ဗုဒၶဘုရားရွင္အေပၚကို ေစာ္ကားေျပာဆိုထားတဲ့ ၀က္ဘ္ဆိုက္တစ္ခုကို အင္တာနက္မွာဖတ္မိၿပီး ဒီေဆာင္းပါးေလး ေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္သြားတာနဲ႔ ေရးျဖစ္သြားတယ္။ ျပန္လည္ၿပီးတိုက္ခိုက္ေျပာဆိုဖို႔ရာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ စြတ္စြဲေျပာဆိုသူရဲ႕ စကားလံုးေတြက ၾကမ္းတမ္းၿပီးေတာ့ တစ္ခုမွလည္း မမွန္ကန္လို႔ပါ။ ဗုဒၶဘာသာေတြဘက္ကလည္း ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ေျပာဆိုတာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုေတြ အျပန္အလွန္ ေျပာဆိုေနၾကရင္ျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွလည္း အေျဖမွန္ကို ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အဓိက ျငင္းခုန္ေနၾကတာကေတာ့ ငရဲ ရွိမရွိဆိုတာနဲ႔ နိဗၺာန္ရွိမရွိဆိုတာေတြပါပဲ။ ငရဲဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ႕ မေရာက္ခ်င္ဆံုးေသာ ေနရာတစ္ေနရာ ျဖစ္သလို ထို႔အတူပဲ နိဗၺာန္ဆိုတာဟာလည္း ဗုဒၶဘာသာတိုင္းရဲ႕ ပန္းတိုင္ပါပဲ။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ေလာက္ယံုထားတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ကို တစ္ျခားတစ္ေယာက္ကပုတ္ခတ္ေျပာဆိုခြင့္ မရွိပါဘူး။ ဒါဟာ ဘယ္ဘာသာရယ္မွ မဟုတ္ဘဲ ဘာသာအားလံုးရဲ႕ ဥပေဒသပါ။ ေလာကမွာ ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူလာတာဟာ ရည္႐ြယ္ခ်က္သံုးပါး ရွိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာေတြ သိၿပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ နားမလည္ေသးတဲ့ သူေတြ အတြက္ ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို စာေရးသူလည္း ဟိုတုန္းက သိပ္နားမလည္ မရွင္းလင္းခဲ့ပါဘူး။ ေတာင္ငူၿမိဳ႕ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ေဟာၾကားရွင္းလင္းျပသည့္ တရားေတာ္ကို နာၾကားၿပီးကတည္းက သေဘာေတာ္ေတာ္က်သြားပါတယ္၊ ဘုရားအေပၚကို ယံုၾကည္ ၾကည္ညိဳတဲ့စိတ္လည္း ပိုပိုၿပီး ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ ရည္႐ြယ္ခ်က္သံုးပါးက (၁) အတၱ (၂) ဟိတ (၃) သုခ တို႔ပါပဲ၊ အတၱ ဆိုတာ အက်ိဳးမ်ားဖို႔ ဟိတ ဆိုတာ အစည္းအပြားျဖစ္ထြန္းဖို႔နဲ႔ သုခဆိုတာ ခ်မ္းသာဖို႔လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ အက်ိဳးစည္းပြားအတြက္ဆိုတာ လူမ်ားစုအတြက္ပါ၊ ပါဠိလိုေတာ့ ဗဟုဇနဟိတ ဗဟုဇနသုခလို႔ပါပါတယ္။ အကုန္လံုးေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ ဘုရားရွင္ပြင့္လာတာနဲ႔ လူေတြစည္းပြားျဖစ္သြားပါၿပီလား လူေတြခ်မ္းသာသြားပါၿပီလား ေမးစရာရွိလာပါတယ္၊ ေမးလည္းေမးပါ။ ဗုဒၶ၀ါဒကိုက ၀ိဘဇၨ၀ါဒ ေ၀ဘန္စီစစ္ခံတဲ့၀ါဒျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာကို ကိုးကြယ္တဲ့ လူအမ်ားစု ဘာလို႔ဆင္းရဲသလဲ၊ ေမးပါ-ေမးလည္းေမးေနၾကပါတယ္။ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ထိုေမးခြန္းေတြရဲ႕ အေျဖအတြက္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကို ကုသမႈမွာအင္မတန္ ကၽြမ္းက်င္ေတာ္မူတဲ့ ေဆးပါရဂူတစ္ေယာက္နဲ႔ ဥပမာေပးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ေဆးပါရဂူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႕ထံကို လူနာလာမကုခ်င္ရင္ျဖင့္လည္း ေနပါ။ ေနလို႔ရပါတယ္၊ လာကုလွည့္ပါလို႔ မေျပာပါဘူး။ သူ႕ကို ယံုလို႔ လာၿပီးေဆးကုတဲ့ လူေတြကေတာ့ျဖင့္ သူ႕စကားကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ရပါမယ္။ ဒီအစားအစာကို မစားနဲ႔လို႔ သူကေျပာရင္ မစားဘဲ ေနရမွာပါ။ ဒီေန႔မွ ေရခ်ိဳးဆိုရင္ ထိုေန႔က်မွ ေရခ်ိဳးရပါမယ္။ စသည္စသည္ျဖင့္ သူ႕စကားကို ေသခ်ာနားေထာင္ ရမွာပါ။ နားေထာင္ရဲ႕သားနဲ႔မွ ေရာဂါမေပ်ာက္ရင္ျဖင့္ ေဆးဆရာရဲ႕ တာ၀န္ပါပဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ျဖင့္ ေဆးဆရာရဲ႕ စကားကို နားေထာင္ခ်င္တဲ့ စကားကိုၾက နားေထာင္လိုက္မယ္-ကိုယ္မကင္းႏိုင္တဲ့ အရာကိုေတာ့