခင္းအက်ိဳးေပးတာရွိသလုိ ႏွစ္၊ လၾကာမွ အက်ိဳးေပးတာမ်ားလည္း ရွိပါတယ္။ လူနတ္ၿပိတၱာတုိ႔တြင္ ပရဒတၱဳပဇီဝိကၿပိတၱာလုိ႔ေခၚတဲ့ ရည္ညႊန္းၿပီး နာမည္နဲ႔အမွ်ေဝခံရတဲ့ ၿပိတၱာသာ အဲဒီၿပိတၱာက အမွ်သာဓုေခၚလုိက္တာနဲ႔ ခ်က္ျခင္းအက်ိဳးေပးရရွိပါတယ္။ က်န္တဲ့ လူ၊ နတ္၊ ေဝမာနိကၿပိတၱာ၊ ဝိနိပါတိက အသူရာကယ္တုိ႔မွာ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္မွ ခဏခ်က္ျခင္း အက်ိဳးေပးရၾကပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေနာက္ေနာင္အခ်ိန္ၾကာမွသာ အက်ိဳးေပးေတြ ရၾကတာပါ။

လူေတြသာဓုေခၚလုိ႔ အက်ိဳးေပးရရွိတာကုိ မိမိတုိ႔ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြမွာ မသိရွိၾကတဲ့အတြက္ တခ်ိဳ႕က သာဓုေခၚတာ အက်ိဳးမရွိဘူးလုိ႔ ထင္ျမင္ယူဆေနၾကတာေတြ ရွိေနၾကတာမုိ႔ လူ႕ဘဝမွာပင္ အမွ်ကုသုိလ္သာဓုေခၚဆုိမႈေၾကာင့္ အက်ိဳးရရွိတာကုိ တင္ျပေပးပါဦးမယ္။
ေဂါတမဘုရားေလာင္းေတာ္ဟာ တစ္ခုေသာဘဝမွာ သခၤအမည္ရွိတဲ့ ကုန္သည္ႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေန႔ တပည့္မ်ားစြာနဲ႔ ကုန္ကူးသြားဖုိ႔ သေဘၤာဆိပ္သြားရာ လမ္းတြင္ ဖိနပ္၊ ထီးမပါေသာ ပေစၥကဗုဒၶါတစ္ပါးကုိျမင္ေတြ႕ရသျဖင့္ ဖိနပ္ထီး လွဴဒါန္းခဲ့ၿပီး သမုဒၵရာကုိ ရြက္သေဘၤာစီးသြားၾကေလသည္။ လမ္းတြင္ မုန္းတုိင္းေၾကာင့္ သေဘၤာျမဳပ္နစ္သြားရာ ဘုရားေလာင္းနဲ႔အနီးေနတပည့္တုိ႔က သေဘၤာတုိင္ထိပ္တတ္ၿပီး သမုဒၵရာထဲ ခုန္ခ်ၾကသည္။ က်န္တပည့္မ်ားကေတာ့ သေဘၤာနစ္ရင္း ေသဆံုးသြားၾကေလသည္။ ဘုရားေလာင္းသည္ သမုဒၵရာထဲ ေမ်ာပါေနခ်ိန္မွာ သီလေစာင့္ထိန္းရင္း ေမ်ာလုိက္ေနေလသည္။

အဲဒီခ်ိန္မွာ မဏိေမခလာနတ္သမီးသည္ ဘုရားေလာင္းရဲ႕ ပေစၥကဗုဒၶါအရွင္ျမတ္ထံ ဖိနပ္ထီးလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ ဒါနေၾကာင့္ ကယ္တင္ရန္  ရတနာေလွႀကီးဖန္ဆင္း ေရာက္ရွိလာေလသည္။ နတ္သမီးက ဘုရားေလာင္းကုိပဲ ကယ္တင္ၿပီး တပည့္ျဖစ္သူကုိ မကယ္တယ္ဘဲထားေလရာ ဘာေၾကာင့္ မကယ္တင္ရတာလဲလုိ႔ နတ္သမီးကုိေမးရာ တပည့္ျဖစ္သူမွာ ကုသုိလ္မရွိလုိ႔ မကယ္တင္ေၾကာင္းသိလုိက္တာနဲ႔ ဘုရားေလာင္းမွ သူ႔ကုသုိလ္ကုိ အမွ်ေဝေပးလုိက္သည္။ ထုိအခါ တပည့္ျဖစ္သူမွ သာဓုေခၚဆုိလုိက္သည္နဲ႔ နတ္သမီးလည္း ကယ္တင္ေပးလုိက္ေလသည္။ ဒီဇာတ္ေၾကာင္းေလးကေတာ့ သာဓုေခၚဆုိျခင္းေၾကာင့္ ခဏခ်က္ျခင္း အက်ိဳးေပးရရွိေသာ လူ႔ဘံုအေၾကာင္းပါ။ (ဒသကနိပါတ္၊ သခၤဇာတ္)

တစ္ခါ နတ္တုိ႔ သာဓုေခၚဆုိမႈေၾကာင့္ အက်ိဳးေပးရရွိပံုကုိ အနည္းငယ္တင္ျပေပးပါဦးမယ္။ မစၦဳဒၵါနဇာတ္တြင္ ဘုရားေလာင္းသည္ ျမစ္ထဲ၌ရွိေသာ ငါးတုိ႔အား ထမင္းမ်ားေကၽြးေမြးၿပီး အမွ်ေဝေသာအခါ ျမစ္ေစာင့္နတ္သည္ သာဓုေခၚဆုိလုိက္သျဖင့္ ခ်က္ျခင္း စည္းစိမ္းခ်မ္းသာ တုိးပြားသြားသည္။ ယခု ျမစ္ေစာင့္နတ္အက်ိဳးရရွိပံုကုိ ေထာက္ဆၾကည့္ၿပီး က်န္တဲ့ ေဝမာနိကၿပိတၱာ၊ ဝိနိပါတိက အသူရာတုိ႔လည္း ထုိနည္းတူ အက်ိဳးရရွိသည္ဟု မွတ္သားႏုိင္ပါၿပီ။

ဒါနေကာင္းမႈျပဳတဲ့အခါ အလွဴဝတၳဳဟာ အလွဴရွင္လက္ကေန အလွဴခံပုဂၢိဳလ္လက္သုိ႔ေရာက္ရင္ အလွဴအထေျမာက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နိဗၺာန္ကိုဆုေတာင္းၿပီး ဒါနျပဳမွသာ မိမိဒါနဟာ ပါရမီဒါနျဖစ္ႏိုင္သျဖင့္ အနည္းဆံုး-ဣဒံ ေမ ပုညံ နိဗၺာနႆ ပစၥေယာ ေဟာတုလုိ႔ ဆုေတာင္းၿပီးအမွ်ေဝမွသာ ပတၱိဒါနျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အနည္းဆံုး ဣဒံ ေမ ပုညဘာဂံ သဗၺသတၱာနံ ေဒမလုိ႔ဆုိၿပီး အမွ်ေဝကာ ဒါနအလွဴကို အဆံုးသတ္ၾကစၿမဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆုေတာင္း ျခင္း၊ အမွ်ေဝျခင္းတို႔မွာ ကိုယ္တိုင္ျပဳလုပ္ရမွာမုိ႔ တျခားတစ္ေယာက္အား ကိုယ္စားျပဳလုပ္ခုိင္းလုိ႔ မရဘူးဆုိတာလည္း သိထားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ကုိယ္စားလွဴခုိင္းၿပီး အမွ်ေဝလုိ႔မရဘူးလားဆုိၿပီး ေမးတတ္လုိ႔ပါ။

ဆုေတာင္းတဲ့အခါမွာလည္း ဤသို႔လွဴဒါန္းရေသာအက်ိဳးအားေၾကာင့္ နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳရပါလို၏လုိ႔ ဆုေတာင္းရမွာျဖစ္သလုိ အမွ်ေဝတဲ့အခါမွာလည္း ဤေကာင္းမႈ၏ အဖို႔ဘာဂကို သတၱဝါအားလံုး ရရွိၾကပါေစဟု စိတ္ေစတနာ ေလးေလးနက္နက္နဲ႔ျပဳလုပ္မွသာ ဘုရားအေလာင္း သူေတာ္ေကာင္းတို႔လုိ ျဖစ္မွာပါ။

ျမတ္စြာဘုရားအေလာင္းေတာ္ ေဝႆႏၲရာမင္းႀကီးဘ၀မွာ ဒါနျပဳတိုင္း ေရစက္ခ်၊ အမွ်ေဝေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီလုိေရစက္ခ် အမွ်ေဝေပးမႈေၾကာင့္ မာရ္နတ္စစ္လာတိုက္ရာတြင္ ေဗာဓိပင္ႏွင့္ ေရႊပလႅင္ကိုရေရး (သဗၺညဳတဉာဏ္ ကိုရေရး)အတြက္ ေဝႆႏၲရာဘဝတြင္ လွဴဒါန္းခဲ့ၿပီး ေရစက္ခ်ခဲ့သည္ကို ဤမဟာပထ၀ီေျမႀကီး အသိသက္ေသ ျဖစ္သည္ဟု သက္ေသျပဳတဲ့အတြက္ ပထဝီေျမႀကီးက သက္ေသခံခဲ့တာပါ။ တကယ္လုိ႔ ေကာင္းမႈကုသုိလ္မ်ားမ်ား လုပ္ထားသူဟာ ေသခါနီးမွာ မေကာင္းတဲ့အာရံုစြဲလမ္းမိလုိ႔ ငရဲသို႔ ေရာက္သြားလွ်င္ ယမမင္းက သူ႕အား အမွ်ေဝ ေပးဖူးသလားလုိ႔ သတိေပးစကားေျပာၾကာတဲ့အခါ မိမိျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ကုသုိလ္၊ အမွ်ေဝေပးခဲ့တဲ့ကုသုိလ္တုိ႔ကုိ အမွတ္ရ ပါက ငရဲမွ လြတ္ေျမာက္ၾကရပါတယ္။

အလွဴတစ္ခုျပဳလုပ္ရာတြင္ ဆုေတာင္းျခင္းမျပဳဘဲ လွဴဒါန္းျခင္းမွာ ေပးကမ္းျခင္းသက္သက္သာျဖစ္လုိ႔ နိဗၺာန္ကို ဆုေတာင္းမွသာ ဒါနပါရမီ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဒါနျပဳလုပ္ၾကသူတိုင္း ဆုေတာင္းျခင္း၊ ေရစက္ခ်ျခင္းတုိ႔ကို မျဖစ္မေန ျပဳလုပ္ၾကတာပါ။

ေရစက္ခ် အမွ်ေဝတယ္ဆုိတာ ဦးဇင္းတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာမွာပဲ ရွိပါတယ္။ တျခားဘာသာေတြမွာ မရွိပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ဦးဇင္းတုိ႔ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ဝါဒဟာ အနတၱ-ငါပုိင္ဆုိတာမထားဘူးဆုိတဲ့ ဝါဒျဖစ္လုိ႔ပါ။ တျခားဘာသာ ေတြမွာက အတၱ-ငါပုိင္ပဲရွိတဲ့အတြက္ အမွ်ေဝျခင္းမ်ား မျပဳလုပ္ၾကပါဘူး။ ဦးဇင္းတုိ႔ ဝါဒက အနတၱဆုိေတာ့ ငါကုသုိလ္ရသလုိ၊ ငါကုသုိလ္ေၾကာင့္ ေကာင္းက်ိဳးခံစားသလုိ အားလံုးလည္း ငါလုိပဲ ခံစားၾကရပါေစဆုိတဲ့ ေစတနာနဲ႔ အားလံုးအား တန္းတူေပးတဲ့ ေရစက္ခ်ျခင္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာျဖစ္လုိ႔ေရစက္ခ်ရတာလဲ၊ အမွ်ေဝရတာလဲဆုိေတာ့ ငါတုိ႔ဝါဒဟာ အနတၱဝါဒ-ကုိယ္ပုိင္မထားဘဲ အားလံုးကုိ တန္းတူရေစခ်င္တဲ့ ေစတနာရွိလုိ႔ပါလုိ႔ ေျဖရပါမယ္။

အဲဒီေတာ့ အမွ်ေဝတဲ့လူဟာ မိမိလုပ္တဲ့ ေကာင္းမႈဟာ ေလွ်ာ့မသြားဘဲ ပုိလုိ႔သာ တုိးသြားတယ္ဆုိတာကုိ လူတုိင္းသိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပုိမုိမွတ္မိေအာင္ ထပ္ဆင့္ေျပာျပေပးပါဦးမယ္။ မိမိအိမ္မွာ ဖေယာင္တုိင္း တစ္တုိင္ မီးထြန္းထားတယ္ဆုိပါစုိ႔။ အဲဒီဖေယာင္တုိင္တစ္ခုတည္း ထြန္းထားတာဆုိေတာ့ ဖေယာင္တုိင္းထြန္းတဲ့ အိမ္မွာပဲ အလင္းေရာင္အနည္းငယ္ရွိၿပီး က်န္တဲ့အိမ္ေတြမွာ အလင္းေရာင္မရွိဘဲ တစ္ရြာလံုးျဖစ္ေစ၊ တစ္ၿမိဳ႕လံုးျဖစ္ေစ ေမွာင္မည္းေနမွာပါ။ အဲဒီေတာ့ မိမိက မိမိထြန္းထားတဲ့ ဖေယာင္းတုိင္က မီးကုိ အားလံုး လာေရာက္ထြန္းညွီယူၾကပါလုိ႔ အမွ်ေဝသလုိ အားလံုးကုိ ရွယ္ယာလုိက္ေပးလုိက္တဲ့အခါက်ေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕လံုးျဖစ္ေစ၊ တစ္ရြာလံုးျဖစ္ေစ အလင္း ေရာင္ေတြေတာက္ပသြားပါတယ္။ အဲဒီလုိ မိမိက သူမ်ားအား မိမိဖေယာင္းတုိင္မွ မီးကုိ ရွယ္ယာေပးလုိက္ေသာ္လည္း မိမိပင္ရင္းဖေယာင္းတုိင္မွာ အလင္းေရာင္ ေလွ်ာ့နည္းမသြားတဲ့အျပင္ မိမိရွယ္ယာလုပ္ေပးလုိ႔ သူမ်ားေတြ အလင္း ေရာင္းပါရရွိၿပီး အလင္းေရာင္မ်ား ပုိမုိတုိးသြားသလုိ အမွ်ေဝတဲ့လူမွာလည္း အဲဒီလုိပဲ ေကာင္းမႈေလွ်ာ့မသြားတဲ့အျပင္ ေကာင္းမႈေတြ ပုိမုိတုိးသြားပါတယ္။

မိမိျပဳလုပ္တဲ့ေကာင္းမႈကုိ ေရစက္ခြက္နဲ႔ အမွ်ေဝရန္ အခြင့္အခါမသင့္ပါက အေပၚကေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္း အာရံုျပဳရမဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကုိ မိမိအာရံုျပဳၿပီး အမွ်ေဝေပးပါ။ မိမိအလွဴဒါနျပဳလုပ္ၿပီး အမွ်ေဝတာကုိ အမွ်ေဝတာ မသိလုိက္သူေတြ၊ နတ္ျဗဟၼာေတြကုိ နတ္ေတြကေနတဆင့္ ေျပာၾကားေပးပါတယ္။ ဗုဒၶအပါဒါန္ပါဠိေတာ္နဲ႔ အ႒ကထာတုိ႔မွာ ဘုရားေလာင္းစၾကာမင္းႀကီး အလွဴဒါနျပဳလုပ္ၿပီး အမွ်ေဝတာကုိ နတ္ေတြကတဆင့္ ေျပာၾကား ေပးတယ္လုိ႔ ေဖာ္ျပထားတာကုိ ေထာက္ဆၾကည့္ရင္ မိမိအမွ်ေဝတာကုိ နတ္ေတြကတဆင့္ သာဓုေခၚႏုိင္မဲ့ သတၱဝါ အားလံုးၾကားသိေအာင္ ေျပာဆုိေပးၾကပါလိမ့္မယ္။

တရားနာေသာအခါ ရုိေသစြာနာယူၿပီး သာဓုေခၚဆုိမယ္ဆုိရင္ အဲဒီသူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တုိ႔မွာ အာခံတြင္းမွ ၾကာညိဳနံ႔ထြက္ျခင္းအက်ိဳးကုိ ရရွိပါတယ္။ သာဓကအေနအားျဖင့္ တင္ျပေပးရမယ္ဆုိရင္ ျမတ္ဗုဒၶလက္ထက္က သာဝတၳိၿမိဳ႕မွာေနထုိင္တဲ့ သူေဌးသမီးရဲ႕ ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔အာခံတြင္းကေန ၾကာညိဳနံ႔ထြက္ျခင္း အက်ိဳးေပး ပါရွိလာပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ ျမတ္ဗုဒၶတရားကုိ နာၾကားရတဲ့အခါ သဒၶါတရားျဖစ္ သံေဝဂရၿပီး ဇနီးဆီမွာ ခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္းကာ ရဟန္းျပဳသြားခဲ့တယ္။

ဒီလုိနဲ႔ တစ္ေန႔ေသာအခါမွာ ေကာသလမင္းက အဲဒီရဟန္းရဲ႕ ဇနီးေဟာင္းကုိျမင္ၿပီး ခင္ပြန္းမရွိဘူးဆုိတာနဲ႔ မိဖုရားေျမွာက္လုိက္ပါတယ္။ ေကာသလမင္းႀကီးက မိဖုရားထံ ၾကာပန္းမ်ားေပးတဲ့အခါ ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ျဖစ္ၿပီး ၾကာပန္းကုိ နမ္းရႈိက္ၾကည့္ေတာ့ သူ႔ခင္ပြန္းေဟာင္းရဲ႕ အာခံတြင္းနံ႔ကုိ သတိရကာ ငုိပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ေကာသလမင္းႀကီးက ဘာလုိ႔ငုိတာလဲေမးတဲ့အခါ သူ႔ခင္ပြန္းေဟာင္းရဲ႕ အာခံတြင္းနံ႔ဟာ ၾကာပန္းရနံ႔ထက္ ေမႊးႀကိဳင္တာကုိ သတိရလုိ႔ ငုိမိတာပါလုိ႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ ေကာသလမင္းဟာ မိဖုရားစကား မယံုတာနဲ႔ အဲဒီရဟန္းထံမွ ၾကာညိဳနံ႔ထြက္မထြက္ စမ္းသပ္ၾကည့္တဲ့အခါ အမွန္တကယ္ပဲလုိ႔ သိသြားၿပီးေနာက္ ျမတ္ဗုဒၶထံ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားၾကည့္တယ္။ ျမတ္ဗုဒၶက ဒကာေတာ္မင္းႀကီး အဲဒီရဟန္းဟာ ေရွးအတိတ္ဘဝတုန္းက တရားနာေသာအခါ ရုိေသစြာနာယူၿပီး သာဓုေခၚဆုိခဲ့တဲ့ ေကာင္းမႈကံေၾကာင့္ ယခုဘဝမွာ အာခံတြင္းက ၾကာညိဳနံ႔သင္းရျခင္းအက်ိဳး ရရွိတာပါလုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ (အံ၊႒၊၁၊၂၁)

ဒါေၾကာင့္ မိမိတုိ႔ဟာ ကုိယ္ျပဳလုပ္တဲ့ကုသုိလ္ကုိလည္း သတၱဝါအားလံုးအား အမွ်ေဝေပးၾကရမွာျဖစ္သလုိ သူတစ္ပါးေပးေဝတဲ့ အမွ်ကုသုိလ္ကုိ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာနဲ႔ သာဓုေခၚဆုိၾကရပါမယ္။ ဒါမွ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ အလုိေတာ္က်ျဖစ္ၿပီး ဗုဒၶသာသနာတြင္း လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္ကာ ဗုဒၶပြင့္ရက်ိဳးလည္း နပ္မွာပါ။ ဦးဇင္းကေတာ့ ညစဥ္ေမတၱာပုိ႔၊ ပရိတ္ရြတ္၊ ဂုဏ္ေတာ္ပြား၊ တရားမွတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ကုိယ္ျပဳတဲ့ ေကာင္းမႈမွန္သမွ်ကုိလည္း သတၱဝါအား လံုးအား အမွ်ေဝေပးတယ္။ ၿပီးရင္ ဘယ္သူက ဘယ္အခ်ိန္ အမွ်ေဝလည္းဆုိတာ ေသခ်ာမသိရတဲ့အတြက္ တစ္ေန႔တာရဲ႕ အမ်ားေကာင္းမႈေတြ အမွ်ေဝေပးထားတာကုိလည္း မွန္းဆသာဓုေခၚဆုိေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဦးဇင္းရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္အယူအဆပါ။ စာဖတ္သူအားလံုး အသိဉာဏ္ဗဟုသုတမ်ား တုိးပြားၿပီး လုိရာပန္းတုိင္ကုိ အျမန္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳလ်က္……။


အရွင္ေကာမလ ဆန္နီေနမင္း
သာသနတကၠသီလ ဓမၼာစရိယ
B.A (Buddhism), M.A (သီရိလကၤာ)
Ph.D, Thesis (သီရိလကၤာ)

ဟိုေလ ..... ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ ...ဘာသာျခားးေပါ့ .... သူက သာသနာေတာ္နဲ႕ အမ်ိဳးသမီးေတြကိစၥ အေျပာတျခားအလုပ္တျခားျဖစ္ေနသလိုျဖစ္တာဘ၀င္မက်ဘူးေလ.... ဒါေၾကာင့္လာေမးတာနဲ႕ .... ရွင္းျပထားတာေလး .... တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ ....

“ပါဠိဘာသာ စကား”
••••••••••••••••••

ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္က သာမန္လူမ်ား ေျပာဆိုၾကေသာ
စကားရပ္သည္ ပါဠိဘာသာစကားပင္ ျဖစ္ပါသလား။
ယင္းဘာသာစကားကို ယခုေခတ္ ဘယ္အရပ္ေဒသတြင္ ေျပာပါသလဲ၊
ယခုကာလ၌ ရြတ္ဖတ္ေနေသာ ပရိတ္ပါဠိေတာ္မ်ားသည္
ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္က အတိုင္းပင္ ျဖစ္ပါသလား၊
ယင္းပရိတ္ေတာ္မ်ားကို အျခားေသာ ေထရ၀ါဒ ႏိုင္ငံမ်ားက
ရဟန္းမ်ား ရြတ္ဖတ္ပါက ျမန္မာ ရဟန္းေတာ္မ်ား
ရြတ္ဖတ္သည့္အတိုင္းပင္ တူညီပါသလားဘုရား။
( ဦးေဆြ-အေရွ႔ရန္ကင္း၊ ရန္ကုန္ )

မိဘ ၀တၱရား ၅ ပါး

မေကာင္းျမစ္တာ
ေကာင္းရာညႊန္လတ္
အတတ္သင္ေစ
ေပးေ၀ႏီွးရင္း
ထိမ္းျမားျခင္းလွ်င္
၀တ္ငါးအင္ ဖခင္မယ္တုိ႕တာ။

(၁) မေကာင္းမႈမွတားျမစ္ျခင္း၊
(၂) ေကာင္းမႈ၌ သက္၀င္ေစျခင္း၊
(၃) အတတ္ပညာကုိ သင္ေစျခင္း၊
(၄) ေလွ်ာက္ပတ္ေသာ သူႏွင့္ထိန္းမ်ားလက္ထပ္ေပးျခင္း၊
(၅) ေလွ်ာက္ပတ္ေသာ အခ်ိန္၌ အေမြဥစၥာကုိ အပ္ႏွင္းေပးျခင္း။

သားသမီး ၀တၱရား ၅ ပါး

ေကၽြးေမြးမပ်က္
ေဆာင္ရြက္စီမံ
ေမြခံထုိက္ေစ
လွဴမွ်ေ၀၍
ေေစာင့္ေလမ်ဳိး ႏြယ္
၀တ္ငါးသြယ္
က်င့္ဖြယ္သား/သမီး တို႕တာ

ဖ၀ါးလက္ႏွစ္လံုး ပုခံုးလက္ႏွစ္သစ္ လူျဖစ္ေအာင္ ေကၽြးေမြးျပဳစုခဲ့တဲ့ အေမ အေဖတုိ႔ အုိမင္းမစြမ္း ရွိလာရင္ တုန္႔လွည့္တစ္ဖန္ ေကၽြးေမြးေစာင့္ ေရွာက္ရမယ့္တာ၀န္က သားသမီးေတြအေပၚမွာ ရွိပါတယ္။မိဘရဲ႕ လက္ငုတ္ လက္ရင္းလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ကုိင္ဖုိ႔၊ မိဘေတြရဲ႕ လုပ္ငန္းေတြကုိ စီမံခန္႔ခြဲ လုပ္ကုိင္ဖုိ႔ ၀တၱရားအျပင္၊ ေမြခံထုိက္ေစဆုိတာက ေကာင္းေမြ ဆုိးေမြ ႏွစ္ခု စလံုးကုိ တာ၀န္ယူၾကရမွာ ဓမၼတာပါ။ အထူးသျဖင့္ ဥစၥာဓနအေမြထက္ ကုိယ္က်င့္တရားအေမြ၊ ဘာသာတရားအေမြတုိ႔ကိုပါ ဆက္လက္ တာ၀န္ယူ ေဆာင္ရြက္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။


လင္ က်င့္၀တ္ ၅ ပါး

မထီမဲ့ကင္း
အပ္ႏွင္းဥစၥာ
မိစၦာမမွား
၀တ္စားဆင္ယင္
ျမတ္ႏိုးၾကင္
ငါးအင္ လင္က်င့္ရာ။

(၁) ဇနီးမယားအား မထီေလးစား မျပဳျခင္း၊
(၂) ဇနီးမယားအား ရွာေဖြရသမွ် ဥစၥာမ်ားကို အပ္ႏွံျခင္၊
(၃) မိမိ ဇနီးမယားမွ တစ္ပါး အျခားမိန္းမမ်ားႏွင့္ ေဖာက္ျပား က်ဴးလြန္မႈ မရွိျခင္း၊
(၄) ဇနီးမယားအား အခါအားေလ်ာ္စြာ အ၀တ္အစားအသစ္အဆန္းမ်ား ဆင္ယင္ေပးျခင္း၊
(၅) ဇနီးမယားအား ျမတ္ႏိုးၾကင္နာစြာ ဆက္ဆံျခင္း။


မယား က်င့္၀တ္ ၅ ပါး

အိမ္တြင္းမႈလုပ္
သိမ္းထုပ္ေသခ်ာ
မိစၦာၾကဥ္ေရွာင္
ေလ်ာ္ေအာင္ျဖန္႔ခ်ိ
ပ်င္းရိမမူ
၀တ္ငါးဆူ အိမ္သူ က်င့္အပ္စြာ။

(၁) အိမ္မႈကိစၥမ်ားကို အဆင္ေျပေစရန္ စီမံခန္ ့ခြဲ ျပဳလုပ္ျခင္း၊
(၂) မိမိလင္ေယာက်္ား အပ္ႏွံလာေသာ ဥစၥာမ်ားကို စနစ္တက် သိမ္းဆည္း ထိန္းသိမ္းျခင္း၊
(၃) မိမိေယာက်္ားမွ တစ္ပါး အျခားေသာ ေယာက်္ားတို႔ႏွင့္ ကာမအမႈ ကိစၥတြင္ ေဖာက္ျပန္မႈ မရွိျခင္း၊
(၄) မိမိဘက္မွေဆြမ်ိဳး ၊ လင္သားဘက္မွ ေဆြမ်ိဳးတို႔၌ မွ်မွ် တတ ေပးကမ္းရျခင္း၊
(၅) လုပ္ငန္းကိစၥ အ၀၀၌ ပ်င္းရိျခင္းကင္း၍ ကၽြမ္းက်င္ရျခင္း။


ဆရာ ၀တၱရား ၅ ပါး

အတတ္လည္း သင္
ပဲ့ျပင္ဆံုးမ
သိပၸမခ်န္
ေဘးရန္ဆီးကာ
သင့္ရာအပ္ဖုိ႔ ဆရာတုိ႔ က်င့္ဖုိ႔၀တ္ငါးျဖာ


ဆရာကလည္း တပည့္အေပၚ ဆံုးမစရာရွိတာ ဆံုးမပဲ့ျပင္သလုိ၊ လုိအပ္ တဲ့ခရီးေရာက္ဖုိ႔ ေျခာက္တစ္ခါ ေခ်ာ့တစ္ဖံု၊ ထန္သင့္ရင္ ထန္၊ မာန္သင့္ရင္ မာန္၊ အေပ်ာ့ဆြဲသင့္ရင္ အေပ်ာ့ဆြဲၿပီး လုိရာပန္းတုိင္ေရာက္ေအာင္ ကၽြမ္းက်င္ လိမၼာစြာ ပဲ့ျပင္တတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အေဆြခင္ပြန္းေကာင္းထံမွာ အပ္ႏွံေပးရမွာ ျဖစ္သလုိ၊ သင္ၾကားစရာမွန္သမွ် ဆရာစားမခ်န္ လုိအပ္သေလာက္ သင္ၾကား ေပးရမွာပါ။
ေနာက္ဆံုးအရြယ္ေရာက္လာရင္လည္း အလုပ္အကုိင္ ရွာေဖြေပး တာ၊ စား၀တ္ေနေရး သမၼာအာဇီ၀နဲ႕ ရပ္တည္ႏုိင္ေအာင္ ဘ၀တစ္သက္တာ စိတ္ခ်ယံုၾကည္ရသည္အထိ ေစာင့္ေရွာက္ေပးရမယ့္ တာ၀န္၀တၱရားရွိပါတယ္။



တပည့္ ၀တၱရား ၅ ပါး

လာမူႀကိဳဆီး
ထံႏွီလုပ္ေကၽြး
သင္ေထြးအံရြတ္
တပည့္၀တ္ မခၽြတ္ငါးခု သာ


တပည့္ျဖစ္သူက ဆရာ၏စကားကုိ ေျမ၀ယ္မက် မွတ္သား၊ နားေထာင္ ႐ိုေသေလးစားၿပီး၊ ဆရာ၏ အမႈကိစၥ မွန္သမွ် လုိအပ္သလုိ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ ေပးရမွာျဖစ္သလုိ၊ အတတ္ပညာကုိလည္း ႐ိုေသေလးစားစြာ သင္ၾကား ေလ့က်က္ၾကရပါမယ္။

အဂၤုလိမာလသုတ္ ရြတ္ဖတ္ရျခင္း အက်ဳိးတရား

မီးအဖြားရခက္ေနေသာ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ မိခင္ေလာင္းတို႔အား သားဖြားရလြယ္ ကူေစသည္။ ဤပရိတ္ေရကို တိုက္ေပးႏိုင္သည္။ ဖြားခါနီးမွ ရြတ္ဖတ္သည္ထက္ ေန႔ေစ့ လေစ့ ဖြားခါနီးလာလွ်င္ မျပတ္ ရြတ္ဖတ္ေပးသင့္သည္။ တိရစၧာန္မမ်ား ေမြးဖြားရလြယ္ေအာင္လည္း ဤပရိတ္ျဖင့္ပင္ ကူညီႏိုင္ေပသည္။

၁။ ပရိတၱံ ယံ ဘဏႏၲႆ၊ နိသိႏၷ႒ာနေဓာဝနံ။
ဥဒကမၸိ ဝိနာေသတိ၊ သဗၺေမဝ ပရိႆယံ။

၁။ ဤအဂၤုလိမာလ ပရိတ္ေတာ္ကို ရြတ္ဖတ္ေသာ မေထရ္ျမတ္တို႔၏ ထိုင္သည့္ ေနရာကို ေဆးေၾကာသည့္ေရသည္ပင္လွ်င္ ေဘးရန္ဟူသမွ်ကို ေျပာက္ကင္း ေစတတ္၏။

၂။ ေသာတၳိနာ ဂဗၻဝု႒ာနံ၊ ယဥၥ သာေဓတိ တခၤေဏ။
ေထရႆ'ဂၤုလိမာလႆ၊ ေလာကနာေထန ဘာသိတံ။
ကပၸ႒ာယႎ မဟာေတဇံ၊ ပရိတၱံ တံ ဘဏာမ ေဟ။

၂။ အဂၤုလိမာလ ပရိတ္ေတာ္သည္ ကိုယ္ဝန္သားကို ခ်မ္းသာလြယ္ကူစြာ ခ်က္ခ်င္း ဖြားေစႏိုင္ေသာအစြမ္းရွိ၏၊ အဂၤုလိမာလအမည္ရွိေသာ မေထရ္ အတြက္ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ ပရိတ္ေတာ္ျဖစ္၏၊ အာယုကပ္ ပတ္လံုးတည္၏၊ တန္ခိုးလည္း အလြန္ႀကီး၏၊ ထိုပရိတ္ေတာ္ကို ယခုအခါ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ စုေပါင္း ရြတ္ဆိုၾကပါစို႔။

၃။ ယေတာ'ဟံ ဘဂိနိ အရိယာယ ဇာတိယာ ဇာေတာ။
နာဘိဇာနာမိ သဥၥိစၥ ပါဏံ ဇီဝိတာ ေဝါေရာေပတာ။
ေတန သေစၥန ေသာတၳိ ေတ ေဟာတု ေသာတၳိ ဂဗၻႆ။

၃။ ''အို-ႏွမ ငါသည္ အရိယာဇာတ္ ရဟန္းျမတ္ျဖစ္ေသာအခါမွစ၍ ေသေစလို ေသာ ေစတနာျဖင့္ သတၱဝါ တစ္ေကာင္ေကာင္ကို သတ္ဖူးသည္ဟုငါမသိေပ'' ထိုသို႔မွန္ေသာ သစၥာစကားေၾကာင့္ သင့္အားခ်မ္းသာပါေစ၊ ကိုယ္ဝန္သား လည္း ခ်မ္းသာပါေစ။

အဂုၤလိမာလသုတံၱ နိ႒ိတံ ။ အဂုၤလိမာလသုတ္ ျမန္မာျပန္ ျပီး၏။

ရေနာင္းဘေလာခ္႕

ဓါတ္ပံု - ဒီဇိုင္နာ နဂါး

ဗုဒၶက ဘာလို႔ ေရွးဘဝ ေနာက္ဘဝ ယံုခိုင္းသလဲ

ေေ
ေအာင္ခမ္း (ရိုးရာေလး)

စာေရးသူမွာ ဥေရာပသား မိတ္ေဆြ ရွိပါတယ္။ သူတု႔ိလည္း လူငယ္ေတြ ျဖစ္ၾကျပီး ဘာသာေရး အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တဲ့ အခါ သူတို႔ဟာ ဘယ္ဘာသာကိုမွ မကိုးကြယ္ေၾကာင္း သိရေတာ့ အင္မတန္ အံ့ၾသ မိပါတယ္။ ဒါက သက္သက္ပါ။ ဗုဒၶ ဘာသာနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ေျပာဆုိမိတာ ကေတာ့ ေရွးဘဝ ေနာက္ဘဝ အေၾကာင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ အေနနဲ႔ ေရွး ဘဝ (Past Existence of life) နဲ႔ ေနာင္လာမယ့္ ဘဝ (Future Life) အေပၚမွာ အယံုအၾကည္ မရွိပါဘူးတဲ့။ လက္ရွိ ဆင္းရဲေနသူေတြ အင္မတန္ ဆင္းရဲျပီး ဒါဟာ ေရွးဘဝ အကုသုိလ္ေၾကာင့္၊ ခ်မ္းသာတဲ့ သူေတြ က်ျပန္ေတာ့လဲ ဒါက ေရွးဘဝ ကုသုိလ္ ေကာင္းမွုေၾကာင့္လို႔ ေျပာေနၾကတာ လံုးဝ မတရား ပါဘူးတဲ့။ သူဒါကို လံုးဝ လက္မခံ ပါဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ စာေရးသူလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ရွင္းျပ ေပးေတာ့ သူလည္း လက္ခံ သြား ပါတယ္။ စာဖတ္သူ တုိ႔ကုိ ျပန္လည္ မွ်ေဝ ေပးရမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ …

ေရွးဘဝ ဘာေၾကာင့္ ယံုသင့္သလဲ

က်ေနာ္တုိ႔ ေမြးဖြားလာတယ္။ ၾကီးျပင္းလာတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါ ခ်မ္းသာေတြ၊ ၾကြယ္ဝ သူေတြ လုပ္ငန္း ကိုင္ငန္း အဆင္ေျပသူေတြ မ်ားစြာ ရွိတာကို ျမင္ေတြ႔ ရမွာပါ။ တစ္ဖက္မွာလည္း ဆင္းရဲ သူေတြ၊ အနာေရာဂါ ထူျပားသူေတြ မ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ ကုိ ျပန္ၾကည့္က်ေတာ့လဲ အေျဖက တစ္မ်ိဳးေပါ့။ ဒီေတာ့ ဆင္းရဲသူေတြက ခ်မ္းသာသူေတြကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ မုဒိတာ မပြားႏိုင္ပဲ မနာလို အူတုိ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္ မျဖစ္ရင္ မျဖစ္ဘူး။ သို႔ေပမယ့္ ၾကိမ္းေသ ျဖစ္မွာက မိမိကိုယ္ကို ျပန္လည္ ႏွိပ္စက္ ညဥ္းဆဲတဲ့ (Self Insulting) ကေတာ့ ၾကိမ္းေသ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ေဒါသ (Anger) စိတ္၊ အမုန္းစိတ္ (Hatred) ေမြးဖြား ေစျပီး ေနာက္ဆက္တြဲ အေနနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ထိခိုက္တာတင္ မကပဲေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္က အျခား သူတစ္ပါး ေတြအေပၚ သက္ေရာက္ ပါေတာ့တယ္။ အလြယ္ အားျဖင့္ ၾကည့္ရင္ ခိုးမယ္။ သတ္မယ္။ လုယက္မယ္၊ ေနာက္ဆံုး ျဖစ္လာ မွာ ကေတာ့ ကမၻာ ပ်က္တဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။

ဒီေတာ့ ျမတ္စြာ ဘုရားက ေဟာပါတယ္။ ဒါဟာ ေရွးဘဝ အကုသုိလ္ ကံေတြ အက်ိဳးေပးေနျခင္း ေၾကာင့္ပါတဲ့။ ယင္း အကုသုိလ္က သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္ (Cycle of Rebirth) မွာ က်င္လည္ (repeat) ျဖစ္ေနေသး သေရြ႕ ကေတာ့ ခံေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ ေကာင္းမွုေတြနဲ႔ ျပန္ အစားထိုး ၾကိဳးစားရင္၊ တရား ဓမၼ က်င့္ၾကံရင္ လြတ္ေျမာက္မယ္လို႔ ဆုိခဲ့ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုရားေဟာ တရားကို လက္ခံျပီး က်င့္ၾကံ သူတို႔ဟာ လက္ရွိမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲ ဆင္းရဲ၊ ဒုကၡ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေရာက္ေရာက္၊ အဆုိးဆံုး အေနနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္က ဖယ္ခြာ ခံရရင္ေတာင္ ဒါဟာ ငါျပဳတဲ့ ေရွးဘဝ အကုသုိလ္ ကံေၾကာင့္ ပါလားလို႔ သံေဝဂဥာဏ္ကို တည္ေစ ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေယာနိေသာ မနသိ ကာယ လို႔ေခၚတဲ့ Positive Point of View and Thinking ( အေကာင္းဘက္မွ ရွဳျခင္း၊ ျမင္ျခင္း) ဆုိတဲ့ စိတ္ကို ေပၚေပါက္ ေစပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေဒါသ ျဖစ္မယ့္ အစား ေဒါသ ကို ေျဖမယ့္ စိတ္ေတြ ျဖစ္လာ တာေၾကာင့္ ေကာင္းမွု မျပဳ ရင္ေတာင္ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူ မေကာင္းမွု မျပဳေတာ့ဘူး။ ျပဳရင္ေတာင္မွ သတိ လက္လြတ္မွပဲ ျပဳလုပ္လိမ့္မယ္။ သတိ တစ္ခု ျပန္ယွဥ္တဲ့ အခါ သူ သတိထား သြားလိမ့္မယ္။ အားလံုးသာ ေရွးဘဝကို ယံုျပီး Positive Point of View and Thinking ကို အျမဲေတာ့ remind လုပ္ႏိုင္မယ္ ဆုိရင္ ကမၻာက အျမဲေအးခ်မ္းမွာပါပဲ။ ဒီအခ်က္က ေရွးဘဝကို ယံုသင့္ေၾကာင္း ထဲမွာ အေသးစိတ္ မွ်ေသာ တစ္ခ်က္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီထက္ နက္နဲတာ ကေတာ့ စာဖတ္သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ ေနာက္မွ ေလ့လာ ႏိုင္ပါတယ္။

ေနာင္ဘဝ ယံုသင့္ေၾကာင္း

လူေသလူျဖစ္ ထက္ လူေသ ဘာမွ မျဖစ္ (End of life) ကို ယံုၾကည္သူ မ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ ယင္းသို႔ ယံုၾကည္သူ အမ်ားစုမွာ ေတြ႔ရွိရတဲ့ ျပသနာက Action and Reaction အေပၚ လက္ခံမွု နည္းပါး သြားျခင္း ျဖစ္ပါ တယ္။ ျပဳလုပ္ လိုက္တဲ့ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္၊ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ တိုင္းမွာ တူညီတဲ့ သက္ေရာက္မွု ကို ျပန္လည္ ခံစား (Suffer) ရမယ္ လို႔ ျမတ္စြာ ဘုရားက ေဟာၾကားခဲ့ ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ျငင္းစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ ေသြးထြက္ ေလာက္ေအာင္ မွန္တာကို အမ်ားစု လက္ခံ ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္မ်က္စိ ေရွ႕မွာ ေကာင္းမွု လုပ္သူေတြကို ျမင္ေတြ႔ ရျပီး သူတို႔ေလးေတြ ဆက္ျပီးေတာ့ ေကာင္းတဲ့ ကံေတြ၊ အေျခအေနေတြ ၾကံဳေတြ႔ ေနရတာကို အားလံုး ျမင္ၾက မွာပါ။ ကိုယ္တိုင္လည္း ၾကံဳပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆုိ မေကာင္းတဲ့ အမွုကိစၥ ဘက္ကို လွည့္ရေအာင္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ကေန စၾကည့္မယ္။ မေကာင္းမွု တစ္ခု ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္ ဆုိပါစုိ႔။ ျပဳသူ က်ႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ စိတ္အသြင္ သ႑ာန္ ထဲမွာ ကိန္းေအာင္း ေနတတ္ျပီး မရွဳတတ္ရင္ မေသမခ်င္း အခ်ိန္အထိ စိတ္ကို ႏွိပ္စက္ ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါက အလြယ္ဆံုး ရွင္းျပ မူပါ။ မေကာင္းမွုေတြ ၾကီးၾကီး မားမား လုပ္လို႔ မေကာင္းတဲ့ အျပစ္ကို ခ်က္ခ်င္း လက္ငင္း ျပန္ခံ ရတာေတြကလည္း သာဓကေတြ မနည္း ပါဘူး။

သုိ႔ေပမယ့္ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း အဆန္း။ အခု အျပစ္လုပ္တယ္။ စိတ္ေကာင္း မထားဘူး။ မဟုတ္တာ လုပ္တယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ နဲ႔ သူတစ္ပါးကို ႏွိပ္စက္ ညဥ္းဆဲတယ္။ ဘာမွ ဆုိးက်ိဳး မခံးစားရတဲ့ အျပင္၊ လက္ရွိမွာ ဆက္ျပီးေတာ့ေတာင္ ေကာင္းစား ေနပါေသးတယ္။ အဲ့လို လူေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါ။ ဒါဟာ ေရွးဘဝ ေကာင္းမွုေတြရဲ႕ အက်ိဳးကို ခံစားဖို႔ အခါ အခြင့္ သင့္ေနေသးလို႔ ျဖစ္ျပီးအဲဒီ မေကာင္းမွု ကံကို ၾကံဳဖို႔ အခါအခြင့္ မသင့္ ေသးလို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း ျမတ္စြာ ဘုရားက အဘိဓမၼာမွာ တိတိ က်က် ေဟာၾကားခဲ့ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီတစ္ ဘဝ မၾကံဳရင္ေနာင္ ေနာင္ ဘဝ သံသရာ အဆက္ဆက္မွာ ဒီအတြက္ အေၾကြး ဆပ္ရမယ္.။ ဝဋ္လည္ ရမယ္လို႔ ၾကိမ္းေသ ေဟာခဲ့ ျပန္ပါတယ္။ ဒါကို သိျပီး ဥာဏ္ျဖင့္ ရွုျမင္တဲ့ သူေတြရဲ႕ စိတ္သ႑ာန္ ထဲမွာ ေယာနိေသာ မနသိကာရ လို႔ေခၚတဲ့ Positive thinking and viewing ကပဲ ျပန္လည္ ကိန္းေအာင္း အံုးမယ္ ဆုိရင္ ဒါဟာ အေတာ္ေလး ေကာင္းသြား ျပီ။ သူ မေကာင္းတာေတြ လက္ရွိမွာ မလုပ္ရဲေတာ့ဘူး။ ဒါဟာ အနာဂတ္မွာ ၾကိမ္းေသ ခံစားရမယ္ အေၾကြးဆပ္ရမယ္ ဆုိတာကို သိသြားတယ္။ ေနာင္ဘဝမွာ ဆပ္ရမယ္ ဆုိတာကို သိသြား တယ္။ အကယ္၍ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ရင္လည္း ဒီဘဝ မခံစား ရရင္ေတာင္ ေနာင္ဘဝ ခံစားရမယ္ ဆုိတာ ကိုလည္း သိသြားတယ္။ ဒီေတာ့ ေကာင္းတာေတြပဲ ဆက္တိုက္ လုပ္ေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အႏွစ္ခ်ဳပ္

အႏွစ္ခ်ဳပ္ အားျဖင့္ ဆုိရရင္ ဒီဘဝ ေကာင္းေနတာေတြ၊ ဆုိးေနတာေတြဟာ အေၾကာင္းမဲ့ မဟုတ္ပဲ ေရွးဘဝ အဆက္ဆက္က ကုသုိလ္ အကုသုိလ္ အမွု ကိစၥ (Wholesome and Unwholesome deeds) ေၾကာင့္ ျဖစ္ျပီး ခု ေကာင္းတာေတြ လုပ္ေနတာ၊ မေကာင္းတာေတြ လုပ္ေနရတာဟာ Cycle of Rebirth ျဖစ္ေနတဲ့ ၃၁ ဘံု (31 Planes of Existence) မွာ ျပန္လည္ ဝဋ္ေၾကြး ဆပ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ျမတ္စြာဘုရားက ေၾကာက္ဖို႔ အတြက္ ေျခာက္လန္႔ခ့ဲတာ မဟုတ္ ပါဘူး။ ဥာဏ္နဲ႔ သိျပီး သတိ (Mindful) အျမဲ ယွဥ္လို႔ ေကာင္းတာေတြသာ လုပ္ေဆာင္ သြားဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေလာက္ ဆုိရင္ ျမတ္စြာ ဘုရားက ေရွးဘဝ၊ ေနာင္ဘဝ ကို ဘာေၾကာင့္ ယံုခိုင္း သလဲ ဆုိတာ အၾကမ္းအားျဖင့္ သိရွိျပီလို႔ ေမ်ာ္လင့္ ပါတယ္။ 

https://www.facebook.com/yoyarlaydotcom