လက္အုပ္ခ်ီရွိခုိးျခင္းႏွင့္ပတ္သတ္၍ ဦးဇင္းတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာလူမ်ိဳးမ်ား သိရွိသူနည္းလုိ႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ သိရဲ႕သားနဲ႔ မလုိက္နာက်တာလားေတာ့ မသိပါဘူး။ ရွိခုိးတဲ့အခါမွာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မတူညီၾကတာကုိ ဦးဇင္းျမန္မာျပည္ေနစဥ္က ခဏခဏ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ဦးဇင္းကလည္း လူတစ္ေယာက္ရွိခုိးတဲ့အခါမွာ ဒီလူ ဘာသာေရးလုိက္စားလား မလုိက္စားဘူးလားဆုိတာ သိခ်င္လုိ႔ အဲဒီရွိခုိးတဲ့ပံုစံကုိ လူတစ္ေယာက္ရွိခုိးတဲ့အခါ ေသခ်ာၾကည့္တာက မ်ားပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ မိမိနဲ႔မရင္းႏွီးေသာသူမ်ားျဖစ္ပါက ေျပာဆုိေပးဖုိ႔က မျဖစ္ႏုိင္ဘူးေလ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ မိမိႏွင့္မရင္းႏွီးရင္ ဦးဇင္းက စကားလည္းမေျပာတက္ မေျပာရဲတာေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးဇင္းက အားလံုးကုိ ရင္းႏွီးခ်င္တယ္။ ဒါမွလည္း အျမင္မေတာ္တာရွိရင္ ကုိယ္က ရဲရဲတင္းတင္း ေျပာရဲမွာေလ။
ဦးဇင္း ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားႏွင့္ ဘုရားေစတီေပၚတြင္ ေတြ႕ဆံု၍ စကားေျပာျဖစ္ေသာအခါမွာလည္း သူတုိ႔က မင့္တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာလူမ်ိဳးေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ ဘုရားရွိခုိးတဲ့အခါ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မတူညီၾကတာလဲ။ မင့္တုိ႔ဘုရားက ရွိခုိးျခင္းႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး မိန္႔ၾကားေပးခဲ့တာ မရွိဘူးလားဆုိၿပီး အေမးခံရဖူးလုိ႔ ေျဖရွင္းေပးခဲ့ရတာလည္း မနည္းပါဘူး။ အခုတစ္ခါ သီရိလကၤာႏုိင္ငံေရာက္၍ မိမိတက္ႏုိင္သမွ် ပညာမ်ားကုိ အြန္လုိင္းကေနတဆင့္ ျဖန္႔ျဖဴးေပးေနေတာ့လည္း gmail ကေန ရွိခုိးျခင္းႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားက ခဏခဏ အေမးခံရလုိ႔ ေျဖေပးရတာလည္း မ်ားလွပါၿပီ။

“ၾသကာသ” ဟူသည္မွာ “ရွိခုိးပါရေစ၊ ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါ” ဟုဆိုေသာစကား။ ပိုမိုေလးနက္ေစရန္ သံုးၾကိမ္ရြတ္ဆိုသည္။

ကံသံုးပါးဟူသည္မွာ ကိုယ္ျဖင့္ ျပဳအပ္ေသာ အမႈ “ကာယကံ”၊ ႏႈတ္ျဖင့္ ျပဳအပ္ေသာ အမႈ “၀စီကံ” ႏွင့္ စိတ္ျဖင့္ျပဳအပ္ေသာ အမႈ “မေနာကံ” ဟူသတည္း။

အပါယ္ဟူသည္မွာ “အပါယ” ဟူေသာ ပါဠိမွ ဆင္းသက္သည္။ အပါယ္ေလးပါးဟူသည္ကား ငရဲ၊ တိရစာၦန္၊ ျပိတၱာ၊ အသူရကာယ္ ဟူသတတ္။

ကပ္သံုးပါးဆိုသည္မွာ
(၁) သတၱႏၱရကပ္ - တုတ္၊ ဓား၊ ေသနတ္စေသာ လက္နက္အားျဖင့္ ပ်က္စီးရေသာ ေခာတ္ကာလ။
(၂) ေရာဂႏၱရကပ္ - ေက်ာက္ေရာဂါ၊ ၀မ္းေရာဂါစေသာ ေရာဂါအားျဖင့္ ေသေၾကပ်က္စီးရေသာ ေခာတ္။
(၃) ဒုဗၻိကၡႏ ၱရကပ္ - ငတ္မြတ္ေခါင္းပါး အစာရွား၍ ေသေၾကပ်က္စီးရေသာ ေခာတ္။

ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါးဟူသည္ကား
၁-၂-၃။ ဘုရားပြင့္ေတာ္မူေနစဥ္ ငရဲ၊ တိရစာၦန္၊ ျပိတၱာ(အသူရကာယ္ကား ျပိတၱာဘံုတြင္ ထည့္ေရသည္) ဟူေသာ အပါယ္ဘံု၌ ျဖစ္ရျခင္း။
၄။ ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူစဥ္ အသက္ရွည္ေသာ အသညသတ္ဘံုႏွင့္ အရူပဘံု၌ ျဖစ္ေနရျခင္း (အသညသတ္ျဗဟၼာမ်ားသည္ ရုပ္ခႏၶာသာရွိ၍ စိတ္၀ိညာဥ္မရွိ၊ အရူပျဗဟၼာမ်ားသည္ စိတ္၀ိညာဥ္သာရွိ၍ ရုပ္မရွိ၊ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔သည္ ဘုရားကိုလည္း မဖူးႏိုင္ တရားကိုလည္း မနာႏိုင္ၾကေပ)
၅။ ပစၥႏ ၱရစ္ေခၚေသာ ျပည္နယ္စြန္းမ်ားႏွင့္ လူရိုင္းမ်ား၏ အရပ္ေဒသ၌ ျဖစ္ေနရျခင္း။
၆။ ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူေနစဥ္ မိစာၦဒိဌိျဖစ္ေနရျခင္း။
၇။ ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူေနစဥ္ တရားကို သိႏိုင္ေလာက္သည့္ ဥာဏ္မရွိဘဲ ထူထူ အအ ျဖစ္ေနရျခင္း။
၈။ မဇၥ်ိမေဒသ၀ယ္ တတ္သိနားလည္သည့္ ဥာဏ္ရွိသူျဖစ္ေသာ္လည္း ဘုရားမပြင့္ေသာအခါ၌ လူျဖစ္ရျခင္း။

ရန္သူမ်ဳိးငါးပါးဆိုသည္ကား ေရ၊ မီး၊ သူခိုး၊ အေမြခံသားးဆိုးသမီးဆိုးႏွင့္ မင္းဆိုးတို႔တည္း။

၀ိပတၱိတရားေလးပါးဆိုသည္ကား

တစ္ေန႔ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းအေဖၚနဲ႔အတူ သူနာျပဳဆရာမေလးတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေပၚ သို႔ ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ ၀တ္ျပဳၿပီးတဲ့အခါ သူမရဲ႕နာမည္က မ…………..ပါလို႔ သူမကိုသူမ မိတ္ဆက္လာပါတယ္။ တစ္ဖန္သူမက “တပည့္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ မ်ား ဦးခ်ကန္ေတာ့တဲ့အခါမွာ ထိျခင္းႀကီးငါးပါးနဲ႔ ဦးခ်ကန္ေတာ့ၾကတာကို ျမင္ခဲ့ ၾကားခဲ့ သင္ခဲ့ရပါတယ္ဘုရား။ တစ္ေန႔ တပည့္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းမအိမ္ကို ကိစၥတစ္ခုန႔ဲ သြားေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေမက ဘုရားအေဆာင္ေရွ႕မွာ ထိုင္ကာ ထူးဆန္းတဲ့ ရွိခိုးနည္းနဲ႔ ရွိခိုးေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီလို ရွိခိုးတာကိုလဲ အခုမွျမင္ဖူးတဲ့အတြက္ ထူးဆန္းေနသလိုပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ထဲ မေနႏိုင္တာနဲ႔ ရွိခိုးနည္းအေၾကာင္းကိုေမးလိုက္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေမက ဒီလိုရွိခိုးတာဟာ ဘုရားရွင္တို႔ မုျဒာကန္ေတာ့ နည္း ျဖစ္တယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။ မုျဒာရွိခိုးနည္းကို ျမင္ရတဲ့အတုိင္း ေျပာရရင္ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ဆန္႔တန္းကာ ဟုိရမ္းဒီရမ္းနဲ႔ သဘင္သည္ ကေနသလိုမ်ဳိးပါပဲဘုရား။ ၿပီးေတာ့ ဘုရားရွင္တို႔ကို အာရံုျပဳၿပီး အမူအရာအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႕ ကန္ေတာ့ရတယ္လို႔လဲ ရွိခိုးသူ အမ်ဳိးသမီးႀကီးက ေျပာျပပါတယ္။
ေလာကမွ ဒီလိုရွိခိုးနည္းမ်ဳိးလဲ ရိွေသးပါလား လုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။ မုျဒာကန္ေတာ့နည္းလို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ ကန္ေတာ့နည္း မ်ဳိးဟာ မွန္ကန္သင့္ေလ်ာ္မႈ ရွိသလား လို႔ တပည့္ေတာ္ သံသယ ျဖစ္မိပါတယ္ဘုရား။ ဒါေၾကာင့္ ရွိခိုးမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တပည့္ေတာ္အပါအ၀င္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အားလံုး ေသေသခ်ာခ်ာ ဂဃနဏ သိသင့္တယ္လို႔ တပည့္ေတာ္ထင္ပါတယ္ဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္ထားလာပါတယ္။
သူနာျပဳဆရာမေလး ေျပာလုိက္တဲ့အခါက်မွ စာေရးသူတို႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ ဗုဒၶဂါယာသြားစဥ္က ျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ ရွိခိုးနည္းတစ္မ်ဳိးကို သတိရမိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ တိဗက္ဘုန္းႀကီးမ်ား ရွိခိုးကန္ေတာ့တဲ့နည္းပါ။ မတ္တတ္ရပ္ကေန ေျမႀကီးေပၚမွာ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ၿပီး လက္ကိုဆန္႔တန္းထားပါတယ္။ ေျမႀကီးေပၚ ခႏၶာကိုယ္ကို ေမွာက္လ်က္ ျပားျပား၀ပ္လိုက္ မတ္တတ္ျပန္ရပ္လိုက္ ရွိုးခုိးေနတာကို ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါဟာ သူတို႔နည္းသူတို႔ဟန္နဲ႔ သူတုိ႔ယံုၾကည္ခ်က္အတုိင္း ရွိခိုးေနၾကတာပါ။ ဥပမာလူတို႔ေျပာတဲ့ စကားမ်ားဟာ ေဒသတစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မတူ အေျပာအဆိုအသံုးအႏႈန္း ကြဲလြဲၾကပါတယ္။ ထို႔အတူပဲ တိဗက္ႏိုင္ငံက (မဟာယာန)တိဗက္ေတြရဲ႕ ရွိခိုးမႈဟာ တစ္မ်ဳိးတစ္ဘာသာျဖစ္သလို ျမန္မာႏိုင္ငံ က ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားရဲ႕ ရွိခိုးမႈဟာလဲ တစ္မ်ဳိး တစ္ဘာသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ