ဒီေန႕ေတာ႕ အလုပ္လာရင္း ျခင္တစ္ေကာင္ အေၾကာင္းျပဳလို႕ ရံုးက လူတစ္ေယာက္နဲ႕ နည္းနည္းေလး စကားမ်ားခဲ႕ပါေသးတယ္... စကားမ်ားတယ္ဆိုလို႕ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္လို႕ မထင္ပါနဲ႕... သာမာန္ေလသံ
နဲ႕ပဲ ေျပာေနဆိုေနက်ပံုစံအတိုင္း စကားမ်ားၾကတာပါ... ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုလာၾကိဳတဲ႕
ရံုးကားက ညတစ္ညလံုး အေမွာင္ထဲမွာ ရပ္ခဲ႕ရေတာ႕... ျခင္ေတြ၀င္ေအာင္ေနမွာေပါ႕... အဲဒါက ျဖစ္ရိုး
ျဖစ္စဥ္ပါ... ေထြေထြထူးထူးလည္းမဟုတ္ပါဘူး... ျခင္ေတြ၀င္ေအာင္းတယ္... ေနာက္ေန႕မနက္ေစာေစာ
ကားတံခါးေတြဖြင္႕လိုက္ရင္ ထြက္သြားမွာပဲ... မထြက္ႏုိင္တဲ႕ နည္းနည္းေတာ႕ က်န္ရင္လည္း က်န္မွာေပါ႕
အဲဒါက ျပႆနာၾကီးလည္းမဟုတ္ဘူး... ျဖစ္ပံုက ဒီလို...
ကၽြန္ေတာ္တို႕ရံုးကားက အျမဲတမ္းမွန္ပိတ္ျပီးေမာင္းရတယ္... အဲဒီေတာ႕ အထဲမွာ ရိွေနရင္ေတာ႕ အဲဒီျခင္
ဘယ္ထြက္ႏုိင္ေတာ႕မလဲ... မနက္တုန္းက မွန္ဖြင္႕ခ်ိန္ ထြက္လို႕ရတဲ႕ အေကာင္ေလးေတြပဲ လြတ္မွာေပါ႕
ဖယ္ရီၾကိဳရင္ ကၽြန္ေတာ္က ဒုတိယ ဆံုရပ္ဆိုေတာ႕ အျမဲတမ္းေဒါင္႕ေနရာရတယ္... အဲဒါနဲ႕ ပံုမွန္အတုိင္း
ဖယ္ရီၾကိဳလာလုိက္တယ္... လူစံုလို႕ လမ္းတစ္၀က္လည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္႕ေဘးနားက ဘြားေတာ္က
ပညာျပပါေလေရာ... လက္တစ္ရမ္းရမ္းနဲ႕ ဖမ္းဆုတ္လိုက္... ဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႕ လက္၀ါးႏွစ္ခုပူးျပီးရိုက္လိုက္နဲ႕..
ကၽြန္ေတာ္ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ျခင္တစ္ေကာင္ကို သဲၾကီးမဲၾကီး လိုက္ေခ်မႈန္းေနတာ သိလုိက္တယ္...အစက
ေတာ႕မေျပာဘူး... သူလည္း မိမွမဟုတ္ဘူးေလ... ျခင္က ပ်ံတာတစ္ျခား သူက ရိုက္တာ တျခားခ်ည္းပဲကိုး
အဲဒါနဲ႕ ၂ ခါေလာက္ေတာ႕မေျပာဘူး... ေနာက္ ၃ ေခါက္ ၄ ေခါက္က်ေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေနႏိုင္
ေတာ႕ဘူး... မလုပ္နဲ႕ေတာ႕ ေတာ္ပါေတာ႕လို႕... အဲဒါကို မရဘူး... ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာမရတာနဲ႕ သူ႕
လက္ကို ရိုက္လိုက္တယ္... ျခင္ရိုက္သလိုမ်ဳိးေပါ႕... အဲဒါသူက နည္းနည္းတင္းသြားျပီးေမးတယ္... ဘာလို႕
သူ႕ကိုရိုက္တာလဲေပါ႕... ကားမွာလည္း တျခားလူေတြက အဲဒီကိစၥကို အသံေလးတိတ္ျပီးစပ္စုေနၾကတယ္ (အရင္ေန႕ေတြဆို ကားေပၚမွာ ဆူညံေနတာပါပဲ) ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျပန္ေျပာလိုက္တယ္...
ျခင္လိုက္ရိုက္ရင္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ မ်က္ႏွာနားလက္ေရာက္လာလို႕လို႕... (တကယ္လည္း အဲဒါေၾကာင္႕ ရိုက္တာပါတယ္...) ျပီးေတာ႕ သူ႕ ျခင္လုိက္ရိုက္တာကို ၾကည္႕မရတာက အဓိကေပါ႕... သူလည္း ခဏျငိမ္
သြားတယ္... ျပီးေတာ႕ ဇာတ္လမ္းျပန္စပါေလေရာ... ကၽြန္ေတာ္လည္း သည္းမခံႏုိင္ေတာ႕ဘူး... ခပ္ျပတ္
ျပတ္ပဲေျပာလိုက္တယ္... ဒီတစ္ခါ အဲဒီျခင္ကို လုိက္ရိုက္ေနရင္ သည္းမခံေတာ႕ဘူးေနာ္လို႕... ေနာက္အဲ
လိုျခင္မျမင္ခ်င္ရင္ ကားဆရာေတြကိုေျပာထား... ျခင္ေတြ ကုန္ေအာင္ခါျပီးမွ ကားထြက္ပါလို႕... အဲလို
ေျပာေတာ႕ ကားဆရာက သူ႕ဘက္လွည္႕လာေတာ႕ ၀င္ျငင္းေရာ... ကၽြန္ေတာ္လည္း ျခင္ေတြ အကုန္ကုန္
ေအာင္ဘယ္ခါႏုိင္မလဲတဲ႕... သူ႕ဟာသူရိွေနတာ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ ဆိုျပီး၀င္ေျပာေရာ... အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အဲ႕ဒီအေျဖကိုေစာင္႕ေနတာ... သူ႕ဟာသူရိွတာ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ တအားမွန္တယ္
လို႕... အဲဒါေၾကာင္႕ သူ႕ဟာသူ႕ရိွေနတဲ႕အရာကို ဒီအတုိင္းပဲ ထားလိုက္ပါ... လိုက္မသတ္ေနပါနဲ႕...
ကၽြန္ေတာ္႕အေရွ႕မွာ ဘယ္သတၱ၀ါမွ သတ္တာမၾကိဳက္ဘူးလို႕ ေျပာလိုက္တယ္... အဲ႕ဒီေတာ႕ သူက တစ္ေယာက္တည္း တစ္လမ္းလံုးပြစိပြစိလုပ္လာပါေလေရာ... ကၽြန္ေတာ္လည္း ထံုးစံအတုိင္း သီခ်င္းဖြင္႕
နားၾကပ္ေလးတပ္ျပီး တစ္လမ္းလံုး ျငိမ္႕လာလိုက္တယ္...
ရံုးေရာက္ေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း နည္းနည္းျပန္သံုးသပ္ၾကည္႕တယ္... ပါဏာတိပါတကံ ဆိုတဲ႕အရာက
