ဘ၀ဆိုတာ တိုးေတာင္းလြန္းလွပါတယ္... အထူးသျဖင္႕ စစ္မွန္တဲ႕ ဘာသာတရားရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာ
ေနရတဲ႕ ဘ၀ဟာ ပိုျပီးေတာ႕ေတာင္ တိုေတာင္းလြန္းလွပါတယ္... အဲ႕ဒီစကားေလးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ရွင္းျပပါရေစ... စစ္မွန္တဲ႕ ဘာသာတရားရဲ႕အရိပ္ေအာက္မွာ ေနရတဲ႕ဘ၀ဟာ ဘာလို႕ ပိုျပီး
တိုေတာင္းလြန္းလွတယ္လို႕ ေျပာရသလဲဆိုရင္...
ကၽြန္ေတာ္ လက္ရိွေနတဲ႕ ေနရာေလးဟာ ေမာင္ေတာျမိဳ႕ လို႕ေခၚတဲ႕ ရခုိင္ျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္းရဲ႕ ျမိဳ႕ေလး တစ္ျမိဳ႕ေပါ႕... ဒီျမိဳ႕ေလးမွာ အလုပ္လုပ္ဖို႕ ေရာက္လာတာ ၂ ႏွစ္ေတာင္ျပည္႕ခဲ႕ျပီ... ေတာ္ေတာ္ေလးလည္းေနသားက်သြားပါျပီ... ဒီျမိဳ႕ေလးမွာ မီးလာခ်ိန္ကေတာ႕ ညဘက္ ၆း၃၀ ကေန ၁၀း၃၀ အထိေပါ႕... စေနတနဂၤေႏြဆိုကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေနရခက္တယ္... မီးမရိွရင္ လုပ္စရာကိစၥေတြေတာ္ေတာ္နည္းသြားျပီေလ... အဲဒါနဲ႕ တစ္ေန႕ ကၽြန္ေတာ္ အားအားယားယား အခန္းထဲမွာတစ္ေယာက္တည္း စဥ္းစားမိတယ္... ဘာအေၾကာင္းလဲဆိုေတာ႕ ခပ္ျမင္႕ျမင္႕ေလး ေျပာရရင္ လူ႕ဘ၀ၾကီးရဲ႕ အေၾကာင္းေပါ႕... ကၽြန္ေတာ္တို႕လူ႕ဘ၀ကို သက္တမ္းအားျဖင္႕ (၈၀)ႏွစ္ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္စျပီး စဥ္းစားလိုက္တာ... သက္တမ္းက (၈၀)ဆိုရင္ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူ႕ဘ၀မွာ အိပ္ခ်ိန္ကို ၆ နာရီနဲ႕တြက္ရင္ တစ္ရက္ရဲ႕ ၄ ပံုတစ္ပံုကို အိပ္တာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခ်ိန္ျဖဳန္းလိုက္ျပီ... အဲဒါဆို ႏွစ္ေပါင္း (၈၀) မွာ ၄ ပံုတစ္ပံုဆို ႏွစ္ (၆၀) ပဲက်န္တယ္... အဲ႕ဒီထဲကမွ စားခ်န္ကို ထပ္ႏႈတ္မယ္ဗ်ာ... တစ္ေန႕ကို စားခ်ိန္ ၂ နာရီ ထားလိုက္မယ္... အဲဒါဆိုရင္ (၆)ႏွစ္ေက်ာ္ အခ်ိန္က အစားစားတာနဲ႕ ကုန္သြားျပန္ျပီ... ေရခ်ဳိးတာကို ကၽြန္ေတာ္ (၁)ႏွစ္လို႕တြက္လုိက္မယ္ဗ်ာ... အဲဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ (၅၃)ႏွစ္ပဲက်န္ေတာ႕မယ္... အဲဒီထဲကမွ ဘာသာေရးအေၾကာင္း စစ္မွန္တဲ႕ ဘာသာတရားအေၾကာင္း ကုသုိလ္ေရး အကုသိုလ္ေရးအေၾကာင္း အဲဒါေတြကို နားမလည္ႏိုင္တဲ႕ (၅)ႏွစ္သားေလာက္ကုိ ထပ္ႏႈတ္လိုက္မယ္...ဒါဆိုရင္ (၄၉) ႏွစ္ပဲက်န္ေတာ႕မယ္... ေက်ာင္းစတက္တဲ႕ အခ်ိန္ကို တြက္ၾကည္႕လုိက္တယ္... သူငယ္တန္းကေနဆယ္တန္းအထိ ဆိုေတာ႕ အားလံုး (၁၁)ႏွစ္ေက်ာင္းတက္ခဲ႕ရတယ္... ကၽြန္ေတာ္တြက္ရင္းနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေခၽြးျပန္လာတယ္... အဲ႕ဒီ (၁၁)ႏွစ္လံုးလံုး ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာေရးနဲ႕ပတ္သက္လို႕ အယူအဆ အလဲြေတြ နဲ႕ပဲ
ေတာက္ေလွ်ာက္ေနလာခဲ႕တာ... အဲဒါဆို ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႕ တြက္ခ်က္မႈအရ သက္တမ္း (၃၈)ႏွစ္ပဲ က်န္ေတာ႕တယ္... ကၽြန္ေတာ္ ဘုရားတသြားမိတယ္... ဆက္တြက္ရင္ ဂိမ္းကစားတာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အခ်ိန္ျဖဳန္းတာ သင္တန္းေတြတက္ နည္းပညာေနာက္ကိုလုိက္ျပီး အခ်ိန္ကုန္တာေတြ... ဆက္ျပီးတြက္ရင္
ကၽြန္ေတာ္ သက္တမ္း အႏႈတ္ျပမလားေတာင္ စိုးရိမ္မိတဲ႕အထိျဖစ္သြားတယ္... ဆက္လည္း မတြက္ရဲ
ေတာ႕ဘူး အဲဒီတြက္ခ်က္တဲ႕ ကိစၥကိုေက်ာ္လိုက္တယ္...
အဲ႕ဒီ တြက္ခ်က္တာလုပ္တဲ႕အခ်ိန္က အသက္ ၂၆ ႏွစ္ထဲ၀င္ေနျပီ... ကိုယ္႕အတြက္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ဘာေတြမ်ားလုပ္ခဲ႕ျပီးျပီလဲ စဥ္းစားၾကည္႕တယ္... ေခါင္းထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေလးလံသြားတယ္ သိပ္ျပီး မ်ားမ်ားစားစားမထြက္လာဘူး... မထြက္လာဘူးဆိုတာ ေကာင္းမႈ ဘာလုပ္လဲ စဥ္းစားလုိက္တိုင္း မေကာင္းမႈ လုပ္ခဲ႕တာေတြခ်ည္းပဲ အရင္ထြက္ထြက္လာတယ္... အဲဒါဆို ေသခ်ာျပီေတာ႕ ကုသိုလ္ထက္ အကုသိုလ္က မ်ားေနျပီဆိုတာ... အဲဒါနဲ႕ အဲဒီ ကိစၥကိုလည္း မစဥ္းစားေတာ႕ဘူး ေက်ာ္လုိက္တယ္...
အဲဒါနဲ႕ဆက္ျပီး ကုိယ္ကိုးကြယ္တဲ႕ ဘာသာကိုဆက္ျပီးစဥ္းစားၾကည္႕လုိက္တယ္...
ဘုရား... တရား... သံဃာ... အဲ႕ဒီ စစ္မွန္တဲ႕ ရတနာျမတ္သံုးပါးကို ငါ ဘယ္ေလာက္ ယံုၾကည္ျမတ္ႏိုးျပီး ကိုးကြယ္ခဲ႕ျပီးလဲ... ႏွစ္ နဲ႕တြက္ရင္ ဘယ္နႏွစ္ရိွျပီလဲ... ျပန္စဥ္းစားေတာ႕ အသက္ ၂၆ ႏွစ္မတုိင္ခင္ ၅ႏွစ္
ေလာက္ကမွစျပီး (၀ါ) ၂၁ ႏွစ္ေလာက္ကမွစျပီး ေထရ၀ါဒဆိုတာ ဘာလဲ ေသေသခ်ာခ်ာသိခဲ႕တယ္ (ဒါေတာင္ လံုး၀အတိအက်ပါလို႕ မေျပာရဲေသးပါဘူး)... ဘုရား... တရား... သံဃာ... ဆိုတဲ႕ ရတနာ သံုးပါးကလဲြရင္ က်န္တာေတြဟာ ကိုးကြယ္ရာ အစစ္အမွန္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ တကယ္သေဘာေပါက္တာ
ေနရတဲ႕ ဘ၀ဟာ ပိုျပီးေတာ႕ေတာင္ တိုေတာင္းလြန္းလွပါတယ္... အဲ႕ဒီစကားေလးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ရွင္းျပပါရေစ... စစ္မွန္တဲ႕ ဘာသာတရားရဲ႕အရိပ္ေအာက္မွာ ေနရတဲ႕ဘ၀ဟာ ဘာလို႕ ပိုျပီး
တိုေတာင္းလြန္းလွတယ္လို႕ ေျပာရသလဲဆိုရင္...
ကၽြန္ေတာ္ လက္ရိွေနတဲ႕ ေနရာေလးဟာ ေမာင္ေတာျမိဳ႕ လို႕ေခၚတဲ႕ ရခုိင္ျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္းရဲ႕ ျမိဳ႕ေလး တစ္ျမိဳ႕ေပါ႕... ဒီျမိဳ႕ေလးမွာ အလုပ္လုပ္ဖို႕ ေရာက္လာတာ ၂ ႏွစ္ေတာင္ျပည္႕ခဲ႕ျပီ... ေတာ္ေတာ္ေလးလည္းေနသားက်သြားပါျပီ... ဒီျမိဳ႕ေလးမွာ မီးလာခ်ိန္ကေတာ႕ ညဘက္ ၆း၃၀ ကေန ၁၀း၃၀ အထိေပါ႕... စေနတနဂၤေႏြဆိုကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေနရခက္တယ္... မီးမရိွရင္ လုပ္စရာကိစၥေတြေတာ္ေတာ္နည္းသြားျပီေလ... အဲဒါနဲ႕ တစ္ေန႕ ကၽြန္ေတာ္ အားအားယားယား အခန္းထဲမွာတစ္ေယာက္တည္း စဥ္းစားမိတယ္... ဘာအေၾကာင္းလဲဆိုေတာ႕ ခပ္ျမင္႕ျမင္႕ေလး ေျပာရရင္ လူ႕ဘ၀ၾကီးရဲ႕ အေၾကာင္းေပါ႕... ကၽြန္ေတာ္တို႕လူ႕ဘ၀ကို သက္တမ္းအားျဖင္႕ (၈၀)ႏွစ္ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္စျပီး စဥ္းစားလိုက္တာ... သက္တမ္းက (၈၀)ဆိုရင္ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူ႕ဘ၀မွာ အိပ္ခ်ိန္ကို ၆ နာရီနဲ႕တြက္ရင္ တစ္ရက္ရဲ႕ ၄ ပံုတစ္ပံုကို အိပ္တာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခ်ိန္ျဖဳန္းလိုက္ျပီ... အဲဒါဆို ႏွစ္ေပါင္း (၈၀) မွာ ၄ ပံုတစ္ပံုဆို ႏွစ္ (၆၀) ပဲက်န္တယ္... အဲ႕ဒီထဲကမွ စားခ်န္ကို ထပ္ႏႈတ္မယ္ဗ်ာ... တစ္ေန႕ကို စားခ်ိန္ ၂ နာရီ ထားလိုက္မယ္... အဲဒါဆိုရင္ (၆)ႏွစ္ေက်ာ္ အခ်ိန္က အစားစားတာနဲ႕ ကုန္သြားျပန္ျပီ... ေရခ်ဳိးတာကို ကၽြန္ေတာ္ (၁)ႏွစ္လို႕တြက္လုိက္မယ္ဗ်ာ... အဲဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ (၅၃)ႏွစ္ပဲက်န္ေတာ႕မယ္... အဲဒီထဲကမွ ဘာသာေရးအေၾကာင္း စစ္မွန္တဲ႕ ဘာသာတရားအေၾကာင္း ကုသုိလ္ေရး အကုသိုလ္ေရးအေၾကာင္း အဲဒါေတြကို နားမလည္ႏိုင္တဲ႕ (၅)ႏွစ္သားေလာက္ကုိ ထပ္ႏႈတ္လိုက္မယ္...ဒါဆိုရင္ (၄၉) ႏွစ္ပဲက်န္ေတာ႕မယ္... ေက်ာင္းစတက္တဲ႕ အခ်ိန္ကို တြက္ၾကည္႕လုိက္တယ္... သူငယ္တန္းကေနဆယ္တန္းအထိ ဆိုေတာ႕ အားလံုး (၁၁)ႏွစ္ေက်ာင္းတက္ခဲ႕ရတယ္... ကၽြန္ေတာ္တြက္ရင္းနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေခၽြးျပန္လာတယ္... အဲ႕ဒီ (၁၁)ႏွစ္လံုးလံုး ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာေရးနဲ႕ပတ္သက္လို႕ အယူအဆ အလဲြေတြ နဲ႕ပဲ
ေတာက္ေလွ်ာက္ေနလာခဲ႕တာ... အဲဒါဆို ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႕ တြက္ခ်က္မႈအရ သက္တမ္း (၃၈)ႏွစ္ပဲ က်န္ေတာ႕တယ္... ကၽြန္ေတာ္ ဘုရားတသြားမိတယ္... ဆက္တြက္ရင္ ဂိမ္းကစားတာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အခ်ိန္ျဖဳန္းတာ သင္တန္းေတြတက္ နည္းပညာေနာက္ကိုလုိက္ျပီး အခ်ိန္ကုန္တာေတြ... ဆက္ျပီးတြက္ရင္
ကၽြန္ေတာ္ သက္တမ္း အႏႈတ္ျပမလားေတာင္ စိုးရိမ္မိတဲ႕အထိျဖစ္သြားတယ္... ဆက္လည္း မတြက္ရဲ
ေတာ႕ဘူး အဲဒီတြက္ခ်က္တဲ႕ ကိစၥကိုေက်ာ္လိုက္တယ္...
အဲ႕ဒီ တြက္ခ်က္တာလုပ္တဲ႕အခ်ိန္က အသက္ ၂၆ ႏွစ္ထဲ၀င္ေနျပီ... ကိုယ္႕အတြက္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ဘာေတြမ်ားလုပ္ခဲ႕ျပီးျပီလဲ စဥ္းစားၾကည္႕တယ္... ေခါင္းထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေလးလံသြားတယ္ သိပ္ျပီး မ်ားမ်ားစားစားမထြက္လာဘူး... မထြက္လာဘူးဆိုတာ ေကာင္းမႈ ဘာလုပ္လဲ စဥ္းစားလုိက္တိုင္း မေကာင္းမႈ လုပ္ခဲ႕တာေတြခ်ည္းပဲ အရင္ထြက္ထြက္လာတယ္... အဲဒါဆို ေသခ်ာျပီေတာ႕ ကုသိုလ္ထက္ အကုသိုလ္က မ်ားေနျပီဆိုတာ... အဲဒါနဲ႕ အဲဒီ ကိစၥကိုလည္း မစဥ္းစားေတာ႕ဘူး ေက်ာ္လုိက္တယ္...
အဲဒါနဲ႕ဆက္ျပီး ကုိယ္ကိုးကြယ္တဲ႕ ဘာသာကိုဆက္ျပီးစဥ္းစားၾကည္႕လုိက္တယ္...
ဘုရား... တရား... သံဃာ... အဲ႕ဒီ စစ္မွန္တဲ႕ ရတနာျမတ္သံုးပါးကို ငါ ဘယ္ေလာက္ ယံုၾကည္ျမတ္ႏိုးျပီး ကိုးကြယ္ခဲ႕ျပီးလဲ... ႏွစ္ နဲ႕တြက္ရင္ ဘယ္နႏွစ္ရိွျပီလဲ... ျပန္စဥ္းစားေတာ႕ အသက္ ၂၆ ႏွစ္မတုိင္ခင္ ၅ႏွစ္
ေလာက္ကမွစျပီး (၀ါ) ၂၁ ႏွစ္ေလာက္ကမွစျပီး ေထရ၀ါဒဆိုတာ ဘာလဲ ေသေသခ်ာခ်ာသိခဲ႕တယ္ (ဒါေတာင္ လံုး၀အတိအက်ပါလို႕ မေျပာရဲေသးပါဘူး)... ဘုရား... တရား... သံဃာ... ဆိုတဲ႕ ရတနာ သံုးပါးကလဲြရင္ က်န္တာေတြဟာ ကိုးကြယ္ရာ အစစ္အမွန္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ တကယ္သေဘာေပါက္တာ
